Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

La Dolce Vita
v
Colmar (F), 17 - 18 juli 2014
Brescia (I), 18 - 20 juli 2014
Porlezza (I), 20 - 24 juli 2014
Lahr (D), 24 - 26 juli 2014

Statistieken:

Groen: snelheid, gereden tijd, gereden aantal km's
Blauw: Hoogte

17 juli

Aan: 1255 Onderwerp: Internet bundel EU AAN

Met één sms-je was het geregeld: 100 MB internet in het buitenland.
Voor maar vijf euro's... Ik werd er helemaal gelukkig van. Want hoewel ik dit nog maar een paar maanden geleden niet had kunnen verzinnen, kan ik Aaifoon, m'n connectie met de buitenwereld, helemaal niet meer missen.
Tegen onze gewoonte in, namen we de snelweg tot in Noord-Frankrijk.
Moest wel, want we hadden maar twee dagen voor 1.100 kilometers.
Maar het was helemaal geen straf: door de Ourthe Vallei, door bochten slingerend over heuvels, met Beethovens 7e, The Beatles, Steve Harley, Bach en David Bowie keihard en prachtig helder uit Godin's luidsprekertjes. En alles geklimatiseerd, dat maakte het ook wel een stuk aangenamer, aangezien de temperatuur 's middags ver boven de 30˚ kwam. De plaatsen waar we zo vaak en zo graag naar toe gaan flitsten voorbij op de borden: Durbuy, La Roche, Baraque de Fraiture. Ik droomde er de beelden bij, maar wel met een half oog op de MB-meter, omdat Aaifoon het nodig vond om te snoepen uit m'n buitenlandbundel zonder dat ik zelfs Safari maar open had gemaakt. En toen, voor ik er goed en wel erg in had, waren we al in Luxemburg en ietsjes later in Frankrijk. We weigerden eigenwijs de péage en namen vanaf Saint-Avold de binnenweg naar Colmar.

 
  Lusten & lasten  
  De snelweg.
We legden in korte tijd een grote afstand af, maar de file bij Maastricht kostte toch een uur en werkzaamheden en een ongeluk in Zuid-België nog eens een half uur.

 

Tanken in Luxemburg is een feest.
De brandstof is daar bijna 50 cent goedkoper dan in NL, maar de economie (desondanks of waarschijnlijk juist mede daardoor) groeit gestaag en de werkeloosheid is laag. Het bbp per hoofd van de bevolking is er meer dan twee keer zo hoog als in NL en in de Quality-of-Life Index staat het land vierde, tegenover NL 16e. Kan iemand mij dat eens uitleggen? En vooral ook verklaren waarom wij hier in NL dat Luxemburgse model niet gewoon kopiëren?

 

Op de binnenwegen in de Vogezen maakte de Maginotlinie plaats voor tientallen sfeervolle villes fleuris en eindeloze wijngaarden.

De verzengende hitte maakte dat we nergens lang rondkeken, maar in Gottenhouse vonden we een verrukkelijk schaduwrijk plekje, waar het water blauw blonk in de door de bladeren spelende zon.

 

 

 

 

 

 

 

  Chambre Avec Vue  

We boekten hotel Les Maraîchers in Colmar een dag voor aankomst.
Vanwege de airco, hoewel het fijne terras ook mooi meegenomen was. We aperitiefden er met biertjes, gevolgd door een Tarte Flambée (die ik uit Duitsland ken als Flammkuchen) en een Escalope de Volaille met een niet zo heel erg lekker Elzasser wijntje bij.

                                     Lekker zacht bed, net zo smal als thuis, en met twee dekbedden!...

                                                                                                ...een grote spiegel...

                                                                              ...en het ding waar het allemaal om ging.

                           Ontbijtje op z'n Frans met hompen heerlijk stokbrood en een grote kop koffie.


 

  Naar Brescia  
 

Gestern war morgen heute

Heute war gestern morgen

(Publicités in Basel. Vond ik erg mooi. Maar omdat ik diep moest nadenken over wat er nou eigenlijk stond, miste ik wat er geadverteerd werd.)

18 juli
  Iets ten zuiden van Basel doemden de eerste witte bergtoppen in de verte op en ik dacht aan vroeger, toen we wel eens zo naar de bergen verlangden, dat we op vrijdagavond laat in de auto stapten, de hele nacht doorreden en dan in de heel vroege zaterdagochtend in de sneeuw dansten.
En nu... in de verte de hoge bergen vol beloftes van uitzichten, heerlijk ijle lucht, het desolate van boven de boomgrens, de kille rotsen... Maar eerst nog langs de Schweizerhof in Luzern, van waaruit ik ooit nog zo graag de zwanen wil voeren die daar praktisch voor de deur zitten. En langs de prachtige Vierwaldstättersee en Küssnacht, waar Astrid de nacht kuste.
 

Zwitserland is prachtig en ik vind de franken zo mooi, maar ik mis er altijd het rommelige. Het is er te georganiseerd. Niks wordt aan het toeval overgelaten, er zijn te weinig verrassingen.
Behalve dan in de landschappen natuurlijk.

 

 

De Gotthard... stapvoets naar boven, claustrofobisch door de tunnels naar beneden.

Maar bovenop, op pashoogte, was het grandioos. Magisch.
Ik voelde me zoooo klein in die grote wereld.


 

Aan de andere kant is alles anders. Ticino voelt on-Zwitsers.
En dan is daar Lugano.

,

In 1981 logeerden we in het schitterende Paradiso.
Wij wilden wel eens een chique variant op de campings waar we gewoonlijk vertoefden en schaften ASH-hotelcheques van 90 gulden aan, die ons toegang verschaften tot onder meer het Commodore Hotel, waar op z'n Zwitsers alles klopte... van de manden vol gratis fruit op de gangen tot de buigingen van de portier, maar waar een extra gekookt eitje bij je ontbijt wel 7,50 kostte. En de chic bleek ook verplichtingen mee te brengen, want zaten we gerust in een trainingspak voor ons tentje, in de vier sterren Luganoluxe kon dat beslist niet; dat vond ik althans. Ik schafte dus een extra rok aan voor tijdens het ontbijt en we vertoonden ons niet in Levi's in de lounge.
Omdat we liever een bootje huurden dan dat we in het dure hotelrestaurant gingen eten, vulden we de minibar met boodschappen uit de supermarkt en smeerden we lunchbroodjes in onze kamer. 's Avonds aten we buiten de deur - gewoonlijk bij McDonald's. Op een avond leunde Lief J. daar te veel op het krakkemikkige terrastafeltje en stortte er een brei van hamburgers en cola's over hem heen, zodat we wasmiddel moesten kopen en ik in het hotelbad een was moest doen. Maar we zaten nergens mee, lachten overal om en genoten volop.

1981.
Zo simpel kan het leven zijn. Alle bagage van Lief J., Dochter M. en mij in twee kleine koffertjes en een tas. Het aantal mee te nemen filmrolletjes vertegenwoordigde een groter kapitaal dan het vakantiegeld.
En toch werd de wagen (onze trots, onze allereerste nieuwe auto: een Mitsubishi Lancer) nog opengebroken in Como, op de eerste vakantiedag.

                                                Toen ook de passen over; in mei, nog heel veel sneeuw overal.

                                                                                                   Rechts: Dochter M. en ik.

                                              Net als in de tegenwoordige tijd: we vonden altijd mooie plekjes.

 

Iets voorbij Lugano herkenden we de plek waarop we in 1973 aan de dood ontsnapten.

Het toeval bracht ons in die stad terwijl er Jazzfestival was in stortbuiten, onder een hemel vol bliksem en donder. De straatjes werden riviertjes en ik danste er blij en blootsvoets doorheen. Omdat het te laat was geworden om nog terug te rijden naar ons logeeradres aan de Bodensee, sliepen we in de auto, op een parkeerplaats onderaan een berg. De volgende ochtend bleek dat er een gigantisch rotsblok naar beneden gestort was, wat op een meter of vijf afstand van onze auto geland was.

Een uurtje later zaten we hopeloos verstrikt tussen een miljoen andere auto's op de autostrada rond Milaan en hoewel de alternatieve rit dwars door het centrum niet verkeerd was, kostte die wel anderhalf uur. En toen hadden we zo'n trek dat we ook nog moesten stoppen voor een snelle hamburger in een winkelcentrum. Licht werd schemer en schemer werd donker en we arriveerden pas om kwart voor elf in Brescia, waar de ondoorzichtige structuur van de eeuwenoude binnenstad ons nog een poosje bezighield voordat we uiteindelijk dan toch Albergo Orologio vonden.
Het was nog heet, nog makkelijk zesendertig graden.
De hotelkamer was benauwd, de airco zou wel een paar uurtjes werk hebben en het gegons in de stad trok ons naar Trattoria Caprese. Niemand die het gek vond dat we tegen twaalven nog een Caprese bestelden en die samen deelden.
Zo logisch dat ik van Italië houd.
En daarna kwamen de toetjes van het huis nog. Onder invloed van verrukkelijk stroperige Meloncello en Limoncello raakte ik meer en meer betoverd door het middeleeuwse plein. Ik wilde er niet meer weg en oh, wat werd het toen weer gemakkelijk heel laat...

 

  Camere Con Vista  

Het Albergo Orologio ... een heerlijk boetiekhotel in een eeuwenoud paleis... Prachtig gelegen in de oude binnenstad, te midden van heerlijke middeleeuws kronkelende steegjes. Het nadeel - zes kilometer rijden om bij de parkeergarage te komen die maar honderd meter verderop was - woog zonder meer op tegen het voordeel: we rolden namelijk via een leuk horecastraatje zo het Piazza Loggia op waar het concert gegeven zou worden waar we voor hier waren: dat van Ian Anderson.
De kamer was zoals je kan verwachten in een oud stadshotelletje: klein, met een piepklein badkamertje. Maar de airco die de hitte kon verwerken en het binnenplaatsje waarop we konden ontbijten, compenseerden.

Een typisch Italiaans uitzicht vanaf het Frans balkonnetje...

...het straatje in...

...en op de Torre del Pegol, die verbonden is met het Palazzo Broletto,
met daarachter een glimp van de koepel van de Duomo Nuovo!
Hoeveel mooier kan je het treffen...

Een derde bed... ongebruikt...
En de gebruikelijk rotzooi, want: maar twee nachtjes daar en de koffers niet uitgepakt.

Ontbijtruimte met mooie spiegel...

...maar eten deden we toch op het binnenplaatsje

Pech met m'n verpakte toast


 

  Brescia  

Monumenten uit alle belangrijke tijdperken...
Een onmiskenbaar mediterrane sfeer...
Het te verwaarlozen aantal Nederlanders...
De democratische prijzen in de horeca...
De mooie winkels...
Wat een heerlijke stad is Brescia!
Helaas waren twee dagen te weinig en was 37 graden eigenlijk iets te heet. 
Een impressie.

Midden op de markt zijn zomaar twee fietsen neergezet.

Het verbindingssteegje tussen Albergo Orologio en het Piazza Loggia.
Rechts het restaurant waar we voor het concert aten.
Achteraan de Torre dell'Orologio (achterkant).

Torre dell'Orologio (voorkant).

In het Palazzo Broletto

Achter deze traditionele gevel...

...gaat dit schitterende interieur schuil.
De Santa Maria della Carità

Vanaf de straat zagen we een romantische tuin die bleek te behoren tot het Santa Giulia klooster. Omdat de poort uitnodigend open stond, liepen we er in. Verder, steeds verder, steeds dieper... totdat een bord bij een trap ons vertelde dat die toegang gaf tot de Domus dell'Ortaglia. We hadden geen idee, maar een enthousiaste vrijwilliger haalde ons over om naar binnen te komen en omdat het in de gewelven verrukkelijk koel was, besloten we een kijkje te gaan nemen.
Wat een geluk. We kwamen terecht in een uniek bewaard gebleven Romeins residentieel complex.
Helaas liet alle pracht zich niet goed fotograferen...

...in tegenstelling tot de overblijfselen van het Foro Romano, de resten van drie tempels en een theaterruïne.
Wel weer echt iets voor ons dat de boel gesloten was, zodat we alles alleen vanachter hekken konden bekijken.

In de Duomo Nuovo.
Kuise lichaamsbedekkers voor wie te luchtig gekleed is.
Alstublieft na gebruik terugleggen. Dank u.

Prachtige wortels en houtsnijwerk ónder het altaar

Duomo Vecchio

Wensje gedaan...

Een kijkje bij het concertpodium; eind van de middag

Achter het podium

Piazza Loggia

 

De Visconti burcht boven de stad moesten we overslaan.
Het was gewoon net iets te heet om na het geslenter door de binnenstad nog naar boven te klimmen.

 

  Het Concert  

We hadden opzettelijk niet geluncht zodat we vroeg konden eten.
Vóór zes uur zaten we aan een heerlijk tafeltje - buiten natuurlijk, hoe zou ik binnen kunnen zitten - bij Antico Beccaria, in het steegje tussen het Albergo Orologio en het concert-Piazza.
Een heerlijke plek om me mentaal voor te bereiden. Ik was al warm van de middagzon en kreeg het heet van de zware wijn en het kaarslicht.
We aten gerechten waarvan ik me de namen niet meer kan herinneren. Lief J. iets visserigs en ik decoratief in rode kool verpakt rundvlees, met daarbovenop lange slierten groenten en ui die zich lastig lieten eten. Het deed me denken aan insecten en ik voelde me als een merel met een snavel vol voer.


 

<Terzijde...>
 
Uit Heerlijke Harz, 19 juli 2013:

Lief J. en ik delen qua muziek maar heel weinig en dat weinige koesteren we zorgvuldig als van ons.
Jethro Tull maakt daar deel van uit vanaf het moment dat we ons in 1970, hevig verliefd op Lief J.'s eenpersoonsbed, verloren in hun muziek die de romantiek voedde en ons voor elk wat wils gaf.
Allebei de liefdes gingen nooit meer over. 
In het pre-internet-, pre-pc- en pre-cd-tijdperk ontrafelden Lief J. en ik avond aan avond de tekst van de bitterzoete ballade We Used To Know. Terugspoelen, luisteren, opschrijven, terugspoelen, luisteren, opschrijven.
Onvermoed moeilijk en maar nauwelijks te begrijpen in onze jonge hoofden.
Maar om nooit meer te vergeten.
De woorden weefden zich langs lief en leed van ons huwelijk.
De betekenis leerden we bevatten, de reikwijdte overzien.
Whenever I get to feel this way,
Try to find new words to say,

I think about the bad old days

We used to know.

Nights of winter turn me cold

Fears of dying, getting old.

We ran the race and the race was won

By running slowly.


Could be soon we'll cease to sound,

Slowly upstairs, faster down.

Then to revisit stony grounds,

We used to know.


Remembering mornings, shillings spent,

Made no sense to leave the bed.

The bad old days they came and went

Giving way to fruitful years.


Saving up the birds in hand

While in the bush the others land.

Take what we can before the man

Says it's time to go.


Each to his own way I'll go mine.

Best of luck in what you find.

But for your own sake remember times

We used to know.
   
    Dochter M. groeide er mee op en vindt het nummer dus net zo goed als haar papa en mama:


Om deze redenen had ik Ian c.s. - via elk emailadres dat mogelijk met hem te maken kon hebben - een ontroerende brief geschreven waarin ik ons 40-jarig huwelijksjubileum en de 63e verjaardag van Lief J. noemde, vertelde over onze verbondenheid met We Used To Know en hem vroeg om dit alsjeblieft speciaal voor ons te spelen.
Ik vond het zelf een onweerstaanbaar verzoek.
Hij niet.
Ik kreeg zelfs geen kort antwoordje.


En toen, om half tien, naar Ian... naar het bomvolle en snikhete Piazza Loggia. We hadden plekken tamelijk vooraan... maar op stoeltjes! Ik hield het daar precies twee nummers uit en sloop toen naar de bar, waar Lief J. ons voorzag van wijntjes en waar we na een Per favore, láát me! uiteindelijk werden getolereerd door de bewakingsjongen.
Op de stoep.
Met slechts zijzicht op het podium.
Toch véél beter dan in een rijtje tussen de saaie mensen.

 

Na afloop, in de dringende menigte, zei een Italiaan in gebrekkig Engels tegen mij: Jij danste de hele avond! En inderdaad, ik ging volkomen op in muziek en sfeer. Pas tijdens de toegift - Locomotive Breath - klapte het publiek enthousiast mee. Maar toen stond ik al op een stoel, helemaal vooraan.
 

 

SETLIST

19/7/14 Piazza della Loggia Brescia, Italy
 
'Best of Jethro Tull' set. 21:30 start.
Doggerland, Heavy Metals, Enter The Uninvited, Puer Ferox Adventus, Meliora Sequamur, The Turnpike Inn, The Engineer, The Pax Britannica, Tripudium Ad Bellum, After These Wars, New Blood Old Veins, In For A Pound, The Browning Of The Green, Per Errationes Ad Astra, Cold Dead Reckoning - [Interval] - Living In The Past, Sweet Dream, Teacher, With You There To Help Me, Critique Oblique, Too Old To Rock'N'Roll..., Songs From The Wood, Farm On The Freeway, Aqualung, Locomotive Breath

Foto's van het concert...

Uit de Giornale di Brescia...


Brescia is ook 's nachts een heerlijke stad waar het tot diep in de nacht bruist.
Moeilijk om aan voorbij te gaan; we dronken nog maar een paar wijntjes.
Ik had toch niet kunnen slapen.

 

  Naar Porlezza  

's Morgens bij het ontbijt vielen er een stuk of vijf druppels, maar onderweg naar Porlezza zette het door.
Het maakte de hemel mistig grijs en versluierde de uitzichten, maar de regen rekende ook radicaal af met de verstikkende hitte en daar was ik heel erg aan toe.

In de regen aan het Comomeer... verrukkelijk!

Lunch aan het Comomeer, in de regen onder een zonnescherm

 

  Appartamento Con Vista  

Porto Letizia in Porlezza
20 - 24 juli

Laten we nou 's niet in een hotel gaan, stelde ik Lief J. voor. Een appartementje is goedkoper en we kunnen er drankjes in de koelkast bewaren en pinda's eten op het balkon en de picknicks voor onderweg voorbereiden en het is toch niet erg als het bed niet elke dag wordt opgemaakt.
Lief J. had zo z'n bedenkingen en ik had ook beter moeten weten, want een appartementencomplex aan het Meer van Lugano, midden in het hoogseizoen, is voor ons niet de plaats om te zijn.
Er waren veel te veel schreeuwende kids, veel te veel hangpubers en er stapten ook veel te veel mama's en papa's uit wagens met gele kentekens...
Maar nog erger was dat Aaifoon en Aaipet te hoog gegrepen waren voor de waardeloze WiFi en een nieuw EU-bundeltje geen uitkomst bracht omdat het signaal voor mobiel internet bijna voortdurend te zwak was.
Ik voelde me afgesneden van de wereld en anders dan mensen die het fijn vinden om in hun vakantie eens een poosje geen internet te hebben, werd ik er heel onrustig van; ik kreeg ik het gevoel dat ik dingen miste.
En hoewel ik het nogal gênant vond, werd een Free WiFi-sticker op het raam een belangrijker selectiecriterium voor een restaurant dan de menukaart... Bekijken wat er te eten was moest wachten tot ik het begeerde wachtwoord had bemachtigd - waarom doen ze dat toch, zo'n wachtwoord en dan ook nog vaak een zo moeilijke letter-/cijfercombinatie, dat 't niet meteen de eerste keer werkt! - en de tussen zes en half negen gemiste post had binnen gehaald.
Wat wel klopte aan Porto Letizia was de ligging: pal aan het water en via een romantisch wandelpad verbonden met het dorp, wat niet heel erg aantrekkelijk was, maar waar de WiFi mij toch elke avond heen lokte.
Na vier van de zes geboekte nachten waren we klaar in Porlezza.
De keuken in het appartement lieten we ongebruikt schoon achter en ik realiseerde me dat we geen enkele keer pinda's op het balkon hadden gegeten. 

Sommige mensen hadden een appartement met meerzicht, maar wij helaas niet

Het pad langs het meer...

...één avond liepen we door de regen, onder bliksem en donder

Bij ManiMpasta was de WiFi bijna perfect en het voedsel kon er mee door...

...behalve de carpaccio met mostersaus, die carpaccio onder een dikke laag scherpe mosterd bleek te zijn...

...maar wel lekkere limoncello's van het huis bij de rekening

Als je restaurants selecteert op de aanwezigheid van gratis Wifi en als je culinaire Engels tekort schiet, kom je voor gekke verrassingen te staan. Het dinermenu was teleurstellend en het enige lekkere leek een gerechtje van de lunchkaart...

...maar de eggplant bleek een aubergine in plaats van een hamburger en de ingrediënten van de Melanzane alla Parmigiana werden teleurstellend door elkaar gehusseld gepresenteerd in een diep bord.

De diverse Servizi Accessori en de nog te betalen toeristenbelasting maakten uiteindelijk de overnachtingen in het appartementje net zo duur als in een middenklasse hotel, maar dan zonder ontbijt.

 

vervolg.....                   

******
***
*

 

18, 20,26 augustus, 10 oktober 2014

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters