Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Op Zoek Naar De Blues

 

8 & 9 oktober 2011

Weekend in Drenthe

Eerder hierover:
De Geplande Paden
In Het Spoor Van Cuby

 

Ik had nog wat tegoed van Lief J.: de kei. De kei van Cuby.
Al twee keer eerder gingen we er speciaal voor op pad maar merkwaardige toevalligheden maakten dat we 'm telkens maar niet vonden.
En nu, nu maakte het overlijden Harry Muskee op 26 september een hernieuwde zoektocht naar de Windows-of-my-Eyes-steen  haast essentieel, dat begreep Lief J. wel. Hij stelde voor om er nog eens een weekend aan te wagen.

Website...
 

 

   Wonderlijk Weer

  

Het weer was van alles wat, die zaterdag dat we op pad gingen. Zon, wolken, regen en hagel zorgden voor grijze luchten, blauwe luchten en een combinatie daarvan met wolken als tekeningen en een enkele fascinerende regenboog.

 

   Perfecte Poppen

  

Gezien in Beekbergen

Net echt. Voor elk wat wils: met lang of kort haar, blond, rood, bruin of zwart, maar allemaal met
dezelfde perfecte lijven.


 

Zaterdag, eind van de middag

In Grolloo, voor Cuby's standbeeld, lagen bloemen, maar dat was dan ook werkelijk alles wat op Harry Muskee wees. Je zou toch denken dat de gemeente een beetje reclame voor de op hun grond groot geworden bluesicoon niet zou schuwen, maar nee: er waren niet eens wegwijzertjes. Harry's volgers moeten het zelf maar uitzoeken en een beetje fan doet dat natuurlijk ook wel.
TomTom, met de gedownloade route langs de Bluestracks in Drenthe, liet het afweten. Door de een of andere onbegrijpelijke fout wilde die ons telkens naar Engeland sturen. Maar hij bracht ons wel naar de parkeerplaats bij het Grollorveen, waar ik hordes bewonderaars verwachtte, maar waar vreemd genoeg in de verste verte niemand te bekennen was.
Het was er vredig stil.
Idyllisch.
In verstandige laarzen volgden we als pelgrims de in Cuby en Route omschreven paden.

Wie nu van Grolloo naar Elp binnendoor wil kan dat alleen per fiets of wandelend doen. Jaren geleden is het stuk weg, dat het Grollorveen in tween scheidde, verwijderd en ervangen door een lange houten brug. Aan de westkant staat een tsjaskermolen. Vlak voor de brug is nog een gedeelte van de oude keienweg zichtbaar. Daar is, vanuit  Grolloo gezien aan de linkerkant, ook een parkeerplaats. Wie het zandpad langs deze  parkeerplaats volgt, komt na een paar honderd meter aan de rand van het Grollorveen bij een grote, aan n kant gepolijste veldkei met daarop Through the window of my eyes. Harry Muskee 1967.

In de zon door het herfstige bos, langs de molen en over de brug door het geheimzinnige veen. Op de terugweg begon het te regenen. Regen die hagel werd. En vanonder de paraplu zag alles er opeens heel anders uit. Een symbolischer omlijsting van mijn zoektocht was niet denkbaar. Fantastisch. Echt fantastisch.
De vrouw met hond aan wie we vroegen of we op de goeie weg waren, dacht dat we naar het dorp moesten. Nee, nee, dat wisten we wel zeker, het moest hier ergens zijn. In vertwijfeling schudde ze haar hoofd en er was spijt in haar ogen toen ze moest erkennen dat ze hier wel vaak kwam en dat de naam Harry Muskee haar wel iets zei, maar dat ze ons - sorry sorry - niet verder kon helpen. We liepen maar gewoon door, in de hoop ergens een Teken te zien. En toen, onverwacht, doemde hij op, de kei. In een bocht, onder een boom, op een prachtig plekje. Bescheiden als Cuby zelf. Geen overdadige blijken van herinneringen, geen kaarsjes, alleen een eenzaam bosje rozen dat verraadde dat hier iemand geweest was die net als ik van Harry Muskee houdt.
 

Through the window of my eyes
I can see a rainy day
Sittin' in the chair of my own
Looking for a way to be the one who I am
It's useless to cry for the things I was unknown
Thinking it will come back and reach my home

It's like a distant, like a distant face
It's like a shadow on my wall
Something that, that I can't touch
It's heavenly, as it calls

Shelter of my mind hides my love and my tear
I keep on looking for a reason which is not here

 

 

Brinkhotel in Zuidlaren

Het kostte een paar tientjes meer dan een middenklasse hotelletje, maar dan heb je ook wat.
Nu bleek dat ik het toch wel een beetje gemist had, het aangename van de vier sterren. Want er was dan wel geen fatsoenlijke spiegel en de lits jumeaux schoven bij elk beetje beweging uit elkaar, maar dat werd helemaal goed gemaakt door de verrassende ruimte, de tissues in de badkamer en het koffie- & theeblad.

 

   Een Trio en een Hunebed (of: Culinair)

  

Zaterdagavond

In het restaurant zat een busgroep aan het dinerbuffet en daar hebben Lief J. en ik een hekel aan. Niet alleen vanwege de herrie die zo'n kakelende groep bejaarden maakt, maar ook omdat we ons altijd ergeren aan mensen die bang zijn dat ze te kort komen en daarom hun bord asociaal vol scheppen.
We houden er trouwens ook niet van om meerdere keren op te moeten staan om zelf eten te halen, omdat dat er gemakkelijk bij in schiet. Ooit dachten wij onze oudejaarsblues te verdrijven in een vreemd land, met een uitgebreid buffet waar we een massa euro's voor neertelden. Maar schuilend voor de opgeklopte drukte aan de volle grote tafels om ons heen verschansten we ons met wat pietepeuterige proefseltjes achter een pilaar, aan een tafeltje-voor-twee. De rest van het buffet ging verloren in lange gesprekken met een paar flessen erg mjammie Faustino en tegen de tijd dat we ons realiseerden dat we eigenlijk best nog wat lustten, stonden er alleen nog wat zielige aangevreten toetjes.
Geen buffetten meer voor ons dus.
We doken de brasserie in voor makkelijk la carte.
Lekker rustig en met uitzicht op de Brink.


 

Ik heb wel zin in een TRIO, zei ik tegen de lieve serveerster, maar dan zonder de kipfilet.
Oh! deed ze pieter, dat wordt dan een DUO.


Na het hoofdgerecht viel ik nog voor het Hunebed; ik vond de naam mooi en gefixeerd op de aantrekkelijke creatie van wafel en kersen, zag ik het ijs even over het hoofd.


 

Maar het bleken wafeltjs te zijn met een enkele kers als garnering en twee grote bollen ijs waar ik helemaal niet van houd. Ruilen? vroeg ik aan Lief J., die achter een Sorbet Brinkhotel zat.
Tuurlijk, dat wou hij wel...

...maar die ruil pakte voor hem wat gunstiger uit dan voor mij.

 

  Zuidlaren?

  

Zondagochtend

Een Belgisch frietenkot op de Brink.

Opschrift:

          Belg of niet
          eet de drie gebroeders
          Jan, Harry en Milano Waterloo
          zijn fijne verse
          Vlaamse friet


 

Zondagochtend
In het Exlorbos

Bij een niet meer compleet geraamte en een glibberige kei

Eerder: Keigoed, juli 2008...    


 


Maak 's gauw een paar foto's van me
! riep ik enthousiast, toen ik de grote steen zag.
Keien spreken nu eenmaal tot mijn verbeelding.
Maar hij was keivuil en keinat en keiglad, dus helaas zat een beetje fatsoenlijke houding er niet in.

 

 

  Op De Grafheuvel

  

Zondag, begin van de middag
Aan de prehistorische route, bij Valthe (Dr)

Het Eppiesbergje, de enig overgebleven grafheuvel van een groot grafveld
(ca. 2850 - 2450 v.Chr.)

Doden kregen hun laatste rustplaats in dit soort grafheuvels, maar de plekken waren ook geliefd om er goden te vereren. Net als rond de hunebedden voel je op zo'n begraafplaats het magische en mystieke. Nog steeds omgeven door raadsels, worden ze in verband gebracht met spoken en boze geesten.
Je kunt je heel goed voorstellen dat hier in de Middeleeuwen ook wel heidense rituelen werden uitgevoerd.
De plek en de omgeving waren volkomen verlaten, wat de geheimzinnigheid versterkte.

En nu, in de stilte van onze huiskamer, moet ik opeens denken aan Boudewijn de Groot's Heksensabbath:

We stijgen. Wij stijgen in cirkels en spiralen, door lovertakken, spinrag,
terwijl raven en nachtvlinders ons omringen en leiden tot boven boomtoppen en torenspitsen.
In een roes van spattend hellevuur verlaten wij de heuvel, naar
boven, naar Zenith en Zodiac, naar hel en duivel.
Wij, Torralba en Gauricus, Tlazolteolf, Paramon, Liba en Avernos, Palo, Hash, Gondelin, Albertus Corsius, Anthonius Vorsius en Grotius...
De enkele ongenode gast, per vergissing aanwezig en nu achtergebleven, zet zich na de schouw tot het voorbereiden van sagen en legenden.
Het afschrikwekkend voorbeeld voor een volk in het achterland.
De wind verstuift het zand en bedekt de sporen van Satans voze volgelingen die wachten op de avond.




 


 


 

Eexterhalte - Hunebed D 14
Als je vanuit Gieten over de Asserlaan heen komt rijden dan heb je op een moment de Stationsstraat aan je rechterhand liggen. Je ziet het hunebed dan al tegelijk liggen. Er ligt een parkeerplaats bij het veldje en het staat aangegeven.

Nou, dit hunebed dus, dat zagen wij toevallig liggen en al was het dan het zoveelste en al zijn het eigenlijk allemaal ongeveer dezelfde stapels stenen, het moest toch nader bekeken worden. Maar toen we dichterbij kwamen, trok iets anders onze aandacht. Een landloperige figuur met hondje parkeerde zijn fiets tegen een paal en slenterde richting hunebed, onderweg willekeurig met een dikke tak bladeren wegslaand, wat tamelijk zinloos leek op deze plek vol herfstbruin. Toen wij in zijn buurt kwamen, sprak hij ons dwingend aan. Ze moesten die rotzooi hier eens opruimen. Die keien moeten terug naar waar ze vandaan komen. Die hebben de Hollanders hier gebracht. Dit hier - hij wees woest met zijn stok een wijde cirkel om ons heen - is ook geen Drenthe. Dit is Reichsgrond!
En bij het uitspreken van dat laatste woord bracht hij een serieuze hitlergroet.
Wij zijn ook niet bevrijd door Canadezen, Engelsen en Polakkies... raasde hij verder en zijn bloeddoorlopen, priemende helblauwe ogen doorboorden ons uitdagend bij elk woord dat hij uitstootte. Alsof hij Lief J. en mij de schuld gaf van alles wat er mis was gelopen in zijn wereld. Ik kon er geen touw aan vast knopen, maar hij zette zijn statements kracht bij met een stamp op de grond en wr een groet, met stram opgeheven arm. Ik haalde diep adem, wilde dolgraag vragen Hoezo? Waar gt dit over? maar bedwong de neiging om in discussie te gaan, want wat ws dit: een onschuldige halve gare of een fanatiek gevaarlijke geschifte?
Ongemakkelijk, bang misschien, wendden we ons af en liepen verder, belangstelling voor het hunebed veinzend, maar eigenlijk veel meer gefascineerd door hm. Lief J. maakte voorzichtig een paar stiekeme foto's maar waagde niks openlijks, want deze wonderlijke figuur was ons bepaald niet vriendelijk gezind.
Verderop zagen we nog meer vreemds. Op de paal waartegen zijn fiets stond, waren merkwaardige boodschapjes geklad en de infopanelen waren van bizar commentaar voorzien. Ook van hem waarschijnlijk. Of van hn? Want toen we weggingen, daagde er nog een excentriekeling op. Een vrouwelijke: er hoorde een hr bij hem!
Op de parking draaiden we ons nog n keer naar het stel om en ik zag hoe hij zijn arm bewoog in onze richting. Zeker een hitleriaans afscheid, dacht ik.
Maar de uitvergroting van de foto's laat iets anders zien.
Nee, helemaal geen charmant persoon.

Infopaneel.
Aan D14 Eexterhalte zijn de woorden ook en was gn graf toegevoegd,
zodat er nu staat Ook D14 Eexterhalte was gn graf.
In de steensymbooltjes zijn ogen, neus, mond en haar ingetekend en er zijn hartjes boven gezet.

Infopaneel.
Op de achterplaat staat    V E R N E D E R H A L K A T A L E R T E K S T  ???
Ook hier zijn weer de steensymbooltjes veranderd in een verliefd mannetje en vrouwtje.
In de tekst is consequent het woord graf doorgestreept en onder 'boerenvolk' is toegevoegd + boerinnen en + boerende borelingetjes. Van 'doden' is Godin gemaakt. 

Op deze paal staat (links)
S.D.L. laat beschermde planten vernietigen + beschadigt Dik Stienen.
Go shit in own bed

(en rechts) C...? RE-5-All
Disturbed by Dutch ..errises?
Native speaker her-it-age


 

 

 

*****
***
*

 

24 oktober 2011

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters