Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

 
  

 

 

 

Circus Bij Carras

Vrijdagavond
Grand Café
Carras, Den Bosch

Lief J. en ik zijn net begonnen aan onze tapasgerechtjes, als de tafel naast ons wordt ingenomen door een stel.
Een stel Bosschenaren.
Een stel tamelijk luidruchtige Bosschenaren.
Een stel tamelijk luidruchtige Bosschenaren met heel veel trek.
Gerecht voor gerecht wordt gewikt en gewogen en uiteindelijk gaan ze samen voor de escargots (Vattegij ze maar, dan soppik welleen bietje mee, regelt Zij de verdeling), gevolgd door de zeetong voor Hem - door de ober met weidse handgebaren aangeduid als van enorme afmetingen - en tweehonderdvijftig gram  tournedos met pepersaus voor Haar. Dat ze wel vaker van dit soort grote porties tot zich nemen, is te zien aan de gezellig uitgedijde lijven. In afwachting van het voedsel becommentariëren ze de laatste familienieuwtjes en vernemen wij ongewild alle wetenswaardigheden over het tentamen van de nicht, de ziekte van de achteroom en de chef van de zoon. Gelukkig worden ze stil zodra de gerechten gearriveerd zijn, want dan moet er gegeten worden. In hoog tempo. De volle monden lenen zich niet voor conversaties. Maar dan wordt de hap-slik-weg-cadans wreed verstoord door een op de vloer kletterend mes, veroorzaakt door Haar te gehaaste manoeuvres met het bestek.
Nou zit je bij Carras  aan van die hoge tafels op stoelen van navenante hoogte, dus het heeft nogal wat voeten in aarde voordat het hele gewicht is afgestegen en bukken en zoeken is moeilijk tussen het dicht op elkaar staande meubilair. De hilariteit die Zij veroorzaakt is voor Hem aanleiding tot een schetterend Hahahahahahahaha!
Mijn vrouw had vroeger een messenact in het circus!
vertrouwt hij ons luidkeels toe. Lief J. maakt een snel grapje terug en zodra de beleefdheid het toelaat, hervatten wij ons eigen gesprek en prikken we  tussendoor vredig onze hapjes.
Maar dan laat Zij wéér een bestekstuk vallen en het aandacht trekkende af- en opstijgritueel herhaalt zich, door Hem voorzien van een tetterend commentaar over haar circuslenigheid.
Wij kijken voor ons en praten verder. Maar niet lang, want al gauw bespeuren we naast ons alweer enige onrust en zien we Haar behoedzaam van de hoge stoel af glijden. Hij roept bulderend van de lach tegen ons: Ze heeft haar bril van de tafel gestoten! Hahahahahahaha! Hahahahahahahaha! Ja, ze kan ook goed jongleren! Hahahahahahahahaha!
Lief J. en ik moeten er eigenlijk langzamerhand ook wel heel erg om lachen maar we mengen ons toch liever niet in Zijn humor. We kijken dus niet naast ons, kijken ook amper op en zeker niet om en bij gebrek aan respons bedaart hij.
Totdat er waarachtig wéér consternatie is.
Ik móet wel kijken.
En dan zie ik hoe Hij z'n wijnglas heeft omgestoten...

 
 
31 maart 2013

 

******
***
*

Spinsels, weblog van Tarantella

 


 

 

 

 


 


 



 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

  

free hit counters