Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Heerlijke Harz (2)
v
19 - 22 juli 2013

 

20 - 21 juli
Hotel Zum Kanzler
Stolberg im Harz

Een prachtige, net gerenoveerde, heel ruime kamer kregen we. Wťťr voor drie personen, maar dat derde bed hadden we echt niet nodig, want ons tweepersoons was verrukkelijk: twee zeldzaam fijne boxsprings, breed zat en met voor elk een eigen dekbed. Zelfs de spiegels waren riant.
Het uitzicht was misschien niet helemaal fantastisch - hoewel ik de oude schoorsteen wel mooi vond - maar de verzorgde, kleurige bloembak maakte dat weer goed.

 


Urenlang zaten we met een paar biertjes op het fijne terras te genieten van het uitzicht op het schilderachtige Rathaus en tegen de tijd dat de jonge zwaluwen vliegles kregen rond de Saigerturm, bestelden we een Marktplatzteller met een voortreffelijke Saale-Unstrutt, opgegroeid langs de
Strasse der Romantik
en de Himmelswege. Daar moeten wel heerlijke druiven vandaan komen.
En Lief J. krijgt geen genoeg van de sŁsse Verlockungen.

 

 

 



 

Na negenen ging 't weer waaien en om warm te worden stuiterden we in de volle maneschijn door de smalle straatjes van Stolbergs' donker wordende middeleeuwse centrum, waar de kapper de DDR-attributen aan de wilgen had gehangen. Daarna waren we zo door en door koud geworden, dat we binnen een espresso'tje namen. Met een Grand Marnier, bestelde Lief J., maar die hadden ze niet. En geen Amaretto en geen Cointreau. Wel Baileys, maar die wilden wij dan weer niet en Schnapps vinden we niet lekker, zodat er uiteindelijk twee serveermeisjes aan onze tafel het hele assortiment wat wťl in huis was, kwamen presenteren. We kozen 't kersenlikeurtje en er werd een speciaal voor ons een kaars aangestoken, zo lief.

 

Ik, overtuigd anti-monarchieŽn, maar wel met het nodige historisch besef, realiseerde me opeens dat Juliana, de moeder van Willem van Oranje, hier vandaan komt. Kasteel Stolberg, waar zij van tijd tot tijd woonde, werd in DDR-tijd gebruikt als onderkomen voor kindervakantiekampen. Aan instandhouding, laat staan restauratie werd geen aandacht besteed en al die rennende kindervoetjes brachten natuurlijk ook een heleboel schade aan, maar onlangs is het kasteel met twaalf miljoen euro subsidiegeld in de oude luister hersteld: Damit Vergangenheit Zukunft hat.


 

21 juli, 9.20 uur
LampenbrŁcke - waar het dal van de Selke op z'n smalst is
in de buurt van Harzgerode

Je hebt van die plekjes...
daar is 't zů fijn...
Wij ontdekken ze vaak, Lief J. en ik, en dan verbazen we ons dat we er de enigen zijn.
Waar blijven al de andere mensen dan?
Vinden die de koelte van de bomenschaduw en een riviertje niet heerlijk? Genieten die niet van de bijzondere lichtinval, een mooi houten bruggetje, zo'n smal paadje dat een diep bos in leidt?
Ik dompelde er m'n hete voeten in het ijskoude water en wilde er niet meer weg.

Verderop aan de straat lag, hoog en diep verscholen, burchtruÔne Anhalt. Moedig begonnen we aan de klim, maar toen een bordje aangaf dat we nog tweeŽneenhalve kilometer verder naar boven moesten, keken we elkaar weifelend aan.
Jij op je slippers... zei Lief J.
Jij met je blaar... zei ik.
En we hebben het al zo heet, beklaagden we elkaar.
Laf keerden we om.
Anhalt moet wachten.

 

21 juli, 10.50 uur
in de buurt van Weddersleben

We zagen ze van ver: de puntige rotsen - onregelmatige bruine tanden die boven het tamelijk vlakke landschap uit staken.
Ze maakten nieuwsgierig.
Het bleek een deel van de twintig kilometer lange Teufelsmauer te zijn.
Het pad naar boven was nogal druk en vermoeiend, maar lag voor een deel langs de oever van de Bode en iedereen was zo druk met naar de Muur lopen, dat niemand oog had voor het water, terwijl het daar nou juist zo verrukkelijk was. We verruilden de hete wandeling richting rotsen voor de stroomversnelling in het koele riviertje en keken later naar de Duivelsmuurvanuit een ander perspectief.

                                                               Naast het korenveld stond een mooie DDR-erfenis

 

  Toen & Nu  

21 juli

Februari 1985.
Twee jaar daarvoor gingen we voor het eerst skiŽn in Duitsland en we hadden de smaak zo te pakken gekregen, dat we twee of drie keer per jaar naar de Harz raceten. Zelf was ik meer enthousiast dan technisch vaardig, maar we hadden enorm veel plezier met z'n drietjes. Met dochter M. naast me en dochter A. in m'n buik, ging ik grif iedere berg mee af.
En meestal ging dat goed.
Alleen die ene keer, toen kwam er een momentje waarop m'n enkels te moe waren voor een goed bochtje, ik te veel vaart kreeg en niet meer kon remmen. Onderaan de piste stond een dun netje, bij lange na niet stevig genoeg om mij in m'n glijval tegen te houden en ik zag mezelf al de straat op zeilen. Ik dacht niet langer na en skiede regelrecht in de gewatteerde veiligheid van de rij mensen die voor de skilift stond te wachten.

En nu, ik herkende het plekje direct toen we er langs kwamen.
Braunlage.

 

Een paar kilometer verderop lag Altenau, waar we jaren achtereen goedkope appartementen boekten.
Auf der Rose, het oefenheuveltje.
In zomerse omstandigheden ziet alles er zo onschuldig uit, maar ik tuimelde er drieŽndertig keer uit de sleeplift voordat ik eindelijk door had hoe het moest.

Foto's hieronder: wintersport kerst 1985

 

Boven: Lief J.
Onder: ik

Dochter M. en Lief J.

Dochter A. onderaan de piste.

Drie jaar later al, ging ze steilere hellingen af dan ik. En ze ging harder dan ik ook.
Thyon 2000, Zwitserland

 

21 - 22 juli
Schloss Eringerfeld
Geseke

Eigenlijk toetje, maar bij nader inzien een heus hoofdgerecht, dit barokkasteel uit de zeventiende eeuw, waar we de laatste nacht logeerden. We hadden ons er, gezien de idioot lage prijs, totaal niets van voorgesteld en er redenerend van Ach, wat boeit 't, we gokken 't gewoon geboekt. Feit was: het terras in het park had wel wat beter aangekleed mogen worden, want het was dertig+ graden en er kon buiten niet gegeten worden en feit was: de buitenmuren verraadden enig achterstallig onderhoud. Maar feit was ook dat we mochten genieten van alle prachtig ingerichte ruimtes binnen - van kapel tot folterkelder - en feit was ook dat onze grote kamer uitzicht had op een leuk dierenparkje.
In het restaurant - met gelukkig enorme openslaande ramen - kregen we een heerlijke tafel en de menukaart was een en al Duitse verrassing. Het werd er zo laat dat we op een gegeven moment maar naar het bordesje verhuisden, met nog een flesje wit.
Tegen die tijd voelde ik me de ch‚telaine.
Volle-maan-romantiek ter afsluiting van ons reisje.


 

22 juli
Wasserburg Vischering
Ludingshausen

Hete kasteelmuren.
Felle contrasten die pijn deden aan m'n ogen.
Brandende zon.
Zin om bij de karpers te gaan zwemmen.
Een paar foto's en gauw terug naar Prius' airco.

 

******
***
*

 

22, 23, 24, 25, 26,27,29, 31 juli, 2, 4, 5, 6, 7 augustus 2013

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters