Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Oudjaar Bij Mickey

30 december 2012 - 1 januari 2013


Met dochters A. en M., schoondochter H, schoonzoon J. en de lieve Sophie

Verblijf op Davy Crockett Ranch

En wat nou als we in zo'n Annie*) gaan...?!  stelde dochter A. voor, toen we plannen aan het maken waren voor oudjaar in Disneyland. Ik moest even slikken. Kreeg visioenen van zes over elkaar heen buitelende volwassenen en een levendige tweejarige op vijfenveertig vierkante meter. Maar het was een stuk betaalbaarder dan de hotels en eigenlijk zagen we er allemaal wel de humor van in.
Lief J. en ik reisden met Thalys, de kinderen met twee vol gepropte auto's.
 

*) Een Annie, dat is een stacaravan. Het woord ontstond in 1994, tijdens een lang weekend dat ik met de dochters doorbracht op camping Schoonbron, diep in Zuid-Limburg. Het mobiele huis dat ik huurde, heette Annie. De naam heeft niet aan actualiteit ingeboet, want Annie leeft nog, zo las ik op het blog van WielerTourClub Blokzijl.

 

Hoog, en je houdt 't er met dit hoge water droog, rijmde de conducteur lachend toen Lief J. en ik onszelf en de koffers naar de bovenste regionen van de Intercity sleepten, vanwaar we de overstroomde uiterwaarden van Maas, Waal en Lek en de zwanenroute - het traject tussen Breukelen en Abcoude waar altijd heel veel zwanenkoppels en -gezinnen zitten - prachtig konden overzien.

Dat met die koffers, dat was eigenlijk niet Lief J.'s bedoeling geweest. Niet dat ik niet dolgraag m'n kussen mee wilde nemen en niet dat ik in Frankrijk geen jurk en rode hakken nodig had, maar hij vond dat allemaal overbodig voor die twee nachtjes. En toen moest het toch. Want het punt was, dat wij beloofd hadden om het pakket wensballonnen die we met kerst van dochter M. hadden gekregen, mee te brengen naar de caravan om ze daar op oudejaarsavond de lucht in te sturen. Maar die dingen waren zo groot, die pasten niet in een cabinekoffertje, zodat Lief J. alsnog moest zeulen met een veel grotere. En ik dus alsnog de hakken en het kussen mee kon nemen. 

                                                                               Bemoedigende graffiti vlak voor Utrecht CS
 

                                                                                                   Overstappen op Schiphol


In Rotterdam probeerde een Vlaams madammeke haar enorme koffer in de te hoge bagageruimte te proppen, maar de kracht van de zwaarte duwde haar achterover; nog net niet op Lief J.
Ben ik op u gevallen? zong ze. Welnee, ik leef nog, lachte hij naar haar. Hij had een landing op zijn schoot vast niet erg gevonden.

Eenmaal Rotterdam voorbij zoefden we comfortabel door West-Brabant naar Antwerpen. Wauw, dat is pas een station. Ik bedoel, vergelijk dat nou eens met die tochtige rommel op Utrecht-Centraal. Of met de treurige grijzigheid van Brussel-Midi.

                                                                               De bagagerekken glimmen als spiegels


Na Brussel maakte Thalys vaart. Bij wijze van voorbereiding op de Space Mountain flitsten we met suizende oren heerlijk hard door de golvende Noord-Franse heuvels.

 

Om negen uur waren we thuis vertrokken en iets over half twee arriveerden we in Parijs, Gare du Nord. De hogesnelheidstrein is op een afstand van vierhonderdvijftig kilometer punctueler dan de NS tussen Den Bosch en Schiphol.

Ooit rolde je met de trein zo Disneyland  in, maar om de een of andere geheimzinnige reden leek dat veranderd, zodat wij in Parijs moesten overstappen in de RER. Achteraf bleek dat we met Fyra en TGV  wel tot Marne-la-Vallée  hadden kunnen reizen, maar de Treinreiswinkel  had ons hier niet op gewezen. Misschien omdat die tickets vier keer zo duur waren?
Hoe dan ook, toen we eenmaal RER-kaartjes uit de automaat gehaald hadden, stonden we vijftig minuten later voor de ingang van Disney Village


 

...en zoals altijd als je je ergens helemaal niks van voorstelt, viel het reuze mee. Aan de Annie mankeerde eigenlijk maar weinig. Lekker schoon, opgemaakte bedden, twee badkamers en een heleboel handdoeken. Alleen de piepkleine vierpersoonskamer waarin de kinderen als Sneeuwwitjedwergen naast elkaar lagen, dat was komisch, maar iets minder geslaagd. En oké, het was petieterig allemaal, maar dat kwam ook doordat niemand de moeite nam om z'n spullen in de kasten te bergen zodat er werkelijk o-ver-al rommel lag.
Maar ik zou zo'n caravan - bij Disney noemen ze het een blokhut - toch gerust weer boeken.

                                                                                        Uitzicht op de veranda vanuit de woonkamer.

                                  Uitzicht vanuit het slaapkamertje van Lief J. en mij: een prachtig winterbos...

                                                                                                                       ...naast een spiegel.
                                                                               Wat doe jij daar oma? verbaasde Sophie zich.
                                                 't Zal niet lang meer duren, dan hoeft ze dat niet meer te vragen.

                                                                                                En in de woonkamer nóg een spiegel!

Woonkamer en keuken.
Ik had er een hard hoofd in of we zouden kunnen gourmetten aan dat tafeltje, maar het lukte écht.
Dat wil zeggen, toen we wat spulletjes verplaatst hadden naar daarvoor meer geëigende plaatsen.

 

In en bij Disneyland is alles Mickey.
Je slaapt nog net niet met hem.
Hoewel?

                                   Het slaapkamertje van Lief J. en mij.
            Mickeysprei op het intiem smalle, heerlijk zachte bed.
                                    En lekker m'n eigen kussen natuurlijk.
           Sophie sliep naast ons in haar tentje, zodat wij over
                       ons bed naar de badkamer moesten kruipen,
                    maar het was reuze riant vergeleken met het
                                                                  dwergenkamertje.

Deel van het dwergenkamertje...
 

...en het andere deel. Dochter A. lag knus onder schoonzoon J. op een uittrekmatras.

 

30 december
Eten in het Disneylandhotel

Een typisch gevalletje van eigen schuld...
...en een geluk bij een ongeluk.
Veel te laat dachten we na over een restaurantreservering voor oudejaarsavond. Dochter A. belde wel tien keer naar het speciale nummer, maar hoewel de informatie over prijzen en plaatsen telkens verschillend was, kwam het er toch wel op neer dat er op een enigszins acceptabel tijdstip nergens plek was voor zeven personen. De enige mogelijkheid was nog het speciale feestdiner in Hotel Newport Bay.
Wij kennen dat. Dat is een prachtig hotel met zo'n geweldig restaurant, dat dochter A. het kinder-verwen-buffet van toen nog niet vergeten is.
Maar hoe prachtig en geweldig ook, níet voor honderdnegenentwintig (honderd-negen-en-twintig) euro.
Per persoon.
Nooit.
Nóóit ga ik zo'n bedrag uitgeven voor zo'n met luxe voedsel vol gepropt buffet.
Noodgedwongen besloten we om de boel dan maar om te draaien: oudejaarsavond gourmetten in de Annie en op de 30e uit-eten. En zodoende ontdekten we dat dineren in het suikerspinrose Disneylandhotel  natuurlijk niet goedkoop, maar wel betaalbaar was.
't Was een ontzettend leuke avond vol Minnie en Mickey en Goofy en Knabbel en Babbel en Tijgetje en verrukkelijk van-alles-en-nog-wat eten, met bij wijze van slagroom op het toetje de grootse projectie- en vuurwerkshow ter gelegenheid van twintig jaar Disneyland Paris.

                                                                                      Kunstwerk: orchideeën in ijs op het buffet

                                                           Hoogtepunt van de avond voor Sophie: Minnie Mouse aan tafel

                                         Alsof er nog niet genoeg glitterde en glinsterde, was het ook nog volle maan

31 december
Gourmetten in de Annie

De kaarsenzakjes uit dochter M.'s pakket maakten de bouwlamp boven de tafel overbodig en hoewel schoonzoon J. (die een onduidelijk kaarsentrauma heeft) er heel anders over dacht, vond ik de kleurrijke gourmet-entourage erg sfeervol.
Om twaalf uur was er oudejaarsvuurwerk boven het sprookjeskasteel in het park. Main Street en de trottoirs stonden veel te vol met veel te veel dringende mensen en we moesten met z'n drieën Sophie, die in haar wagen lag te slapen, beschermen tegen over haar heen buitelend volk.
En het regende flink, wat het allemaal nog een beetje gecompliceerder maakte.
Lief J. werd er hartstikke chagrijnig van en hij bokte tegen iedereen die hem niet ontlopen kon dat hij nooit, nooit, nooit meer op zulke hoogtijdagen hiernaartoe zou gaan.
Daarna stonden we ook nog eens een uur met beslagen ruiten in de stromende regen vast op de parking, omdat iedereen tegelijk weg wilde.
Owowow! Ik ben bang dat we de komende vakanties naar een onbewoond eiland zullen gaan.
Kunnen we The Blue Lagoon naspelen in plaats van eten in The Blue Lagoon

 

 

1 januari
Ontbijt in Café Mickey (Disney Village)

Ze kwamen allemaal nog eens langs: Mickey en Goofy, de vader-van Pinoccio en Knabbel en Babbel.
Ze deden allemaal erg hun best en ze namen de tijd voor de gasten, maar Sophie stond het alleen toe zo lang ze op gepaste afstand bleven. Alleen Mickey, haar absolute favoriet sinds ze het Bumba-stadium is ontgroeid, mocht dichterbij komen.
Na het ontbijt via wat fotogenieke punten in het Village naar de attracties.

