Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


     

  

 

 
 


Kruikezeiker 


Gisteravond, elf uur
Terras van caf Bar le Duc

Ik-kom-uit-Tilburreg-en-ja-zeg-nou-nie-w-doede-in-Tilburreg-wanttoen
-ik-daar-terech-kwm-toen-dachik-ook-van-fuk-assik-her-kom-te-wone-
maar-cultureel-gaat-er-niks-boven-Tilbureg-ken-je-het-festival-mundial...

- Wat zeg je?

...festival-mundial-geweldig-dat-vind-je-alleen-maar-in-tilburreg-
ga-je-wel-eens-dansen-bij-de-orangerie...

- Nee, ik vind Tilburg een vreselijke stad.

...nee-niet-in-Tilburreg-maar-hier-in-den-bosch-aan-de-parade...

Ik zat amper of de man naast me stortte een lange slinger van aaneengeregen letters over me uit.
Een woordenval waarin hij mij gevangen hield.

Na Tilburg vertelde hij over z'n familie, de broer die miljonair was en hem negeerde, de kleuterschool die hij bezocht, z'n nekhernia, z'n gedragsproblemen, St. Jorisdag, de grens tussen Stier en Ram, z'n werk, z'n dagritme, z'n fotografiehobby en z'n roodharige vriendin uit Roermond.
Bij gebrek aan gelegenheid om iets te zeggen, paste ik m'n gelaatsuitdrukking aan: meelevend tijdens de verdrietmomentjes en lachend tijdens de humormomentjes.
En toen kwamen de stoute momentjes.
Natuurlijk.
Hij reikte mij een van de twee dure camera's aan die hij bij zich had, liet zien hoe ik door de foto's moest zeppen en vertelde: Foto's uit het SM's, maar tegenwoordig fotografeer ik ook nogal veel billen. Ongeveer 150 foto's verderop kon ik dat laatste beamen en ik legde het fototoestel weg, blij dat ik dat gehad had. Hij zat niet te wachten op mijn recensie. Boorde alweer een nieuw onderwerp aan en toverde tussendoor een ring met een omtrek ter grootte van mijn pols tevoorschijn. Chirurgisch staal, vertelde hij. En ik, me naef afvragend of het een armband was, ik nam 'm nog aan ook, voordat ik Lief J.'s waarschuwing registreerde en 'm snel teruggaf.

Volkomen onverwacht keek hij mij doordringend aan en deed samenzweerderig:
Jij hebt recht op een geheim in je huwelijk.

- ???

Ja, jij. Ik ga dat nu niet zeggen, want dat is precies het geheim.
Hij lachte er sardonisch bij.
Verbluft zweeg ik, maar hij verwachtte geen reactie. Hij rommelde in een van z'n tassen en haalde een mooi cadeautje tevoorschijn dat hij voor me neerzette.
Pak maar uit!

- Is dat voor mij? Serieus?

Verlegen prutste ik, zonder leesbril, aan het lintje. Hij hielp, ontwarde het voor me en moedigde aan:
Alleen nog de stickertjes er af halen!
Ik opende het tasje, haalde een er een klein boekje uit.
En eindelijk hield hij z'n mond. Eindelijk kon k wat zeggen.
Maar ik was sprakeloos.

 

 


26 september 2013

******
***
*

Spinsels, weblog van Tarantella

 


 

 

 





 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

  

free hit counters