Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Water bij de Wijn
v
Eifel, Hunsrück, Westerwald en Middenrijndal
28 - 30 april 2013

 

Eigenlijk ben ik meer van Bourgondisch Belgisch dan van degelijk Duits, maar een reisje langs de Rijn, dat is zwijmelen in nostalgie. Lief J. en ik ontdekten al in 1975 hoe fantastisch mooi het is tussen Koblenz en Bingen.
Oké, een Jägerschnitzel  heeft niet het chique van de Chateaubriand, maar geserveerd met knusprige  aardappeltjes in een pannetje is ie echt wel mjammie.
Cultureel versus culinair en het Pfännchen  won.
We boekten twee nachten in Boppard.

Vadertje Rijn. Na elke bocht een verrassing, op iedere rots een middeleeuwse burcht.
De Nibelung.
Het Rheingold.
De Loreley.
Vijfenzestig kilometer door romantisch werelderfgoed en prachtige ritten door de berggebieden daar omheen.

 


 

                                                     19 september 1975; we maakten dus een rondvaart


 

  Oponthoud in Düsseldorf  

28 april

Lief J. was dagenlang bezig geweest met het vervolmaken van de route.
Helemaal over binnenwegen uiteraard.
Vroeger was ik daar van. Ik plande er lustig op los. Stukken snelweg hier, mooi binnendoor daar; zelfs de stops. Niet in staat om exacte berekeningen van het aantal kilometers te maken en zonder de mogelijkheid om vooraf te bekijken of het om een zandpad of om ijzingwekkende steiltes en haarspeldbochten ging, kwamen we nog wel eens voor verrassingen te staan.
En vooral voor te moeilijke trajecten in te beperkte tijdsbestekken.
Maar sinds de komst van de eerste Marie, opgevolgd door een reeks verbeterde nakomelingen en steeds ingenieuzere software, is er op dit gebied geen taak meer voor mij weggelegd. Wij weten vanaf het moment dat we de garage uitrijden hoe laat de bestemming bereikt zal zijn als je slaafs volgt wat Marie doceert. Ik heb al lang afgeleerd om tegen haar dwingende voorschriften in te gaan. Zij wint toch altijd. En eigenlijk ben ik zonder kaarten op schoot en leesbril tussen de haren best een gelukkige bijrijder.

Maar Maries, hoe perfect ook, weten geen raad met marathonmisère die van de Düsseldorfse Altstadt  een fuik vol Straßensperrungen en Ordnungsbeamten  maakte. Toen eenmaal duidelijk werd wat de oorzaak was van de opstoppingen, was er al geen weg meer terug en zwierven we een uur lang van de ene Umleitung naar de andere.
Lief J. stuurde alert tussen alle obstakels door en Marie en ik, wij zetten onze vaardigheden in om ons daartussen uit te loodsen.
Mijn topografische kennis vulde haar technische volmaaktheid aan en uiteindelijk vonden we een alternatieve brug over de Rijn.


 


 

 

  Burg Windeck bij Altwindeck  

28 april

Voor het eerst genoemd in 1174, als Castrum Novum. Vermoed wordt daarom dat er lang daarvoor ook al versterkingswerken boven het Siegdal geweest moeten zijn.
Klein (maar steil!) klimmetje, grote beloning.

Er zijn nog overblijfselen van de verdedigingstoren (bergfried), de buitenmuur van de woonzaal (palas) en de burchttoren met trap.

Onder de burcht ligt nog een gang, maar mijn ernstig claustrofobische neigingen laten niet toe dat ik zelfs maar een stap in die richting zet.
Uit de funderingen valt de voormalige afmeting te reconstrueren. Imposant!

                                                                                               Leek zo sympathiek ...

                                                                                                             .... maar...

 

 

  Overvaren  

28 april
19.00 uur, Filsen - Boppard

Gewoonlijk heb ik een feilloos richtinggevoel, maar het liet me nu even in de steek. Oké, heel misschien had ik heel eventjes een tikje gesluimerd, maar dan had ik toch bij het openen van m'n ogen direct zo'n signaal moeten krijgen van Er gaat iets niet goed. Maar misschien takel ik af, of het kan ook wel zijn dat ik toch iets dieper sluimerde dan ik dacht - ik merkte in elk geval pas toen we aan de Rijn kwamen dat er dingen niet klopten. O uh, we zitten aan de verkeerde kant, concludeerde Lief J.
Aan de verkeerde kant van het water dus.
Door een wonderlijke misrekening (van Marie? van Lief J.? - ik denk toch dat laatste) moesten we het Autofähre nemen. Er was geen boottochtje gepland, maar ik was blij dat dat veer voorhanden was. Heerlijk wakker worden in de wind.

 

  Zimmer Mit Aussicht  

28 - 30 april
Rheinhotel Baudobriga, Boppard


De ligging in het centrum, aan de Rijnpromenade, was fantastisch;
het uitgebreide ontbijt met lekkere(!) koffie een aangename verrassing.
Alleen de kamer - stadzijde bleek steegzijde, met inkijk vanuit het hotel aan de overzijde - was een beetje een verkeerde bezuiniging, maar voor die twee nachtjes niet zo'n punt.

 

                                                                                    Blij met m'n eigen kussen...


 

  RijnWijntjes  

28 april 's avonds
Wein-Haus Römerburg in Boppard


Devies van dit mooie restaurant: Wer nicht geniesst, ist ungeniessbar
Maar hoe zou je hier níet kunnen genieten.
Hier, in dit prachtige pand, dat bizar verweven is met de resten van een Romeins bastion.
Tussen het eeuwenoude hout, naast de haard, met vlees-in-een-pannetje en zo'n lichtvoetig Lorenz Rieslingetje dat we overdag hadden zien groeien op de steile hellingen bij Boppard.
Vredig evalueerden we in de heerlijk historische entourage de voorbije dag en maakten plannen voor de volgende.
En toen Lief J. bestelde nog het Vanille Eis mit heissen Kirschen.
Met twee lepels bitte, want meine Frau liebt die heissen.

 

  Du!  

De beboste hellingen en het soms ruige, soms weidse landschap van het achterland vervelen nooit.
De steile wijngaarden op de flanken.
Het vakwerk.
De vulkanen.
En die burchtenromantiek... ik kijk naar die oude muren zoals een ander naar een mooi schilderij.

Op zoek naar stapels stenen ontdekten we en passant ook dat wonen daar een koopje is, de mensen beleefd en behulpzaam zijn, de horeca vriendelijk geprijsd en de straten van het soort schoon-schoner- schoonst. En dan heb je nog al die opvallend antraciet-glimmende daken. Huizen en schuren zijn energiecentrales. Velden liggen vol met zonnepanelen, op heuveltoppen staan windmolens.

Ontkennen kan niet meer: Duitsland is NL ver voor.

Ook opvallend is dat dit gebied een bestemming voor ouderen aan het worden is. Je merkt dat aan die bezadigde Rijnpromenades overal, de traditionele cruiseboten, de assortimenten in de winkels...
En naast de hypermoderne geldautomaat heeft de bank een hoekje ingericht voor diegenen aan wie de moderne tijd voorbij is gegaan. Die kunnen daar nog zo'n formuliertje uit lang vervlogen tijden invullen.
Maar het concertaanbod, dat slaat wel alles: James Last... ik veronderstelde die al lang dood...

...en Peter Maffay.
Die van Doe-oe-hoe!
Op de Loreley!

Ich kann nicht sagen, was du für mich bist
Sag, dass ich dich, dich nie verlier'
Ohne dich leben, das kann ich nicht mehr
Nichts kann mich trennen von dir

Wo ich auch bin

Was ich auch tu'
Ich hab' ein Ziel
Und dieses Ziel bist du
Bist du
Bist du

Du bist alles was ich habe auf der Welt
Du bist alles was ich will
Du, du allein kannst mich versteh'n
Du, du darfst nie mehr von mir geh'n

 

Water bij de Wijn - deel 2 ...      

 

-- wordt vervolgd --

 

 

 

******
***
*

 

1 - 15 mei 2013

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters