Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


     

  

 

 
 

Over Borden, Dé Borden

       

In 1974 kochten Lief J. en ik aardewerk borden voor bij de roodkoperen fonduepan die we als trouwcadeau hadden gekregen.
Rode. Rode borden.
Drie.
Want we hadden weinig geld en er werd geen rekening gehouden met gezinsuitbreiding met meer dan één (en dan nog over tien jaar pas, zo was het plan; wat liep dat toch anders), noch met mee-etende visite.
De borden pasten fantastisch in ons geel-rood-oranje-bruine jaren-70 interieur en ook nu doen ze het veel beter op tafel dan de zielloze wit-porceleinen. Ik betreurde dan ook altijd de verkeerde bezuiniging.
Maar als we met z'n tweetjes fonduen, haal ik ze telkens  voor de dag en steeds verbaas ik me erover hoe ze onmiddellijk het sfeertje-van-toen bij me naar boven halen.
En dan heb ik zo'n spijt dat ik de pan wegdeed om plaats te maken voor een moderner exemplaar en dat ik het bijpassende kleurrijke keramiek niet meer heb... Want wat zou m'n tafel er mooi nostalgisch van worden.
En toen kreeg ik een ingeving. Ik zocht en vond op de achterkant van de borden het merk Jasba en een typenummer en ik zocht en vond op Marktplaats niet alleen het aantal borden dat ik mis, maar ook schalen, dinerborden, soepborden en broodschalen. 't Kost allemaal bij lange na niet wat het aan herinneringswaarde heeft en als ik plek maak in m'n servieskast, kan ik 't me gerust permitteren.
Dus stuurde ik de verkoopster een berichtje en nou is het nog slechts een kwestie van betalen en wachten.
En als ik dat servies dan eenmaal heb, dan ga ik op zoek naar van die gele zitelementen.
Lief J. weet het nog niet.

                              Ons jaren-70 interieur in 1974. Zelfs de lampjes boven de eettafel waren bijpassend.


      1974. Feestje met collega's. Linksonder de drie rode borden met daarvoor de koperen fonduepan.

                   1975. Feestje met dezelfde collega's. Fondue Bouguignonne was hartstikke hip.
                                                                                                      De rode borden waren er weer bij.

                                                                                                                                              De mijne...

                                                                                                              ...en die uit de advertentie op Marktplaats

W. Germany Jasba fondue borden.W. Germany Jasba fondue borden.


       Gisteravond: Chinese fondue met tartaar en rosbief. Champignons als een van de bijgerechtjes.
                                          De bouillon die overbleef wordt de basis van een mjammie soep.

 

 

3 februari 2015

 

SCORE !

Het begin is er.
Oh, ik vind het zó mooi!

 

14 februari 2015

 

BLIJ !



Er waren weer wat rode spulletjes gearriveerd: kopjes, kommetjes, een kannetje, nog wat borden en een tweede fonduerechaud. (Eigenlijk onnodig, dat laatste, maar om de aankoop te verantwoorden verzon ik een jaren-70-feestje. Met vlees en vis. Of kaas en vlees. En misschien wel vlees en vis en kaas, als ik een betaalbare koperen Daalderop-pan vind.)
Helemaal lyrisch werd ik van het aardwerk. Ik koesterde het glazuur, draaide het om en om, waste alles voorzichtig af en wilde het allemaal direct in gebruik nemen, zodat ik een kaasfondue-etentje bedacht.

 
Nogal karig wegens gebrek aan de juiste benodigdheden, maar 't eigenlijke eten deed er helemaal niet toe.
De rode Montepulciano in kopjes en de rode kaarsen in lege wijnflessen...
Ze waren helemaal goed.
Het voelde als vroeger.
Met een carpaccio-voorafje, een 1-persoons portie kaasfondue, champignons, een paar broodjes en - omdat 't toch wel érg weinig leek - een bolletje mozzarella bij...
Ik werd er zó blij van.

                                                                                                                            handafwas!

 

19 februari 2015

* * *

KERSTAVOND 1976

Daar zijn ze weer: de borden en het fonduestel.

Dochter M., de Bébé d'Été, werd eind augustus 1976 geboren.
Ik was het vergeten, maar ik vond net een foto die het laat zien: op Kerstavond fonduden we met z'n drietjes. Dochter M. bij mij op schoot... mondje open van verbazing over de vlammetjes.

Toen ik nog eens goed naar de gedekte tafel keek, kwamen er meer dingen naar boven.
Het amberkleurige bord en schaaltje van ons Arcoroc servies. Nou ja, servies... dat was het eigenlijk niet helemaal. We hadden vier bordjes, vier soepkommen (die doorgaans fungeerden als dekschaaltjes omdat de dekschalen veel te groot waren voor de 2-persoons maaltijden), vier diepe borden (in gebruik als dinerborden), wat kleine bakjes en een paar bekers.
En de bruin/zwarte schaaltjes van onze snackset. Omdat uitsluitend bruin te saai was, hadden we er een gekozen met een oranje/paarse binnenkant. Wie had toen kunnen bedenken dat dat veertig jaar later psychedelisch sixties genoemd zou worden.
Maar wat prachtig.
Het www vertelde me dat die techniek lavaglazuur heet en ik weet nu dat wij daar een flat vol van hadden, van asbakken tot vazen en bloempotten.
En lampen!
Enthousiast van het een naar het ander springend via het eindeloze internet, vond ik ook onze krantenmand... en al onze Brabantia spullen, die wel retro heten, maar nieuwe namen hebben gekregen: wat ik toen een beschuitbus noemde, heet nu een storage container!
Lyrisch werd ik er van.
We kunnen zó de seventies weer in, riep ik tegen Lief J.
Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet alles meer om me heen zou kunnen verdragen.
Wat keramiek, bepaalde glazen, oké. Maar die oranje keukenspullen toch maar niet.
En dat behang... ik zou van iets minder wild al wild worden.

                                                We hadden dus niet altijd de kaarsen in een lege wijnfles, zie ik nu.

                                                          rcoroc Sierra. Kop en schotels hadden wij niet.
De grote staande schaal wel, wist ik toen ik deze foto zag; dat was onze fruitschaal.

                                                                  Deze asbak... Het moet wel de onze zijn.

                                                                              En dit... van mij! Dat kan niet anders.
undefined

                                                                                 Brabantia Patrice. Nee, echt niet meer mooi.

 

24 februari 2015

* * * * *

 

KERSTAVOND 1988

Er veranderde veel in twaalf jaar.
Na flat en eengezinswoning wonen we in een twee-onder-een-kaphuis.
Geen rood-oranje-gele wanden meer... het gezellige donkerbruine houten bistromeubilair heeft plaats gemaakt voor strak wit MDF en buisframestoelen met leren zitting... de eigen foto aan de muur is vervangen door een heus kunstwerk... en voor het koperen fonduestel is een praktischer geëmailleerde pan met elektrisch rechaud in de plaats gekomen.
Wat bleef was dat wat het waard was om te behouden: het traditionele kerst-rood en -groen, de rode wijn (hoewel ik bij mezelf geen glas zie staan?) en natuurlijk de rode Jasba-borden.

Er zijn méér rode draden.
Dat wat onder druk van mode en vernieuwingsdrag sneuvelde, kwam jaren later weer terug.
In 1998 kochten we weer een donkerbruine eet- en salontafel. Teak. Met rieten stoelen!
En na de verhuizing naar veel groter in 2001, breidden we het fors uit en kochten we er comfortabele zwart-leren fauteuils bij.
Maar in 2006 moest er in het huidige flatje weer veel wit zijn, wat in 2011 alweer vervangen werd door nostalgisch koloniaal.
De vervangingscyclus wordt korter.
Waar, wanneer en waarmee zal het eindigen...

                                                          Met dochter A. Ik vermoed dat dochter M. de foto nam.

 

26 februari 2015

 

******
***
*

Spinsels, weblog van Tarantella

 


 

 

 





 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

  

free hit counters