Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

 
  

 

 

Het Mes Van Oma E.

Of: Ode aan mijn schoonmoeder

 

Ze groeide op op z'n interbellums, in het oosten van Duitsland, tussen plichtsbetrachting en Gründlichkeit, met spaarzaamheid en hard werken, op een plek met weinig plaats voor frivoliteiten.
Met zuinigheid en vlijt bouw je huizen als kastelen! was haar bijgebracht en ze kreeg een trukendoos vol vaardigheden mee om die deugden te cultiveren. Ze knokte zich er als weduwe-met-kind mee door een oorlog en de bittere armoe daarna. Slachtoffer van een regime dat ten onder ging aan zijn eigen waanzin.
Met een paar overwinnaarsverkrachtingen op de koop toe.
Als je bijna verhongerd bent, is eten nooit meer vanzelfsprekend.
En als je hoogzwanger met een jochie aan je hand je land uit vlucht, dan maal je nooit meer om luxe.
Dus goochelde zij veel uit weinig en verspilde niets. Toen duurzaamheid nog lang niet hip was, recycleerde zij stofzuigerzakken en koffiefilters, verstelde lakens, naaide nieuw uit oud en stopte stukke sokken heel. Maar gierig was zij absoluut niet. Gul gaf ze weg wat ze te geven had. Ze verwende tongstrelend en toverde alles wat daarvoor nodig was uit haar hoge hoed. Ingrediënten van niemendal werden tot verrukkelijke gerechten geknutseld en restjes kregen nieuwe bestemmingen in wonderlijk smakelijke creaties.
Degelijk Duits werd haute cuisine.
Van zaaien tot pan... zij voorzag in alles.
Met groenten en fruit uit haar achtertuin en een tot kerst in de schuur kwijnend konijn.
En als alles toch niet genoeg bleek, ploeterde ze appels plukkend door Betuwse boomgaarden.
Ja, de hulptroepen kwamen ook toen al uit het oosten.

Tsja, en ik... in 1970... Mijn onwetendheid op huishoudelijk gebied stak schril af tegen al die voorbeeldigheid. Ik hoefde thuis niet achter verstelmand en fornuis. Ik was groot geworden tussen boeken. Ik moest nooit poetsen, leerde niet koken, wist niks van handwerken. En toen Lief J. en ik op ons flatje vier-hoog met de gevolgen van die tekortkomingen geconfronteerd werden, moest ik stuntelend en blunderend uitvinden hoe die dingen allemaal werkten. Ik wist niet hoe je vlees moest braden, zag de grijze stofwazen niet, vergat de was en serveerde rauwe boerenkool met slasaus. Met slinkse manoeuvres rond blikken en potten construeerde ik maaltijden die ongecompliceerd identiek waren en gelukkig leefden we van de liefde als het eten mislukt was.
Maar voor alle andere praktische zaken had ik mijn schoonmoeder nodig.
Ze werd onmisbaar in het lange leertraject dat ik te gaan had en waar ik nog niet goed genoeg in was, dat nam ze me uit handen.
Mijn grote voorbeeld.
De ideale huisvrouw.

                                               Oma E. op onze trouwdag, 10 mei 1974


In ruil voor alles wat zij voor ons deed, gaven Lief J. en ik haar wel eens een bosje fresia's. Ze was dol op hun geur, maar permitteerde ze zich nooit. We maakten haar ook blij met het roze gebloemde laken dat we wonnen op de kermis. En met de nieuwe stofdoek voor haar moederdag, want zij was van de praktische cadeautjes. Toen dan ook een gewiekste verkoper op het Waterlooplein ons een mes aansmeerde met ongekende snijeigenschappen en een levenslange levensduur, wisten we meteen dat we háár daarmee zouden verrassen. Zo'n mes was aan haar besteed. En of het nou werkelijk beter was dan haar eigen exemplaren en of het haar echt beviel... Ik kwam daar niet achter; wist niet altijd wat zij voelde en bedoelde. In elk geval gebruikte ze het trouw tot ze in 1986 overleed.
Na de schrik van de dood kwamen de aardse restanten van haar leven naar ons toe en verdiepte ik me in haar keukenla met allerlei attribuutjes die ik niet kende. Ze leerde me alsnog het gemak van de flessenlikker, de dooierscheider en de eiersnijder.
En daar was ook Het Mes. Ik herkende het meteen.
Het Mes was bij ons terug!
Met zijn bijzondere eigenschappen verdiende het een prominente plek tussen onze eigen collectie en we gebruikten het universeel voor alles wat gesneden moest worden. Het functioneerde volmaakt. Alleen qua uiterlijk holde het hard achteruit, omdat wij het meedogenloos in de afwasmachine stopten. Maar de vlekken op zijn lemmet deden geen afbreuk aan zijn excellente snijkwaliteiten die we jaarlijks oppepten met een slijpbeurtje.

En toch kon het de levensduurbeloftes van de goocheme Amsterdammer niet helemaal waar maken.
Omdat ik zwichtte voor iets moderns. Uiteindelijk bood ik geen weerstand meer aan die alom aangeboden leuke gekleurde exemplaren. Ik wilde ook wel eens wat vrolijkheid in mijn keukenlades.
't Begon met een probeersel van de Lidl, voor 4,95.
Maar dat werkte aanstekelijk. Er volgden er meer.
En hebberig koop ik nu her en der andere kleurtjes en ander maatjes voor andere toepassingen.

Ik moest afscheid nemen van Het Mes Van Oma E.

Het sneed in m'n hart.

                                                                                                         Het Mes Van Oma E.

                    Nieuwe messen (op een nieuw, keramisch, pannetje; nóg zo'n revolutie in mijn keuken)

 

 

 

27 april 2013

                                                                                                                                        

 

******
***
*

Spinsels, weblog van Tarantella

 


 

 

 

 


 


 



 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

  

free hit counters