Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

 

Meneer Van Dalen Wachtte Op Antwoord

IJsbaantjes, schaatsplezier.
Ambivalente herinneringen aan een verliefdheid die ten onder ging in schaamte.

1968
Meneer van Dalen was jong en knap.
Ik was 13, ontluikend en heftig verliefd.
Op Jaap en op Wim, maar op meneer Van Dalen het meest. Hij doceerde natuurkunde en dat maakte hem des te fascinerender.  Zijn wetenschappelijke theorieŽn begreep ik soms wel, maar ik kon ze niet toepassen in experimenten en omgekeerd kon ik uit een experiment geen theorie destilleren. Materie, straling, energie - vage begrippen waar ik niks mee kon. Mijn niet-exacte hersens waren na de truc met het ei in het zoute water het spoor bijster geraakt.
Maar enthousiast was ik wel en dat kwam door meneer Van Dalen, die in zijn boeiende lokaal wetenschappelijke mysteries over ons uitstortte. Hij deed proefjes om de dingen uit zijn wondere wereld aanschouwelijk te maken en bij gebrek aan een amanuensis vroeg hij vaak een leerling om hem daar bij te assisteren.
Ik bood me altijd aan.
Altijd.
Ook nog nŠ die keer dat ik naast hem zwijmelend mijn onwetendheid pijnlijk tentoon had gespreid en
hij mijn charmante medewerking  roemde, maar toch een ander naar voren liet komen om het experiment te volbrengen.
't Kon me niks schelen.
Ik droomde verder in mijn zevende hemel. Ik twijfelde er niet aan dat hij net zo gek was op mij als ik op hem en mijn puberbrein fantaseerde gelukkige eindes. Om een doorbraak te forceren  liep ik tegen hem aan in de gang en ging ik na de les naar hem toe met allerlei vragen. Niks was me te gek. Alles had ik over voor die prachtige man.
Tot die middag op de de ijsbaan.
In schaatsen was ik geen ster, maar vriendin P. kon het goed en zij had me overgehaald om mee te gaan.
Ik stond nog kleumend de kunst af te kijken, toen er iemand sierlijk voor me remde. Het duurde even voor ik onder de ijsmuts meneer Van Dalen herkende.
Zullen wij...?  Met uitnodigend gespreide armen stond hij voor me.
Hij vroeg mij, mij! om te zwieren!
Verbijsterd was ik. Verstijfd en sprakeloos.
De kou voorbij bloosde ik warm onder zijn onderzoekende blik.
Ach, hoe moeilijk kan dat zijn, vond ik verliefd.
Ik dacht niet verder dan zijn armen om mij heen, zijn gezicht dicht bij het mijne.
En de kansen die dat bood.
De liefde zou mij wel vleugels geven.
Overmoedig tuimelde ik tegen hem aan en ik liet me leiden.

Van-links-naar-rechts-draai-en-van rechts-naar-links-draai

Een lied van belofte zoemde in mijn hoofd.
Zijn sterke armen om mij heen, ze lieten mij zweven in een parallel universum.
Maar de genante werkelijkheid was, dat ik me struikelend over de tandjes van m'n kunstschaatsen aan hem vast moest klampen en hij mij meerdere keren ternauwernood voor een val kon behoeden.
Een ongemakkelijke ronde lang was ik een glibberend blok aan zijn been.
De crime eindigde in een schuiver. 
Hij bedankte me galant voor de aangename rit en mijn gestamelde wartaal negerend, plantte hij me stevig tegen de koek-en-zopie tent.

Bang voor nieuwe catastrofes, durfde ik daarna de verliefdheid niet meer toe te laten.
Meneer Van Dalen zag ik na dat schooljaar nog maar zelden, want ik moest afscheid nemen van zijn vak waar ik slechts een trieste 3 voor wist te scoren.
Natuurkunde en ik... het is dus nooit wat geworden.
Schaatsen en ik trouwens ook niet.

 

Lerarenteam Gemeente MULO Tiel, ca. 1969

Klas 3a Gemeentelijke MULO Tiel, schooljaar 1968-1969

 

 

25 januari 2013

*****
***
*

 

 

 

Spinsels, weblog van Tarantella


 

 


 

 

 


 

  

free hit counters