Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Op Een Mooie Pinksterdag
v
19 en 20 mei 2013

 

Zou ik nou zo grillig zijn?
Ik bedoel, ik ken niemand, echt nemand die ook die neigingen heeft.
Zo obsessief.
En ik had het alwr - je kunt er de klok op gelijk zetten. En echt niet dat ik het in m'n agenda heb staan of zo. Nee, het was me in december voor 't laatst overkomen en gewoonlijk heb ik twee keer per jaar zo'n aanval van vernieuwingsdrang, dus tel maar uit.
De huiskamer moest veranderd worden.
Maar voordat er aan de metamorfose gewerkt kon gaan worden, was daar allereerst het poetsen.
Al poetsend kom ik vaak op de meest goeie ideen die dan naderhand niet allemaal even praktisch blijken, maar toch. En poetsen, dat is ook therapeutisch. Op de maat van de zomerse zang van honderd vogels sopte ik er lustig op los. Zwarte strepen op de vaatdoek en vuil water waren de beloning. En zalig hoe dankbaar de vloer de dikke laag zeep opslurpte.
Lief J. begrijpt 't gelukkig.
Zonder al te veel protesten werkt hij mee; ik verdenk hem er eigenlijk van dat hij het stiekem best leuk vindt, omdat hij z'n collectie gereedschappen en handige hulpmiddeltjes dan voor de dag kan halen. Ik kom ik namelijk van alles tegen. Trek dat spijkertje er even uit, kan je dat snoer wegwerken, haal jij de lampen van het plafond, o en ook meteen de filters, zouden die plinten er af kunnen, mag de koelkast van z'n plaats, enfin... uiteindelijk was hij er drukker mee dan ik, vooral omdat ik op het idee kwam om ook nog wat muurverfwerk te doen. Zelf verf ik niet meer sinds die keer dat m'n goedbedoelde pogingen om de collectieve ruimtes van het flatgebouw op te kalefateren niet allemaal even succesvol waren en sommige gevolgen daarvan nu, zeven jaar na dato, nog zichtbaar zijn. Maar Lief J. ontdekte afgelopen december gelukkig enig plezier in het schilderen en ik prees hem daarvoor de hemel in. 't Is namelijk cht handig als je iemand in huis hebt voor zulke klussen.
Hem kon ik voor de schilderskar spannen.
Helaas was het effect van het nieuwe roomwit niet zo spectaculair als ik gehoopt had. Wat mij betreft mocht er nog wel een iets donkerder tintje overheen. Misschien kun je... probeerde ik, maar Lief J. voorzag wat er ging komen en nam me de wind uit de zeilen met een gedecideerd N. Volgend jaar h.
Ok. Begrijpelijk wel. Ik hou 't tegoed.
En toen, na al dat poets- en schilderwerk, kwam eigenlijk pas het ergste. Schuivenderwijs kwam ik op andere ideen dan die in de planning zaten en dat betekende van links naar rechts en van voor naar achter. Ik prees de dag waarop ik op het Lumineuze Idee was gekomen om overal wielen onder te monteren. 't Maakte me onafhankelijk. Nonchalant duwde ik met n hand meubelstukken met inhoud op z'n plaats. Er is alleen n kast die onherstelbaar beschadigd is tijdens een eerder project. Daar zijn de wielen onderuit gebroken en die kunnen niet meer vervangen worden. Volgens Lief J. dan; ik denk van wel - waar een wil is is een weg, maar bij mij is de wil er wel, maar de weg kan ik niet uitstippelen. Maar goed, precies die kast puilt uit van glas- en servieswerk, flessen drank en schaaltjes en bakjes voor van alles en nog wat. Die moest dus leeg geruimd worden. Wat hebben we toch een zooi, zuchtte Lief J. halverwege. Zet die troep toch ergens anders neer. Maar ik wil er niks van missen, gezien de ervaring dat zodra ik iets heb opgeruimd, ik het dringend nodig heb. Hij ging gelukkig niet verder in discussie over deze al te vaak aangehaalde Kleine Ergernis en begon zo gauw mogelijk met wat hj leuk vind: kabels verleggen en het aansluiten van de tv en zo. Ondertussen leefde ik me uit in de koelkast. En in de bestekbakken, waar ik eerlijk gezegd wl wat dingetjes tegenkwam waar je vraagtekens bij kunt zetten.
Later begon het Grote Schuiven dat zich dit keer ook afspeelde rond vloerkleden, lampen en snuisterijen als vazen, kaarsenstandaards en nepbloemen. Ik heb dat soort dingen inmiddels dubbel, driedubbel, vier- of vijfdubbel, dus van het ontbreken van de juiste kleur is bijna nooit sprake, maar de reserves zijn naar de schuur verbannen. En de schuur, dat betekent in zo'n flat als waarin wij wonen, diverse hindernissen nemen. Je moet een galerij over, vier trappen af of wachten op de lift waarmee permanent verhuisd wordt. Er zijn strak zelfsluitende deuren waar je je door moet wringen en via een wirwar van duistere gangentjes in het souterrain kom je dan uiteindelijk bij dat veel te kleine hok waarin je je kont niet kunt keren. Ik wil maar zeggen, naar de schuur gaan, dat doe je niet voor je lol en ik laat dat graag aan Lief J. over. Hij maakte er helemaal geen punt van en hij demonstreerde mij ook nog, blijmoedig met de kleden schuivend, de mogelijkheden van de diverse combinaties. Voorbijgaand aan zijn eigen voorkeuren!
Lief J. is lief!

's Avonds zaten we om half elf aan wijn en asperges. Op z'n Brabants. Witte dit keer.
Bij nog meer kaarsen dan anders, omdat er nog lampen moesten worden opgehangen.
De wijntjes namen gemakkelijk bezit van onze vermoeide lijven.
Om twaalf uur zei Lief J.: Lekker ijs! en hapte een nog bevroren Lidl-gebakje weg.
En tegen half drie draaide hij Can't Escape From You en Window Of My Eyes en Everyday's Torture. Voor mij. Elk drie keer. En dat allemaal in een kamer die als nieuw voelde.
Ah!

                                                                                                     Aftandse poetshanden

                                  Dit was pas dankbaar werk (9.12.2012). Een revolutie na zeven jaar alles wit.

Daarbij vergeleken stelt het tintje roomwit nu helemaal niks voor. Volgende keer doen we 't rigoureuzer.

Hier word ik helemaal blij van. Het mooie van zo'n schone nette bestekbak verdringt de depressieve gevoelens om de verdwenen stukken (ik heb alwr minder lepels, vorken en messen).

En zo prachtig: Lief J. bleek Het Mes Van Oma E. niet te hebben weggegooid.

Vijftien fonduevorken is misschien inderdaad een beetje veel. Met zoveel mensen zal ik wel nooit aan tafel zitten. En dan was ik nog vergeten dat er ook nog vier in de chocofonduepot stonden.

Vierentwintig houten spateltjes en drieendertig Ikeasluitingen, da's ook niet normaal. Ik ga proberen om afscheid te nemen van een paar van dit soort dingen.

Ik kom ook altijd van alles tegen waarvan ik niet weet waar het voor dient. Heb ik soms tepelklemmen tussen de pizzasnijder en de vleesvorken liggen?

 

                                                                                                            Voor....

                                                                                                                    ...voor...

                                                                                                                        ...voor...

                                                                                                                     ...en na...

                                                                                                                        ...na...

                                                                                                                            ...na

Een soort van spiegelbeeld dus.
Er moet een moment komen waarop we alle variaties gehad hebben.
Tegen die tijd wil ik naar het bejaardenhuis.

 

 

 

 

******
***
*

 

22 mei 2013

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters