Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Pre-Pasen Met Sophie
v
2 - 4 april 2015

We hernieuwden een leuke traditie: jarenlang nadat we voor het laatst eieren zochten met onze eigen meisjes, pakten we dat weer op met het kleinkindje. Tot vorig jaar begreep ze er weliswaar niet zo veel van en kwam het er op neer dat Lief J. en ik zo ongeveer moesten aanwijzen waar ze moest kijken, maar toen ze drie jaar was, ging het al een stuk beter en dit jaar was ze nog geen drie minuten binnen of ze had al vijf eieren gevonden. Ze lachte me gewoon uit omdat ik het te makkelijk gemaakt had.
Maar de pakjesmand was er niet minder verleidelijk om.
Eéntje, probeerden Lief J. en ik, maar ja, dat viel niet vol te houden natuurlijk.
Dus we sloegen toch maar aan het uitpakken en mijn beloning was haar stralende gezichtje toen ik haar liet zien wat ze kon doen met de dingen waarvan zij dacht dat het mutsjes waren. Ze sleepte het wiegtasje overal achter zich aan.
Oma, ik ben er blij mee! En: Oma, ook dankjewel voor die mooie stickers!

 


Dit is het wiegtasje. Een reiswieg, maar dan anders.
Een betere naam heb ik er niet voor.
Vroeger had ik zelf iets dergelijks; ongetwijfeld gehaakt of gebreid door mijn mama. En nu vond ik een afbeelding op het www en kon ik het namaken. Heel erg jaren-50-braaf, maar authentiek en Sophie vind het prachtig.



Ze koos in het kader van Pasen wel gezellig geel gebloemd voor op tafel, maar om daar ook gele servetten bij te leggen, dat was te veel gevraagd van een meisje dat steevast roze kiest. Ze deed maar één concessie: er mocht lila bij het roze.


We zaten lang aan tafel, voerden uitgebreide, nauwelijks kinderlijke, gesprekken en zongen
Urbanus' 1-2-3 Rikke tikke tik.


De volgende ochtend lag ze meer dan een uur in bad. 't Is mij een raadsel hoe ze 't zo lang vol kan houden, maar zij vermaakt zich prima met schuim, een paar popjes en een lege shampoofles.

Na het bad: knutselen met driekwart oog op de tv.


Onweerstaanbaar
Om acht uur 's avonds, tijdens het eten, was er één ei nog niet gevonden en het laatste cadeautje lonkte.
Ik weet niet meer waar ik dat ei verstopt heb, zei ik tegen Sophie, maar ze geloofde me niet en vroeg:
Als jij mij dat nu vertelt oma, dan doe ik morgen net alsof ik dat niet meer weet.

Seizoenen
Zij: Ik heb een nieuwe jas, maar die is thuis.
Ik: Oh, leuk zeg! Wat is het, een winterjas of een zomerjas?
Zij: een lentejas natuurlijk.

Logica
Ik: Sophie, lust jij nasi?
Zij: Ja-a.
Ik: Van de Chinees?
Zij: Nee, die die mama maakt. Met van die dingen er bij.
Ik: Wat voor dingen, kroepoek?
Zij: Nee, ik bedoel nasichips!

Nog meer tradities
Een uitje naar Waalwijk hoort bij de logeerpartijtjes. Ik kijk daar graag bij Van Dijk en zij bij de H&M.
En kom ik Van Dijk nog wel eens uit zonder wat te kopen, dat lukt met haar bij H&M nooit. Dit keer werden het vier fel gekleurde nylon vlechtjes om in haar haar te klemmen.
Het kassameisje lachte: Hé, wat gezellig voor in opa's haar!


 

En nog een traditie: bij de kangoeroes in Boxtel kijken.
Verkeerd seizoen, of nog te koud; er waren er verschillende met dikke buiken, maar de kleintjes lieten hun hoofdjes nog niet zien.


 

Groeimeter
Primitief (plakbandje op de keukenmuur) maar effectief.
3 april 2015: 103 centimeter.


Bedtijd

De popjes zijn uitgekleed en het wiegje is ingepakt.
Ze wil per se dat het op haar kussen blijft staan vannacht.

 

Ontbijt
Het is een genoegen om eten voor Sophie te maken. Als het tenminste het soort eten is wat ze lust. Grillworst en ei (gebakken in plaats van gekookt is iets nieuws) zijn favoriet. Kaas en ham ook wel en de beschuit neemt ze op de koop toe.

 

Zaterdag eind van de middag brachten we haar weer naar huis.
Voor de échte Paasdagen.

******
***
*

 

6 april 2015

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters