Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


     

  

 

 

Op de vlucht voor oud & nieuw * impressies (2)
(Vakantie 28 december 2009 - 2 januari 2010)

 

Boas Festas & Feliz Natal

Het badwater was te koud. En de verwarming niet berekend op het ongebruikelijk kille weer.
En vanwege het gekleum was de nieuwe, dunne, blote, jurk niet geschikt. En het goot buiten
waardoor de pumps geen optie waren. En
het neoneffect in het schelverlichte restaurant maakte lelijk.
En toen waren ook nog eens de gerechten op de menukaart niet feestelijk, maar wel 30% duurder.
Dat was dus allemaal helemaal niet geweldig en
Lief J. kreeg al mijn gezanik daarover over zich heen.

Omdat we wel aanvoelden hoe gemakkelijk dit fout ging aflopen, deden we tijdens het aperitief nog blij met de voortreffelijke port, maar eigenlijk mocht het al niet meer baten. En dan voel je het moment naderen  waarop n zinnetje de rest van de avond kan maken of breken.
Dat laatste dus.
Lief J. had flink de pest in gekregen door al mijn gechagrijn en in plaats van mee te leven en begrip te tonen voor mijn grieven, bokte hij kwaad dat ik niet zo vrselijk moest zeiken. Als ik alleen maar overal commentaar op had, dan kon ik voortaan beter thuisblijven. En: "Zullen we maar gaan dan?"
Het soort ontactische opmerkingen waarop ik precies niet zat te wachten. En toen werd ik ook boos. En ik ging ook bokken.
En al gauw zaten we tegen elkaar te kiften.
Zodat de avond al tamelijk vroeg reddeloos verloren was. 
Oudjaarsavondblues.

'tBleef bij n flesje wit en hoewel we nog wat probeerden te redden door het intiem eten van n portie pannenkoeken met chocosaus en slagroom, kwam het niet meer goed. En later, buiten op het plein, in de stromende regen, dat idiote aftellen tot twaalf uur Allemaal feestende mensen op straat met flessen champagne onder hun arm... Terwijl ik nauwelijks nog kon lachen.... Ik had 't helemaal gehad. Ik wilde alleen nog maar naar bed, naar de troost van een warm nestje en een verzoenende slaap.
Om kwart voor twaalf waren we terug in het hotel.

De volgende dag was het alsof er niets gebeurd was. Alles was weer gewoon.
Did you like the fireworks? vroeg de receptioniste vol verwachting.
We knikten vaag, laf; we durfden niet te zeggen dat we er niks van gezien hadden.
Volgend jaar proberen we de vroeg-naar-bed-remedie.

 

Bakken vol neonlicht. Pas aan het einde van de avond wordt dat gedempt. Niet om de boel
           gezelliger te maken, maar om subtiel te laten weten "we gaan zo sluiten".

Van het vriendelijke bedieningsjongetje dat de foto maakte moesten we lachen...

   ... maar in feite was 't aan het tafeltje naast ons een stuk gezelliger  



Het  Praa da Liberdade en het het Praa General Humberto Delgado zijn prachtige pleinen
                     maar net op oudjaarsavond




Rent-an-Emotion


Op het omslag van het mapje vol instructies voor de huurauto staat het: bij verhuurbedrijf Guerin ("rent & go") huur je een emotie:

   
rent-an-experience    
   rent-an-adventure
   rent-a-trip
   rent-a-story

en de mooisten

    rent-a-wish
   rent-a-dream



De auto waarin zich dat allemaal afgespeeld heeft

 

Grijze Golven

29 december 2009, half drie 's middags
Schitterend was het, daar op het verlaten strand aan de Atlantische Oceaan, tussen de buien door.
18 graden, mysterieuze mistflarden, metershoge golven, krijsende, surfende meeuwen en wij, spelend met het opspattend water bij het vuurtorentje.

 

De Wasvrouwen

Op de kade bij het vissershaventje van Afurada hangen vrouwen in schort en rubberen laarzen tussen twee stortbuiten door de was op aan een primitieve, maar ingenieuze constructie van palen en waslijnen. Er staat een vrij nieuw gebouw waar die was gedaan wordt; in stenen troggen, op een schrobbord, zonder centrifuge, zoals ik het vroeger op de camping deed. 't Bord binnen vertelt me dat dit een 'Lavadouro Pblico', een openbare wasplaats, is. Ervoor is een lege parking en daar staan - zoals echt overal - groepjes mannen, rokend en lurkend aan een flesje bier, verveeld om zich heen te kijken. Hangouderen. Wij vormen een welkome afwisseling en we worden uitvoerig bekeken en besproken.
Nog steeds vind ik dit een buitengewoon raadselachtig verschijnsel. Want: waar komen die vrouwen vandaan? Doen ze daar hun priv-was? Of is de was doen hun beroep? Waarom wassen ze precies dr? Er is geen woonwijk in de buurt. Er liggen geen woonboten in de rivier. Kunnen ze zich geen wasmachine permitteren? En die mannen, zijn dat werkeloze echtgenoten die hun vrouwen laten ploeteren? Of zijn het de vissers, die hun waar 's morgens vroeg al naar de markt gebracht hebben?



In deze stad zijn de tegenstellingen zo enorm: in de belangrijkste winkelstraat zijn ouderwetse winkels die ouderwetse artikelen verkopen, aan ouderwetse toonbanken, van ouderwetse schappen. Je waant je daar in de jaren-50. Daar ga je alleen kopen wat je strikt nodig hebt. En naast zo'n pand kan zomaar achter een gloednieuwe pui een chique zaak gehuisvest zijn, waar de geraffineerd belichte artikelen verleiden tot meer aankopen dan je ooit van plan was. De prijzen houden gelijke tred met de luxe: een wasvrouwenschort kost 2,50, directoires maat XXL 1,00 en een Intimmissimo-stringetje 35 euro.



Tollen! Ik wist niet dat die nog bestonden.

Traditionele barbier in een schitterend nostalgisch interieur

Nog zo'n verschijnsel-van-vroeger: een scharensliep!

 

Nostalgische drankjes

Ik zag hem al van verre, op een muur, midden in Porto: De Man Met De Cape.
           En meteen wist ik het weer: die mooie jaren-70 reclame: "Het geheim dat je deelt met Sandeman" 

De Sandeman-"caves"

De beroemdste merken hebben tegenover hun wijnkelders nog de in het verleden gebruikte
           barcos rabelos liggen; hiermee werd de wijn zo'n 150 km over de Douro vervoerd.

...

Mateus rose, de oorspronkelijke fles * onlangs meenden ze 'm te moeten vernieuwen - jammer. Dit blijft de mooiste. Uit dezelfde tijd: Mateus ros; op bijna elke menukaart in
            Porto te vinden.

Die licht-mousserende wijntjes doen me aan de feestavondjes op ons flatje denken, in de tijd dat Mateus hip was. Onze vrienden en wij werden er regelmatig tamelijk dronken van.
De lege flessen gooide ik niet weg: daar zette ik druipkaarsen in en samen met de stenen kruiken en de Chianti-mandflessen creerde ik helemaal gratis gezellige en kleurrijke decoratie.
De flessen-verzamel-manie ben ik nooit helemaal te boven gekomen
en nog steeds val ik voor aparte kleuren en bijzondere vormen.
(Zie ook "Mineraalwater").

Hiernaast de oorspronkelijke fles. Onlangs meenden ze die te moeten vernieuwen. Jammer. Dit blijft de mooiste.

 

deel 3...


 

  

free hit counters