Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

Puike Picknick

13 en 14 juni 2009

Dit weekend, waarin er niks bijzonders op het programma stond, hebben Lief J. en ik goed besteed
met eigenlijk helemaal niks: we zijn kalmpjes richting Limburg gereden, hebben onderweg konijnen,
ganzen, zwanen, veulentjes, koetjes en kalfjes bekeken en het restant van het pannenkoekenmaal
van de avond ervoor geconsumeerd.
's Avonds laat verrukkelijk buiten gegeten op het hotelterras, gevolgd door een onvermijdelijk bezoek
aan de bar. De volgende dag zijn we een stukje Duitsland in gegaan. Het doel was de Eifel, maar we
kwamen op de route interessante plekken tegen waar we nog nooit geweest waren en zodoende
kwamen we niet verder dan een kilometer of vijftig over de grens. Lekker in de regen gelopen in Brggen! Laat iedereen maar klagen over het 'slechte voorjaar'; ik geniet optimaal op dagen als deze:
donker-bewolkt, windstil, 22 graden-broeierig en plenzend lauw hemelwater.

Kijken bij de koeien die zelf nieuwsgierig naar het hek komen, maar die mij hun kalveren
          niet toevertrouwen: die hebben ze met een speciale, zachte, loei naar de achterste
          regionen gestuurd.  
 

 

 

 

Wie kijkt er nou naar wie?

 


Opvallend veel moeder-koeien met keizersnee-littekens.

 

 

Lief J. en ik vervooroordeelden bermtoeristen altijd luidkeels, totdat 't mij een paar weken geleden, toen ik bijna bezweek voor een hele mooie picknickmand, opeens ontzettend humor leek om ook eens in de vrije natuur te eten in plaats van altijd maar makkelijk op een restaurant-terras aan te schuiven. In gedachten zag ik ons met mijn zorgvuldig voorbereide verfijnde gerechtjes romantisch op een prachtig kleed zitten. Zacht gekookte eitjes, goudgele flensjes, delicate salades, vijf soorten knapperige broodjes, luxe beleg, mooie garnituren... precies zoals je 't ziet in de lifestyle magazines. Nee, niet ingegeven door de crisis; integendeel zelfs, want goedkoop is het allemaal niet. Ik kocht een gezinsuitrusting bestaande uit vier grote en vier kleine kunststof borden, vier bekers en vier kommetjes, twee thermosflessen (enthousiast voornemen: "Dan nemen we soep en koffie mee!"), leuk bestek, een tafelloper, servetten, afvalzakjes, vershouddoosjes en koffielepels pls een koffertje om dit alles in op te bergen. Had Lief J. mij er niet van weerhouden, dan zou ik gerust ook zo'n lollig gasbrandertje hebben aangeschaft onder het mom van "We moeten toch ook wat warm kunnen maken". De outillage werd op het allerhoogste niveau gebracht door de aankoop van een koelbox - zo'n ingenieus apparaat dat werkt op de aanstekeraansluiting van je auto - waardoor alles wat koud moet blijven ook daadwerkelijk koud blijft. Terzijde: dit genante toppunt van burgerlijkheid had ik het liefst verzwegen.
En zo trekken wij er nu al een paar weekenden, op zaterdag n op zondag, op uit. Al die aanschaffingen moeten tenslotte wel verantwoord worden. De kinderen verdenken ons inmiddels van een beginnende Alzheimer.
Erg romantisch is het tot nu toe niet: als we niet met loper en al bijna wegwaaien, dan is het wel stervenskoud  en als er niet onophoudelijk insecten om m'n hoofd zoemen, zit ik wel te verbranden in de felle zon. Toch: "Volhouden!" moedigen wij onszelf aan. Maar
onze concessies gaan niet zo ver dat we kleding en schoeisel aanpassen aan de nieuwe hobby en zodoende zitten we toch wel knap voor gek in onze stadstenues te midden van de picknick-uitrusting. Wij verschuilen ons dan ook laf achter de auto. De meeste voorbijgangers op de doorgaans drukke routes begrijpen wel dat wij niet gezien willen worden, maar sommigen hebben weinig clementie en groeten niet alleen, maar wensen - ongegeneerd gapend naar ons en onze uitstalling - ook nog uitvoerig "smakelijk eten".
Humor... echt wel!
              



 

Tot laat in de avond onder het zonnescherm op het terras.

Tegen twaalf uur bij de fontein.  


( Deze heb ik ook nog, maar hier lijk ik wel zwanger, vandaar 't bescheiden formaat)

Italiaans Restaurant "Tarantella" in Brggen * hier met 't gewoon wel gezellig zijn!

 

Ergens in Limburg heeft een gans zich verbroederd met drie reetjes.
Als het gezelschap ons ziet, schrikken ze met z'n vieren op en dan blijkt dat ze
cht een hecht clubje zijn: de gans vlucht samen met de reen.
Prachtig om te zien hoe hij heftig fladderend probeert om ze bij te houden.

 

 

xxxxx
xxx
x

 

 

 


 

  

free hit counters