Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Mythisch Ierland (2)

deel 1.....               

v
27 december 2014 - 4 januari 2015

 

  Ballybeg Priory  

Onderweg naar Limerick stuiten we nog op een hele mooie kloosterru´ne, Ballybeg, uit 1229.
Met ook weer krijsende zwarte vogels om de toren.
Geheimzinnige sfeer, vooral in de hoge kapel.

 

  Kamer Met Uitzicht (3)  

30 december - 1 januari: Savoy Hotel, Limerick

Midden in de binnenstad.
Een heerlijk sfeervol, warm hotel.
De kamer is ruim, het bed lekker breed en het uizicht... naar rechts, over de Shannon, met in de verte King John's Castle... prachtig! Maar de andere kant op is er helaas het dak van een parkeergarage.


Veel spiegels...

...waaronder een fijne grote... maar die foto wilde niet lukken


Het ontbijt wordt geserveerd op salontafeltjes waarop de kranten klaar liggen. Heel huiselijk.
En chic. Wit linnen, dun porselein en buigende obers in zwarte kostuums, die SantÚ zeggen als ze je koffie hebben ingeschonken.
Full Irish Breakfast.
Geweldig. Er is een buffet en daarop ontbreekt niets, maar feitelijk is dat overbodig, want er is een uitgebreide kaart met warme gerechten in alle soorten en maten, bij alles komt warme toast en de jams staan op tafel. Bovendien krijg je nauwelijks de kans om zelf iets te halen omdat er voortdurend gevraagd wordt of er wat aangevuld moet worden.
Ik hou van het!


 

  The Wild Atlantic Way (2)  

31 december

Naar de Cliffs of Moher en Spanish Point.


Oh, wat was het mooi daar op de kliffen, onder de grijze hemel, in de harde wind... meer dan tweehonderd meter boven de oceaan.
En beneden, aan het water, toen de zon even kwam spelen en de sfeer veranderde... daar vochten de golven, daar spatte ik me nat en koud.
Wow.

 

Where memories are made and nothing is overlooked but the sea

 

 

  Culinair In Limerick  

30 december

Texas Steakout Restaurant

Mexikaans komt qua gerechten die ik lust betrouwbaarder over dan Iers, maar veel belangrijker is de heerlijke sfeer daar in dat oude souterrain. We ontdekken het restaurant  eind van de middag, als we na terugkomst van de oceaan een rondje stad doen. De chef begrijpt dat ik graag even wil kijken, leidt ons rond en belooft zorgzaam een fijn tafeltje, als we tegen negenen willen komen eten.
Helemaal goed!

                                                                                             Veilig burgertje (goed! lekker!)...  

                                                                                 ...vertrouwde Pinot Grigio...

                                                                                                    ...en cheesecake / ijs

 

31 december

Hamptons Grill

Uit-eten op oudejaarsavond is eigenlijk altijd een probleem.
Lief J. en ik willen geen 7-gangen diners en champagne en vermaak, maar een tafeltje voor twee waaraan we de uurtjes tot middernacht kunnen doorbrengen met lekker voedsel en een paar flesjes wijn. En hoewel je dat niet zou verwachten in het Savoy, kon dat dus gewoon in het intieme restaurant in de gewelven.
De foute kerstliedjes maakten in de loop van de avond plaats voor Beatles en Hair en Lay Lady Lay.
Oudjaar zoals het hoort.
En geen enkele vuurwerkknal. Nergens. Ook zoals het hoort.

                                                                                                 Ik zat naast een spiegel

 

 

  Mooi!  

Straatkunst, gezien in de omgeving van King John's Castle.

Ik vond de kunstenaar: SmugOne.

Klik voor zijn Flickralbum...

Scherp en rauw, maar de vrouwenlijven altijd rond en zacht.

 

  Mooi! (2)  

Kilduff Tower House



 

  Naar Wexford  


1 januari

De ochtendgroeten van de vriendelijke enthousiaste Ieren worden gevolgd door Happy New YearHet moet allemaal wel goed komen in 2015.
Het is zo'n typische slome nieuwjaarsdag en in het Savoy begrijpen ze dat dat betekent dat je tot laat moet kunnen ontbijten. We zitten lang, laten steeds weer een koffietje komen, en gaan daarna nog even het warenhuis tegenover het hotel in, waar ik de heerlijk zachte, warme Ún afgeprijsde beige jas koop die ik een dag eerder al had zien hangen.
We hebben geen haast, we hoeven geen grote afstand te overbruggen en er staan geen bezienswaardigheden op het programma, maar daarna checken we toch maar eens uit.
De regendag is nog steeds donkergrijs als we gaan rijden, maar doet geen enkele afbreuk aan de prachtig kleurrijke Mainstreet in Tipperary en benadrukt precies goed de sombere massieve burcht in Cahir (waar we zo koud werden dat we blij waren dat The Gatehouse al open was voor een paar koffietjes).

Tipperary


Cahir

Hier word ik niet wijzer van...

...en meer is er niet te vinden.

 

New Ross

Mooi middeleeuws havenstadje aan de Barrow, waar het toeval ons bracht.
Kennedy... hier is heel veel Kennedy.
JFK was hier in juni 1963.
Er is een memorial met eeuwige vlam, een standbeeld, een Kennedypark, een Kennedy trust... En de Emigrants Flame werd aangestoken met vuur van Kennedy's graf op Arlington.
Aan de kade ligt een te bezichtigen replica van hongersnoodschip Dunbrody. Gesloten op nieuwsjaarsdag natuurlijk.
 

 

  Kamer Met Utzicht (4)  

1 - 3 januari: The Riverbank House, Wexford

A waterside welcome, you won't want to leave...

Dit blijkt precies zo'n geweldig hotel te zijn als ik hoopte toen ik het boekte, of eigenlijk een nˇg beter, omdat ook de sfeer zo prachtig aansluit bij de storm die over de Slaney raast.
Warm, donker, overal kaarslicht, antiek meubilair, haardvuren... en een gastvrijheid en enthousiaste service waar we ons heel fijn bij voelen. En inderdaad: We don't want to leave.

             Het hotel ligt grandioos, omgeven door water, in Ferrybank, tegenover de stad.

      Het soort warme entree waar ik van houd: dag en nacht branden de kaarsen in de lantarens.
Riverbank Hotel Image

                                                                               De kamer: zware fluwelen gordijnen...


                                                         ...en een heerlijk bed

                                          Het uitzicht stelt niks voor, maar dat is volslagen onbelangrijk

                             Prachtige binnentuin. Tropisch en toch volkomen op z'n plaats.
Riverbank Hotel Image


In het restaurant, met in het midden een enorme bar, voel je iets van de grandeur van een koffiehuis van lang geleden. Stijlvol, Victoriaans, maar informeel en ongedwongen, zodat we gerust avondenlang blijven hangen bij de TV in de verte, waarop Barney zijn dartskunsten vertoont.

              

De keuken wordt alom geroemd en terecht, zo blijkt.

                                    Haddock voor Lief J., een weinig avontuurlijke steak voor mij

                                                 Waanzinnig romantisch uitzicht over rivier en stad


Op 2 januari raken we tegen het einde van de avond verzeild in een besloten
after-after-party.
Heerlijke live muziek tegen een achtergrond van storm en regen.


 

Full Irish Breakfast weer, met een buffet en een uitgebreide kaart.

                                                                         Mjammie ontbijt...

                               ...en een door regen bepaald grijs uitzicht op Slaney en stad

Zelfjes in toilet en lift...

...zelfjes in de bar...

...en een spiegelfoto

 

  Ru´neus  

In Ierland zijn werkelijk overal ru´nes.
Dan staat er zomaar een stuk toren op een heuveltje, een kapotte kerk midden in een weiland, of er zijn  geheimzinnige contouren van niet thuis te brengen bouwsels. Want lang niet altijd staat er een bord bij, zodat je moet gissen wat zich er ooit afspeelde.
Een greep uit de tientallen raadsels die me aan het denken zetten.



 

  Dublin  

Het oude Keltische Gaelic is een heel erg moeilijke taal met ook nog ondoorgrondelijke uitspraakregels. Een enkel woord herinnert aan latijnse of germaanse talen, maar het meeste is zwaar abracadabra.

Conas ata t˙: Hoe gaat het met je
Nach bhfuil an aimsir go h-Alainn: Wat een prachtig weer hŔ
Slßinte: Proost

Toch blijf ik proberen om opschriften te ontcijferen en wat ben ik trots, als ik het Trachta - dat op een verkeersbord staat - fonetisch uitspreek en daar Trechter in hoor.
Wegversmalling! jubel ik richting Lief J.
Maar nee, weet ik nu. Het betekent gewoon Verkeer.

Achter de prachtig klinkende woordjes baile atha cliath, die op de kentekenplaat staan, vermoed ik een ferm devies... misschien Pluk De Dag, of een religieuze wens als God Zij Met Je.
Niet dus. Teleurstelling!
Het blijkt  Gaelic voor Dublin te zijn en geeft dus slechts aan in welk graafschap de wagen thuis hoort.

 

  Links  

Het links rijden went snel, ook omdat we dit keer*) een formaat wagentje hebben gehuurd dat gemaakt is voor de smalle weggetjes.
Alleen het links instappen voelde na een week nog steeds vreemd.

*) In Belfast (juli 2008) maakten we de fout om in een stevige 4-wiel-aangedreven Honda te willen rondrijden, zodat Lief J. voortdurend met de zijspiegel aan mijn kant de overal aanwezige heggen raakte.

 

  Koeien  

De menukaarten vermelden bij biefstuk en burgers: Van Iers rund.
Als dat vlees is van koeien die opgroeiden in de kleine weilandjes die ik overal zie, dan heb ik wel min of meer vrede met het stukje vlees op m'n bord.
Maar als we langs dit stelletje prachtige dieren komen, die me lief en nieuwsgierig aankijken, weet ik toch niet meer zeker of ik die nog zal kunnen eten.  

 

  Grijze Stranden, Rotsen en Grafstenen  

2 januari

Ik plan dus vrijwel nooit iets van tevoren. We stappen in de auto, dan kijk ik op de kaart, laat plaatsnamen, water en reliŰf tot me doordringen, schat in, ga op m'n gevoel af...
En het valt eigenlijk nooit tegen.
Vandaag wel. De heenrit is een teleurstellende vergissing. M'n voelsprieten moeten gedesoriŰnteerd zijn door een teveel aan harde wind of zo.
We rijden langs de kust naar het noorden door een  duinenlandschap... een soort van openlucht museum met piepkleine lage witte huisjes met rieten daken.
De lucht is voor de verandering blauw en het is zeven graden. Met de zon achter is het landschap op z'n mooist.
Maar dat is alleen het eerste stukje. Daarna verandert de omgeving drastisch. Er zijn talloze onaantrekkelijke trailerparken vol grauwe caravans en de stranden zijn somber donkergrijs. Ik hoop tevergeefs op een leuk toeristisch plaatsje met terrassen en strandballententen voor een koffietje.
Maar de Ieren zijn hier wel ook heel Iers. Iedereen groet iedereen en iedereen bedankt voor passage op de nauwe wegen.
Verder is er eigenlijk niet zo veel te zeggen over deze rit.
Er zijn geen ru´nes, geen oude gebouwen, geen fascinerende vergezichten... er is gewoon niks boeiends, of het zouden de golfclubs op de mooiste plekjes moeten zijn.
De terugweg is een stuk leuker, door een heuvelachtig binnenland met weilandjes met koeien en schapen. En met naaldbos, dalletjes, riviertjes... En uiteindelijk ook rotsen!

                                                                                Dit dus...

                                                                ...en dit is ook niet echt boeiend...

...maar tussen alle treurigheid is er gelukkig ook een aangename verrassing.
Hier heeft iemand heel erg z'n best gedaan op de kerstaankleding van huis en erf.

                                           En dit was ook wel een leuke afwisseling

 

Maar het Úchte prachtigs kwam toch pas op de terugweg: Wicklow Mountains.
Hoog, eenzaam, onherbergzaam, nergens een boom.
Een beekje, een dal, rotsen en wat vervallen bouwseltjes.
Helemaal goed.


 

Daarna stuiten we nog op dit ru´nekerkje met kerkhof (in Avoca).
Het ziet er naar uit dat we weer eens voor een dicht hek staan, maar aan de zijkant vinden we een roestig hekje waar we overheen kunnen klimmen. Een hele onderneming, maar heel erg de moeite waard! We zwerven tussen de geesten van de doden, tussen de eeuwenoude zerken en we proberen de opschriften te ontcijferen. Totdat het gaat schemeren, want dan wordt het een beetje beklemmend en vind ik het niet meer fijn.

 

 

 

 

deel 1.....                 

*****
***
*

 

24, 31 maart, 7, 12 april 2015

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

.

 


 

 

 


 

  

free hit counters