 

31 december
Park-dag

Hoeveel rij kan een mens verdragen.
Of eigenlijk : hoeveel rijen kun je afwerken op een dag.
Het antwoord op beide vragen is: weinig.

Zigzag Spin: 50  minuten
Mad Hatter's Teacups: 40 minuten
Space Mountain: 80 minuten
RC Racer: 90 minuten
Treintje door het park: 20 minuten

Peter Pan: 90 minuten
Pirates of the Caribbean: 90 minuten
Indiana Jones: geen idee; zo ver kwamen we niet
Big Thunder Mountain: wegens storing gesloten


Schoondochter H. haalde zoveel mogelijk sneltickets maar om vervolgens overal op tijd te komen, dat vraagt veel planning. Ook niet rij-proof trouwens. 
't Deed ons verlangen naar die keer, 18 jaar geleden, toen we in de motregen op een doordeweekse dag in november, overal zonder noemenswaardige wachttijden in konden.

À bientôt?
Tuurlijk.
Maar nooit meer in een hoogseizoen.

 

1 januari
Te veel Parijs in te weinig uren

We houden van Parijs, Lief J. en ik.
Die eerste indrukwekkende kennismaking in 1973 die een vervolg kreeg met de huwelijksreis een jaar later en al die keren daarna... Parijs was altijd oh la la.  

En toen stonden we opeens om elf uur al op Bastille  en hadden we urenlang tijd voor de stad. Plannenloos. Met een luxe probleem: waar gaan we heen, wat gaan we doen.
Omdat mijn voeten al geniepig gemarteld voelden, was wel duidelijk waar we níet moesten zijn. De trappen van Montmartre  bijvoorbeeld, hoe magnifiek ook, moesten worden vermeden. Lafayette en Printemps  waren gesloten, in de grandeur van de Champs-Elysées hadden we geen zin en Jim Morrison op Père-Lachaise  leek te ver weg.
Dus gaven we het toeval een kans en kozen we willekeurig een metro-uitgang die bovengronds op Rue de Rivoli  bleek uit te komen. Eventjes gedesoriënteerd zochten we een goede richting in de nog lege straat. Maar daarna ging het vanzelf.
Parijs verleer je niet.
Een koffietje aan de Sébastopol , snuffelen aan Dali, een kijkje bij de Joden in de Marais en fotograferen bij de carrousel voor Hôtel de Ville. Na zoete herinneringen bij Bords du Seine  de rivier over, naar Sainte Chapelle en Notre-Dame, waar we beteuterd concludeerden dat we instinctief zo ongeveer dezelfde route hadden gevolgd als altijd. 
Maar waarom niet eigenlijk.
Het eerste arrondissement, van alles het beste.
Mooie tradities moet je blijven koesteren.

En nu? raadpleegde ik Lief J. toen we weer terug waren bij Bastille.
Hij vond het allemaal niet zo lastig omdat hij de dingen nuchter beredeneert. Hij keek op de klok, bestudeerde de metrokaart, stelde vast welke lijn langs het station kwam en bepaalde toen: De rose naar het noorden. Dan zijn we alvast in de buurt van het Gare du Nord.
En bij Pigalle! jubelde ik.

 

Draaien en zwieren op het Place de l'Hotel de Ville
Als we er na Disney nog zin in hadden gehad, dan waren we ook hier in rijen beland.

                                                                                                                      Entree van de ijsbaan

 

Brasserie Bords du Seine
Café van de tegengestelde stemmingen.
Hier genoten we van het uitzicht op de verlichte Conciergerie en hier vloeiden dochter A.'s eerste liefdesverdriettranen.

Zo'n prachtig plekje: tussen Châtelet en het Île de la Cité.
Conciergerie
en Pont Neuf.
En de Seine was écht blauw!

 

Jubeljaar
De Vrouwe viert in 2013 een jubileum en dat gaat niet ongemerkt voorbij. Er zijn talloze evenementen gepland en er wordt van alles vernieuwd. Ook de restauratie van het grote orgel staat op het programma! Het mooiste feest lijkt mij 16 mei, wereldorgeldag met 850 concerten tegelijkertijd.

Het hele voorplein werd in beslag genomen door tenten en een enorm bouwwerk met tribune, onderdeel van het 850-jaar-pelgrimspad  langs gebeeldhouwde portalen en de mooiste kerkschatten.

Via viatores quaerit  - Ik ben de Weg die reizigers zoekt

Mooi. Voor dit soort spiritualiteit ben ik gevoelig!
Maar de hordes voor de kathedraal herinnerden aan Disney en om even een kaarsje aan te steken hadden we stratenlange rijen moeten trotseren. Los van de tegenzin was daar gewoon geen tijd voor.

 

Hetzelfde en toch anders

Sommige dingen veranderen nooit: de duiven, de bedelaars, de metro...

...maar het speciale metroluchtje, dat leek wel uitgebannen - help, hoe vies ook, ik mis de herkenbaarheid! - en Vélib, het grijze fietsenplan (vélo + libre) had z'n intrede gedaan.
Van dat laatste kan Nederland fietsland  nog wat leren.
Van het geurtjes wegwerken trouwens ook.

 

De Giraf
Compact, alles-in-één.
Met een tennisracket als geldvanger.
Dat mutsje, dat zou ik zelf gehaakt kunnen hebben.
Hij zal ook wel een oma hebben die van die gekke dingen maakt, dacht Lief J. hardop.

Een troubadour met een boodschap. Grandioos. Kijk maar...

 

Van het stichtelijke naar het decadente
 

Pigalle.
Waar de hoeren nooit slapen en de tenten daaromheen dag en nacht open zijn.
Dus ook op 1 januari, toen de wijk in beslag genomen werd door toeristen die helemaal niks stouts in de zin hadden en de stripbars leeg waren. Toen klampte zo'n club-propper Lief J. aan:
Monsieur, monsieur, lep sjoo?

Nonononononon, weerde Lief J. af en vroeg vervolgens aan mij: Wat wou ie nou?

Souvenirs Sexy
, schreeuwde het neon.
Ik vermoedde een arsenaal vibo's in de vorm van een Eiffeltoren of zo, maar die hadden ze niet. Heb ik misschien een commerciële topper bedacht?
De winkels zijn trouwens niet meer zo duister en ranzig als vroeger, maar mooi en schoon en behalve verpleegster- en roomservicekostuumpjes zag ik ook exclusieve lingerie en schoenen met de hoogste hakken ooit, waarmee je best gezien wilt worden.

                                                                                                        Ik mis alleen een trapaandrijving

Espressotje en biertje, gespiegeld in het windscherm.
Op het terras van de Ierse Pub By The Mill, waar op de deur van de vrouwen-wc het geheimzinnige woord
POPOLETTE stond. Wie of wat is dat? Heb ik iets gemist?

 

Parijs, oh!, dat is minstens zo magisch als Disney.

 

1 januari

Moe maar volkomen tevreden en met warme pijnlijke voeten, stapten we tegen half zes in Thalys en vijf uurtjes later waren we alweer thuis.

De late middagzon verft strepen goud over het Gare du Nord.


Et ûh, du mayonaise s'il te plaît
, vroeg ik aan het MacDo-meisje; toch wel een tikje gegeneerd dat wij Nederlanders daar weer niet buiten konden.
Nee, mayo, dat hadden ze niet, maar ze kwam wel lief met een bakje onduidelijke saus aan als surrogaat.
't Bleek een soort van crème fraiche dressing te zijn die de frietjes fris en heel bijzonder maakte.
Samen met de Big Mac voor Lief J. en twee hamburgers voor mij mjam, mjammie in de trein.



 

Dat gaat niet goe-oed, zei Lief J. toen hij mij spiegelfoto's in de ruit zag maken, laat mij het maar doen.
Maar ik vind die van mezelf toch een stuk beter.

 

Je hebt van die jassen waar je in woont en van die schoenen die zo lekker zitten dat je ze telkens weer laat oplappen. Mijn zes jaar oude laarzen bijvoorbeeld, die doen 't nog steeds geweldig. Ik ben enorm aan ze gehecht, omdat ze me comfortabel door alles waar veel gelopen moet worden, heen loodsen. Ook nu weer. Als ik ze niet die ene avond in Disneyland vergeten was mee te nemen - zodat ik na het diner een te flink stuk op de rode hakken moest afleggen - zouden ze me gegarandeerd blaarloos thuis hebben afgeleverd. Wat nu nét niet lukte. Gelukkig had Lief J. me ooit geadviseerd om blarenpleisters  aan te schaffen, waarmee het probleempje in de kiem werd gesmoord. 
Ik maakte alleen wel een schuivertje, maar dat kon ik de laarzen moeilijk verwijten.
Knap van Laars om zo exact in die dop te stappen.


 

 

******
***
*

 

5, 6, 8, 10, 11, 13, 14, 15, 16 en 18 januari 2013

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters