Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

Kerst in Andalusië (1)

18 - 26 december
 

De weersvoorspelling klopte aardig...



 

* * *
 

18 / 19 december
Maastricht Aachen Airport

Vanwege de voorspelde sneeuw en het rijkelijk vroege vertrek, overnachtten we in de Tulip Inn.

Als je weet dat áchter deze conifeer alleen maar een landingsbaan te zien is, waardeer je dit uitzicht
als een van de betere.

Het klopte, van dat weer. Spanje een paar uurtjes later leverde een koud-warmte-shock op van
grijs-mistig-min5 tot blauw-zonning-plus18.

Hulde aan het vliegtuig, dat het niet slipte bij het vaart maken op zo'n ijzige startbaan.
Heeft het misschien ook van die stoere winterwielen?
Nee, legde Lief J. uit, daar heeft ie van die sterke motoren voor.
Maar ik snapte het nog steeds niet en vond het een wonder.


 

   RyanAir  

Oké, wij hadden voor een waanzinnig lage prijs onze tickets en misschien mag je dan niet klagen.
Maar het is wel raar dat je voor online inchecken zes euro per persoon extra moet betalen, terwijl je toch zou denken dat als je zelf het werk doet, de prijs er lager van zou worden.
En ik vind wel, dat als je vier euro per persoon betaalt voor priority boarding, je ook recht hebt op dat
voorrecht. Dat je dan niet te horen moet krijgen dat je daarvoor te laat bent (en niet eens door je eigen
schuld, maar omdat die Limburgers een langdurig potje maken van de veiligheidscontroles) en dat je
- achteraan! - mag aanschuiven in de enorme rij wachtenden.
En dan, eenmaal in het vliegtuig, na de gevechten om een plaats en het geklooi met de handbagage, tettert de cabin crew elke tien minuten een special offer door het toestel waar je als weerloze vastgegespte passagier niet omheen kunt. Want er moet natuurlijk wel wat verdiend worden. Hot chocolates, frisdranken, wijntjes, snacks, nepsigaretten, wonderhorloges en de tax-free aanbiedingen uit het magazine... alles komt op volume 40 voorbij. Eerst in het Engels, daarna in het Spaans. En voor wie dan nog niet wist dat het de bedoeling is
dat er iets gekocht wordt, komen de stewardessen langs, buigen links en rechts van het gangpad en vragen bij elke stoel Any beer? Drinks? Sandwich? Tegen het einde van de vlucht, als ze echt niks meer kunnen slijten, toveren ze nog een laatste duitendief uit hun hoge hoed: de LOTERIJ. Voor twee euro per stuk kun je de aankoop van een kraslotje voor jezelf verantwoorden, omdat een deel van de opbrengst naar een goed doel gaat. Zeggen ze. Maar ik vertrouw ze niet, de Ierse Oplichters. Want ik zag hoe iemand iets won en geen prijs kreeg maar z'n lot moest inleveren. Winnen betekent alleen nog maar dat je de voorronde door bent. En daarna, in de tien rondes die waarschijnlijk nog volgen, heb je er totaal geen zicht meer op wat er met je lotje gebeurt.
Maar mij hoor je niet zeuren. Ik neem het allemaal voor lief.
Omdat ik een echte Nederlander ben en vreselijk kick op die lage ticketprijzen.
En omdat ik onderweg was opgegaan in de bittere armoe uit Afke's Tiental.
Dat maakt nederig.

                                                                                                                  Vredig stilleven op 600 cm2.
    

Eerder over RyanAir (1)...

Eerder over Ryan Air (2)...

 

19 - 23 december
Nerja

Nerja is een heerlijk, vergeleken met de geëikte toeristenoorden daar in die regio, nog behoorlijk authentiek stadje. Lelijke hoogbouw zag ik er niet. Wel Andalusisch witte huizen, kronkelstraatjes, palmen, een prachtig kerkpleintje, precies genoeg restaurants, tapasbarretjes en schelverlichte cafetaria's en gelukkig geen uitwassen van de concessies aan het toerisme; hier zijn geen patatkarren, geen megadisco's, geen strandballententen. Of misschien kwam het door het laagseizoen dat alles zo perfect klopte.
De Costa del Sol is hier, 55 km ten oosten van Malaga, op haar mooist. De kust is ruw, rotsachtig, met mooie baaien waaraan romantische strandjes liggen. Nou ja, romantisch in de winter dan - ik wil niet weten hoe het er hier hartje zomer uitziet.
Het Balcón de Europa is een breed, schaduwrijk boulevardachtig terras dat, hangend boven een steile klif, eindigt in het niets. Misschien is de benaming een heel klein beetje overdreven, maar van mij mag het best. Ik zag het Balcón en zijn adembenemende uitzichten in de regen, in de zon, overdag, 's avonds en 's nachts. Altijd even mooi. En ernaast ligt het hotel waar we logeerden. Kan het nog beter? Ja, want we boekten een standaardkamer, maar kregen een juniorsuite op de hoek, met balkon en uitzicht op strandje en zee.
We werden zalig in slaap gesust en heerlijk weer wakker na nachten vol ononderbroken gebonk en geruis
van de golven.

Betoverende uitzichten vanaf het Balcón en vanaf het balkon
en een paar plaatjes van Nerja

                                                                                                                          19 december

                                                                       detail: de man op de fiets heeft een poes op z'n rug!

                                                                                                           nacht van 19 / 20 december

                                                                                                                                     21 december

                                                                                                                  22 december

                                                                                                  22 / 23 december 's nachts

                                                                                                 23 december 's morgens

 

20 december

Als je maar een weekje de tijd hebt voor zo'n grote regio met talloze bezienswaardigheden die je eigenlijk niet mag missen, dan moet je keuzes maken. En dat had ik dan ook gedaan. Ik wist héél zeker dat ik Granada, Gibraltar en de Sierra Nevada wilde zien en voor de rest zouden we 't zo'n beetje aan het weer en aan het toeval overlaten. Córdoba waarschijnlijk, Sevilla heel misschien ook... Maar ja, de dingen lopen niet altijd zoals je denkt, want van dit hele rijtje zag ik alleen de Sierra Nevada.
Een fantastische rondrit; dat wel.
Op 20 december leken de omstandigheden goed genoeg om met de huurauto zonder veel power en zonder winterbanden het besneeuwde hooggebergte in te trekken. De hoogste delen van de Sierra Nevada bleken alleen toegankelijk vanaf de noordkant of via een onverantwoorde bergpas (en te voet; ja, net wat voor mij), maar vanuit de Alpujarras, op de zuidflank van het gebergte, heb je een schitterend zicht op de toppen en ik troost me met de gedachte dat je de Mulhacén op zo'n afstand misschien wel beter ziet dan wanneer je er bovenop staat.
Een rit vol afwisseling, door de vallei van de Guadalfeo met sinaasappelbomen op de oevers, over hellingen met dorpen waar niemand meer lijkt te wonen en in een ongenaakbaar kaal berglandschap met altijd besneeuwde toppen in de verte. Een onherbergzaam, desolaat maanlandschap met een schrale, grijze, vegetatie. Haast beklemmend, zo in de winter en daardoor juist zo boeiend.
En die steden? Die lopen niet weg. Daar kom ik een andere keer nog wel.

Een paar plaatjes

 

   ... En Witte Dorpen..  

20 december

De Alpujarras waren altijd zo ingesloten, dat ze zich bij uitstek leenden om naar toe te vluchten. Of om naar toe gejaagd te worden. Eeuwenlang herbergden ze katholieke kluizenaars, berbers, gevluchte moslims en door de Inquisitie ongewenste elementen.
Van die typische dorpen zijn het. In elkaar overgaande verblindend witte blokken tegen de hellingen; een stijl die ik ken uit films die zich afspelen in Noord-Afrikaanse landen.
In de straten zie je alleen wat spaarzame hangouderen, maar gezien de omvang van zo'n gemeenschap moeten er méér mensen wonen. Je vraagt je af waarmee ze de kost verdienen.
Misschien moet ik South from Granada lezen om dit alles beter te begrijpen.

Een paar voorbeelden

                                                    Zelfs op de begraafplaats is alles wit - ik vind het eigenlijk heel mooi

 

21 december

Het stortregende.
En het waaide.
Vanuit het ontbijtrestaurant met z'n enorme panoramavensters zagen we grijze vlagen over zee voorbij stormen. Plek zat aan het raam: de doorsnee-Costa-del-Sol-vakantiegangers houden hier niet zo van - die zaten te chagrijnen met boek of krant in de lounge. Ik vond het mooi, hoewel ik moet erkennen dat dit wel
héél slechte weer korte metten maakte met Granada, dat voor vandaag gepland was. We besloten in plaats daarvan het Castillo de Gibralfaro in Malaga te gaan bekijken.
De vestingheuvel op lopen door de Alcazaba was geen optie: we zouden net als Mary Poppins zijn opgestegen aan onze van het hotel geleende paraplu. Maar gelukkig liep er aan de andere kant van de heuvel gewoon een autoweg naar boven.
Een prachtig Arabisch kasteel op een 130 m hoge heuvel, prees de reisgids aan, maar voor de 4,40 euro entreegeld voelde ik me een heel klein beetje opgelicht. Eigenlijk koop je namelijk het recht op vergezichten en die waren in deze omstandigheden ook al niet optimaal natuurlijk. Iets écht ouds was er niet te zien. Alles is zorgvuldig gerestaureerd, bij-gepleisterd en geplaveid. Een beetje té zorgvuldig eigenlijk, maar gezien de omstandigheden was het wel fijn dat we tenminste niet door de modder hoefden te banjeren. Meer gekken zoals wij waren er niet op het idee gekomen om hier nu naar toe te gaan, dus we hadden wel de beste plekjes voor ons alleen. Het pad langs de muur naar beneden was net een waterval, mijn laarzen waren al doorweekt en de lucht voorspelde nog veel meer nattigheid, dus dat lokte niet erg. We keken even rond, maakten een paar sombere foto's en waren vlak voor de volgende hoosbui weer weg.

Verder is Malaga best een mooie stad, maar de verkeerschaos en het volslagen gebrek aan parkeerplaatsen maakte het onmogelijk om zelfs alleen even de kathedraal te geen bekijken. Na meerdere rondjes vanuit verschillende richtingen door de stad gaven we het op. Zelfs in de stromende regen had ik graag het nog niet zo lang geleden opgegraven Romeinse theater bekeken, maar daar helemaal omheen was als een soort verdedigingsmuur een enorm hoog doek gespannen, waardoor je er niet alleen niet in kon, maar er ook helemaal niets te zien was. Wat zich daarachter afspeelde, moest je raden.

Na een compleet verregend ritje door de wolken het binnenland in, langs de compleet onzichtbare stuwmeren Limonero en Agujero, besloten we het verblijf in Nerja met een nachtje te verlengen. Misschien zou het morgen wat beter zijn en dan konden we dan alsnog naar Granada.

 

 

 

*****
***
*

 

 

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 


 

 

 


 

  

free hit counters