Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Trouwdag in Friesland

9 & 10 mei 2011

Twee daagjes in het noorden om ons 37-jarig huwelijksjubileum op 10 mei te vieren.
 

* * *

   Picknick

  

9 mei

Het regende mild, maar toch hard genoeg om de picknick in het water te doen vallen. Dus we zetten de mand op de achterbank, drapeerden wat servetten op onze schoot en aten de lekkere Duitse bruine boterhammen met omelet, ham en kaas in de auto. Met een flesje water maar zonder koffie, omdat Lief J. - die maar aan één ding hoefde te denken maar zelfs dat nog vergat - die niet meegenomen had.
We stonden op het mooiste plekje van de Noordoostpolder: in het Kuinderbos, een verademing tussen de kaarsrechte wegen, lege weilanden en allemaal-dezelfde-jaren-60-boerderijen. Ooit lag deze plek aan de Zuiderzee en zo valt het te begrijpen dat hier de resten werden gevonden van een 12e eeuwse motteburcht. Een ruďne die wij trouwens niet gezien hebben, omdat we daarvoor meer dan vier kilometer hadden moeten lopen, wat geen aardigheid is in de regen, over bospaadjes, op te open schoeisel.
En niet om de regen - want die is juist zo lekker - maar omdat er voordurend auto's met mannen-alleen er in (wat déden die daar toch, op die romantische plek, in hun eentje? rookpauze? ook plaspauze? stout  afspraakje?) arriveerden, moest de plaspauze wachten tot het volgende bos.


 

Hotel De Waag in Makkum

Vanwege de goeie ervaring in Dokkum, hadden we weer zo'n typisch Fries stadje gekozen om een nachtje te slapen. En weer zo'n lekker simpel hotelletje. En weer was het grandioos, al was het alleen maar vanwege het uitstekende restaurant en het heerlijke terras.

Aan het eind van deze eindeloze gang (en dat is best ver lopen hoor,
als je lui bent door de drank en ook al vier trappen bent opgeklommen)...

... is onze kamer, met uitzicht op de kerk

Het meubilair is van Ikea. Niks mis mee, maar ik zou toch dat nadrukkelijke etiket even hebben afgeknipt.

Fijne spiegel...

... die zich leent voor wat scheve zelfportretjes. Lief J. vroeg hoe ik dat toch in godsnaam
elke keer weer voor elkaar krijg en begon meteen de boel recht te zetten in Picasa.
Maar ik vind dat niet authentiek en net zo goed als ik nóóit iets bewerk, wil ik ook niks recht zetten.

De achterkant is aanzienlijk minder aantrekkelijk. Onze kamer ligt achter het bovenste raam.

De volgende ochtend: lekkere regen klettert zachtjes op het raam.
Het liedje van Rob de Nijs schiet me te binnen (jeugdherinnering uit beginjaren '60; ik had het singletje)
en ik krijg het de rest van de dag niet meer uit m'n hoofd:

Zachtjes tikt de regen op het zolderraam
Ritme van de eenzaamheid
Die regen zegt 'We waren zo gelukkig saam'
Maar nu is dat verleden tijd

Hier staat het originele filmpje. Onvoorstelbaar braaf, zoals al die Nederlandse liedjes uit die tijd.
Spiegelbeeld, Brandend Zand, Nachtexpres naar Saint Tropez... ik had ze allemaal, evenals de zwart-wit fotokaarten van de Hema die ik als een groupie koesterde.
Pas toen mijn moeder met She loves you aan kwam zetten, veranderde langzaam mijn kindersmaak in die van een typische tiener-van-toen.


 

   Rondje Makkum  


9 mei, eind van de middag


In de voormalige waag is de VVV gevestigd.

Turfmarkt

Markt

Voor de prijs van ons flatje in Den Bosch koop je hier een flinke vrijstaande villa
of een 6-kamer woning aan de Markt, tegenover Hotel De Waag!

Op het Achterdijkje, tussen ontiegelijk veel genummerde en geletterde schapen en lammeren.
Wat moet het hier een paar weken geleden grandioos zijn geweest, toen
de lammeren nog lammetjes waren.



 

   Net Als Toen  


9 mei, eind van de middag
Bij het trapje naar het Achterdijkje

Ik ruik ze eerder dan ik ze zie, de seringen.
En meteen weet ik weer hoe lekker mijn geďmproviseerde bruidsboeket rook, toen, 10 mei 1974.

We wilden gaan samenwonen, Lief J. en ik. Hókken, zoals mijn moeder dat noemde. Alleen, hókken, dat was in onze familie niet fatsoenlijk en dat hoorde je aan de manier waarop ze het woord uitspuugde. Dat deed je dus niet. Dat wil zeggen, mijn ouders vonden het niet goed dat wij dat deden. Maar wij wilden per se samenleven en ik was pas negentien. Hoewel heus wel helemaal vrouw, vond de wet mij nog niet volwassen genoeg om helemaal zelf dat besluit te nemen; mijn ouders moesten toestemmend tekenen. Er moest dus serieus met mijn vader gepraat worden en na een lange avond vol vurige argumenten van Lief J., hartstochtelijke overredingskracht van mij en met veel mitsen, maren en een hoop goede raad van papa, kregen we zijn zegen.
Eigenlijk waren we van plan geweest om gewoon in Levis-corduroy en lange bloemetjesrok even op de brommer naar het stadhuis te gaan en de formaliteiten snel af te handelen, om daarna linea recta naar onze eigen flat te gaan. We snakten naar ons nieuwe tweepersoonsbed en het leek ons grandioos om daar, levend van de liefde of zo, voorlopig niet meer uit te komen. Volkomen logisch was dat idee, want wij hadden nooit eerder samen geslapen. Oké, er waren die clandestiene nachten, tijdens onze Spaanse vakantie, maar die telden niet als écht, vanwege de veel te smalle eenpersoonsmatras. En hoewel ontiegelijk spannend, was het tamelijk oncomfortabel, omdat we afwisselend onze knieën stootten aan de muur en aan de rand van het ouderwetse ledikant. Ons eigen bed, dat al een poosje geleden geleverd was, maar nog onvoldoende ingewijd, lokte!
Bovendien hadden we niet eens geld voor een pickup of een wasmachine en dus zeker niet voor een feest. We hadden er niet veel zin in ook. Maar mijn vader was zich te pletter geschrokken van onze kale plannen en kon de gedachte dat onze trouwdag onopgemerkt voorbij zou gaan, niet verwerken. Zo kwam het dat we uiteindelijk heel traditioneel - Lief J. in fluwelen pak en ik in een bijna-echte-trouwjurk - in de van een oom geleende witte Mercedes gingen trouwen. Compleet met gevolg en receptie en diner. Maar wel met een huwelijksplechtigheid die vóór twaalf uur plaatsvond, omdat het dan gratis was, en - ook vanwege de kosten - zonder echt bruidsboeket. Ik vond mijn goedkope witte seringen ook véél mooier en beslist  origineler dan zo'n burgerlijk bloemistenarrangement.
Achteraf waren Lief J. en ik mijn papa trouwens wel dankbaar, want wij hadden echt wel een trouwdag om nooit te vergeten. En die broeierige nacht in dat bed, ach, die kwam toch nog gauw genoeg.
En vaak genoeg ook trouwens.

10 mei 1974

 

   Wining & Dining  


Aperitieven
Als het zes uur is geweest, mag ik van mezelf aan de alcohol. Bieren op het terras dus. Lief J. bestelt een onbekend soort - een LenteBok, de naam klinkt niet goed; ik zou 't nooit gekozen hebben - en wordt daarvoor gestraft: 't kost 3,95 en 't is niet eens lekker.

 

Het diner
We eten jodenhaas. Een heel zacht stukje vlees, vertelt de ober voordat we bestellen, niet van de achterkant, maar van de voorkant van de koe. En dat verklaart ook de naam. Als hij weg is, overpeins ik deze uitleg, maar hoe ik ook probeer te associëren, ik begrijp 't niet, dat jodenhaas, dus ik vraag om opheldering. Het schijnt zo te zijn dat dit het meest reine stukje vlees is en dat Joden het daarom prefereren. Intrigerend. Ik zocht en ik vond: jodenhaas.nl.

Het vlees was echt mjammie, evenals de huisgemaakte frites met mosterdmayo. In de keuken hier moet wel een echte chef de scepter zwaaien. Verrassend! En wat een onverwacht extra!

Nou hoop ik alleen maar dat er geen rituele slachting aan die jodenhaas te pas is gekomen, want dan smaakt het met terugwerkende kracht toch allemaal een stuk minder lekker.

 

Onze variatie op de tussengang
Omdat het nog licht en warm genoeg is, drinken we, wachtend op het donker, op het terras nog een rosétje...



...bij de romantisch verlichte boom.

Als het begint te schemeren, kijken we naar de vlieglessen van de zwaluwen. Prachtig om te zien hoe ze langs de daken scheren, maar ze waren te snel voor mijn telefooncamera.

De nagerechten
Voor mij een "aangeklede koffie" (met een hoog chocolagehalte; daar schijnen vrouwen gelukkiger door te worden, maar echt nodig heb ik dat niet) en een ijsje voor Lief J. Hij had buiten de kaart om gevraagd naar
Een paar bolletjes ijs met slagroom; alle smaken zijn oké, alleen geen chocola. Hij is ook van zichzelf gelukkig genoeg zeker. Het werd een mooie compositie (van die echte chef natuurlijk) met kletskoppen en verse aardbeien. De volgende dag zag ik op de rekening dat dit prachtigs berekend was als kinderijsje: 3,75.

 

 

10 mei, 's morgens om half elf

Om de een of andere reden waren Lief J. en ik nog nooit in Bolsward geweest en dat is raar, want we waren al zó vaak in die omgeving en het is een mooi stadje met een heel bezienswaardig centrum.
Maar de grootste verrassing was toch wel de onder glas geconserveerde opgekalefaterde ruďne van de Broerekerk. Een anders dan andere ruďnes, want dit bouwwerk uit ongeveer 1270 is niet ten prooi gevallen aan de tand des tijds, maar werd in 1980 door brand verwoest.
Spookachtig sprookjesachtig, dat lege interieur met al dat naar binnen stromende licht.
Een fantastische plek.
't Moet een waanzinnige locatie zijn voor een klassiek concert.

Een greep uit de (ja, weer een beetje scheve) foto's.

De entree. Toen ik alleen dit zag, had ik nog geen flauw idee van wat ik binnen te zien zou krijgen.

Bizar. Zaadjes vinden hun weg dus toch wel.

En dit is ook heel prachtig.
Tussen de oude grafstenen ligt een vrij nieuwe:
'1281 - Vanuit Assisi kwam een zwaluw gevlogen, er was geen bolwerk'

 

10 mei, begin van de middag

Ik ken ze natuurlijk, de Kameleon-boeken, maar ik las ze nooit.
Lief J. wel. Misschien was 't meer iets voor jongens.
Hier in Terherne wordt de herinnering levend gehouden. Je kunt er zelfs een echte rondvaart maken met een surrogaat Kameleon en rondom de aanlegsteiger heeft zich een tamelijk toeristische gebeuren ontwikkeld met een Kameleon-boerderij, een Kameleon-eiland, een Kameleon-sloepenrace, aardig wat horeca en souvenirwinkeltjes met de gebruikelijke prullaria.
In een voormalig kerkje iets verderop is Bloemenboetiek Nikki gevestigd. Mooi en bijzonder!
Haar website is de moeite waard om even te bekijken.

 

10 mei, 's middags




In 2007 was ik ook al in Grolloo, op zoek naar de bronzen Cuby en de beroemde boerderij, die van de Groeten uit Grolloo-lp.

Maar nu kwam ik een paar weken geleden heel toevallig op het wereldwijdeweb de Steen van Cuby  tegen en ik moest die heel noodzakelijk gaan bekijken; voornamelijk om een beetje te zwijmelen bij de wondermooie tekst uit het prachtigste liedje van Harry Muskee, het symfonische Through the window of my eyes.

Daar, midden in de natuur aan de rand van het Grolloërveen, had Harry Muskee de woorden gevonden om uiting te geven aan zijn immense liefdesverdriet. Miep was weg, maar zonder haar vertrek was dit nummer er vermoedelijk nooit geweest.
                                                                                                                  (Uit: Cuby en Route)

Grolloo werd dus onvermijdelijk. Het bleek alleen onmogelijk om zonder verdere aanwijzingen die steen te traceren, want in plaats van dat er door het hele dorp wegwijzers naar toe zijn geplaatst (zoals je toch mag verwachten?!), moet je maar gissen waar je moet zoeken. Gelukkig maar, want anders zou ik nooit ontdekt hebben dat er niet alleen een steen te bezichtigen is, maar een heleboel - om precies te zijn 29 - interessante punten. Een soort van relikwieën, voor fans zoals ik. Dat is toch ongelooflijk! Er is een website, een tomtomroute waar je Cuby's stem (ooooh!) bij kunt downloaden en een boek dat alles haarfijn uitlegt, uitgegeven door de Stichting Erfgoed Muskee.
Dat boek, dat is natuurlijk niet zomaar te koop bij de Bruna of zo. Zelfs niet bij de gespecialiseerde boekwinkel. Daar moet je echt voor op stap in de provincie. Wij kochten het in café Hofsteege in Grolloo, tegenover het borstbeeld van Harry, bij een jonge ober die nauwelijks leek te weten wat hij in handen had.
Maar wat een prachtig cadeau op deze bijzondere dag.
Er was geen tijd meer om de route te rijden en Lief J. had ook de tomtom niet bij zich, maar binnenkort gaat het gebeuren: dan ga ik op bedevaart in Drenthe!
 

Dit is 'm, de steen die ik nog niet zag.
Through the window of my eyes - Harry Muskee 1967
                                                                                                Foto: Wikipedia, Gouwenaar
Bestand:Through the window of my eyes Harry Muskee Grolloërveen.jpg

En dit is het boek. Een ingetogen mooie zwart-wit-paarse uitgave.


 

10 mei, 's avonds

Bij wijze van afsluiting van de trouwdag die vrijwel voorbij is en bij wijze van voorbereiding op de werkdag die komen gaat... Grieks, met een paar ouzootjes en een litertje rosé lekker buiten op het terras.

 

*****
***
*

 

20 mei 2011

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters