Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Steekje Los

Het Bed - een recycleer- en pimpproject

Kheb zo'n fantastisch peuterbed voor Sophie gezien, begon dochter A. Alleen, het kost bijna vijfhonderd euro. Zónder lattenbodem en zónder matras. En dat ga ik er in geen vijfhonderd jaar voor uitgeven! En toen: Maar 't lijkt mij geen punt om het zelf te maken. Zo moeilijk ziet het er niet uit.
Ik kon niet anders dan haar gelijk geven...
...en daarmee werd Het Project Bed geboren.

^ Het bedje van 500 euro uit de winkel ^

Dochter A. tikte een bedframe op de kop, kocht 6.50 meter jeansstof, bestelde stukken schuimrubber, een massa fiberfill om oneffenheden op te vullen en vond op Marktplaats een oude PTT-postzak ter decoratie.
Ons kantoor veranderde in een naaiatelier, ik werd een strenge naaijuf en dochter A. een welwillende leerling.
Drie weken (!) later was alles klaar. Drie weken waarin er vijf dagen per week met vereende krachten aan Het Bed was gewerkt. Achteraf kan ik zeggen dat er echt wel een steekje aan je los moet zitten als je aan zo'n project wil beginnen. Want niet alleen was het véél meer werk dan ik ooit had kunnen vermoeden, maar ook gaf het een ongelooflijke rotzooi. Gelukkig hebben we er veel bij gelachen en gelukkig valt het resultaat zeer in de smaak bij de lieve Sophie.
Vér onder de honderd euro waren we helemaal klaar. Inclusief bijpassende kolossale zitzak.

Het aller-aller-eerste begin: mijn teken- en rekenwerk

Probeersels in de speldenfase

Bekleden van het bedframe

De eerste keer dat dochter A. naald en draad hanteert.
Zij heeft - zoals ze dat zelf noemt - een haat-liefde-verhouding met spelden en naalden.
Ze is handiger met schroevendraaier en nietentacker, maar gaandeweg Het Project nam ze
steeds grotere stappen op het naaipad en uiteindelijk maakte ze op de ritssluiting na de hele zitzak.

Gewapend met vier soorten scharen, talloze spelden, kleermakerskrijt, een centimeter en
machinenaald nummer 100 maakte ik de bekleedsels.
Omdat de dikke, vreselijk rafelende, stof zich lastig liet verwerken, deed ik er anderhalve week over!

Bijkomend Project: de zitzak.
Dochter A. is veel beter in logisch denken dan ik; dat bleek maar weer.
Ze doorzag de constructie van zo'n ding uit de winkel, maakte een papieren
prototype en zette toen rigoureus de schaar in de stof. En met succes ook nog!

De vulling gaat er in: 15 kilo schuimvlokjes!

Oooooowowowowowowowow!!!!!!

Rafeltroep

De oorspronkelijke binnenzitzak scheurde onder de druk van de loodzware vulling. Dochter A. kocht nog een stofje van 3 euro per meter voor een tweede hoes en doorliep het hele proces van meten, knippen, spelden en naaien nóg eens. Met vereende krachten stopten we daarna de boel weer op z'n plaats.
Het resultaat was bijna te leuk om in jeans te verpakken.


Bedrijfsongeval: speld in dochter A.'s slof

Als ook de jeanshoes er omheen zit, kan het zitcomfort getest worden.

Mijn meesterwerk: decohartje

Postzakapplicaties ter opluistering van zitzak en bedeindes





Het bed op z'n bestemming.

 

 

 

 

*****
***
*

 

13 april 2013

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters