Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Brussel & Waterloo
v
17 - 18 oktober 2014

 

We kennen Brussel tamelijk goed, Lief J. en ik. Voor de toeristische bezienswaardigheden gaan we niet meer. Hoewel ik natuurlijk wel altijd de kathedraal , of de OLV van Finisterrae in wil, had ik verder alleen maar grootse plannen voor grootse inkopen.
Maar er kwam niks van terecht.
Ik kocht alleen een nieuwe leesbril bij de Hema.
 

  Chambre Avec Vue  

Hotel Le Plaza

Nadat we een keer een zijsprong maakten naar een aanbiedingskamer in het Hilton, wil ik in Brussel
alleen nog maar hotels die qua sfeer overeenkomen met het Metropole. En alleen nog maar midden in het centrum.
De kamer was net zo prachtig als de vorige keer (toen we een deel van de presidentiële suite kregen): heerlijk ruim natuurlijk, met overal kleedjes in de badkamer, een massa handdoeken, rulle badjassen, genoeg goeie kussens, één dekbed maar zo groot dat ik er niet aan hoefde te trekken... en meer spiegels dan ik aan kon.

Ondertiteling op tv: Warmtecamera's laten zien waar dieren zitten. Hah!

 

  Restaurant Drug Opera  

De naam was raadselachtig, maar de gerant legde uit dat deze was ontleend aan de grote apotheek die vroeger in dit pand was gevestigd en de nabijheid van het Munttheater.
Had beter gekund, vonden Lief J. en ik allebei.
Maar wat een heerlijk restaurant!
Met intieme hoekjes en niveauverschillen, warm hout, dik tapijt, gedempt licht, een heel uitgebreide kaart met pannenkoeken en pizza's en daar tussenin mooie vlees- en visgerechten en verbazend democratische prijzen... midden in het historische centrum!
We mochten - heel riant, want in Den Bosch is dat uitgesloten op vrijdagavond - een tafeltje uitzoeken in de brasserie op de eerste verdieping. Maar hoewel ik een expert ben in het vinden van de beste plekjes, vergiste ik me.  Het muurtje naast ons maakte het té verscholen en we verhuisden naar ernaast, pal onder een raam. En later op de avond, toen veel gasten al weer weg waren en Lief J. ondekt had dat de verdieping een soort mezzanine was en het ons zó leuk leek om aan de lage balustrade in het midden te zitten, verkasten we tussen hoofd- en nagerecht nog eens. Gegeneerd deed ik een poging om alle attributen mee te nemen, maar flexibel en begrijpend bracht de ober nieuwe placemats, servetten en bestek. Wat nog een en ander toevoegde aan de Beleving.

Omdat het in NL bijna nergens meer op het menu staat, koos Lief J. de Americain. De ober waarschuwde: Rauw meneer! en ik vond zoals altijd als hij dat neemt, het idee afgrijselijk, maar Lief J. zit daar helemaal niet mee, had alleen moeite met de 200 gram. Als tegenwicht voor het vleesgeweld vroeg ik een omelet met Emmentaler. Het leek mij logisch te veronderstellen dat die vega zou zijn, maar behalve met kaas hij bleek ook gevuld te zijn met nogal wat ham. Toch lekker. In die fijne omgeving was so wie so niks verkeerds mogelijk.
Ik wilde eigenlijk niet meer weg en het werd zo laat dat O'Reilly's al was ingenomen door discopubers, zodat we om half een al teruggingen naar Le Plaza.

Lekkere Muscadet die je in NL niet vaak tegenkomt op de kaart.

Lief J.'s Mango Melba en mijn - mjammie maar veel te grote - huisgemaakte wafel met slagroom.


 

  Naar Waterloo  

18 oktober
Butte de Lion / De Leeuw van Waterloo
in Braine l'Alleud / Eigenbrakel

Oh kom op, had ik Lief J. aangemoedigd, toen ik zei dat ik wel naar de leeuw wilde gaan klimmen.
We wisten dus waar we aan begonnen, maar toen de vijfenveertig meter hoge heuvel in het vlakke landschap opdoemde, aarzelden we... We liepen er eens omheen... Keken naar de dapperen die het deden... Vonden laf dat 7 euro eigenlijk te veel is om die 226 traptredes te mogen klimmen...
En toen zei Lief J., nota bene de grootste bezwarenmaker, gedecideerd: We doen het.

Trots was ik, maar vooral blij, toen ik de klim volbracht had.
Want het was zo schitterend daarboven, in een mild windje, onder de blauwe hemel, in de schaduw van de leeuw, waar Lief J. me op de sokkel tilde, omdat m'n rok te nauw was voor die grote stap.
De weg naar beneden was vergeleken met die heuvelopwaarts heel ontspannen, maar toch bedacht ik de commerciële exploitatie van een glijbaan.

Was de beklimming naar de leeuw een uitdaging, het panorama van de veldslag was een openbaring. Het bleek een indrukwekkende audiovisuele beleving. Op een enorm cirkelvormig doek wordt een moment uit de veldslag van 18 juni 1815 weergegeven waarbij infanterie en cavalerie uit de luidsprekers dreunen ... verrukt leefde ik me in en had het gevoel dat ik deel uitmaakte van de strijd.

Later dacht ik, enigszins voorbijgaand aan de historische werkelijkheid: Waarom gaven we in 1830 de Zuidelijke Nederlanden weer zo makkelijk op, nadat zij en wij ons samen te pletter hadden gevochten tegen Napoleon en we nog maar 15 jaar daarvoor het Verenigd Koninkrijk vormden.

 

 


 

Van het panorama maakte ik een niet zo heel erg goed filmpje...
 

  Koffietje in Café Wellington  

Fijn terras, lekker espressootje, lieve bediening...


Maar die toiletten...

Nogal vaak nieuwe dingen opgehangen en de gaatjes niet dichtgemaakt...

...verschillende sluitingen geprobeerd...

...vochtprobleempjes...

...en dan toch maar een zelfje...
dat natuurlijk eerst mislukte...



 

 

  Truffels  

De padvindertjes en hun akela kwamen het zo lief vragen: of we alsjeblieft truffels wilden kopen.
Vijf euro. Zwart, bruin of wit! prees het welpje aan.
Ik koos de witte.
Binnen vijf minuten hadden we ze verzwolgen.


 

******
***
*

 

19 oktober 2014

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters