Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Verregende Efteldingen
vldingen
Rabo Ledendag in de Efteling
9 maart 2013

Meer dan een week van tevoren vertelden we 't aan Sophie: nog acht keer slapen en dan gaan we weer naar de Efteling. Ze weet 't precies allemaal: het schip (stiekem toch een beetje eng) HolleBolleGijs (die ze perfect nadoet), poffertjes eten en je bordje meekrijgen, de rups en de wallevis (oftewel Polka Marina). Ik voegde daar m'n persoonlijke favorieten aan toe, Droomvlucht en de Vliegende Hollander, en we hadden zo'n voorpret!

Maar ach, wat was het beroerd, het weer.
Dochter A. had weliswaar nog een optimistische wotzep gestuurd de avond van te voren - zo van dat wij allemaal in de war waren met het weer want dat het gewoon 12 graden zou worden met een gat in de regenwolken boven Kaatsheuvel, maar daar bleek niks van toen zij tegen half tien bij ons arriveerden. Toen góót het. Toch nog optimistisch spoedden we ons richting Rabo-aanbieding.
De lange rij paraplu's die voor ons richting ingang druppelden, waren een voorbode van het verloop van de dag: regen, regen, regen.
En dan krijg je het op een gegeven moment koud. Want je handen kunnen niet in je zakken omdat je de wagen moet duwen. Of omdat je de paraplu moet vasthouden. En de lieve Sophie moest de sprookjeswereld bekijken vanachter een bedruppelde regenhoes - niet klagend gelukkig.
Maar toen er ook nog eens een calamiteit was in de poffertjeskraam waardoor er - Het spijt me mevrouw, maar u kunt gerust even wat drinken - géén poffertjes gebakken konden worden en toen HolleBolleGijs - een van Sophie's favoriete attracties - z'n riedel niet liet horen wegens een of andere onoplosbare verstopping en toen de rijen voor de overdekte attracties tot astronomische eenheden gegroeid waren en wij een Disney-rijen-trauma voelden opkomen... toen kwam om een uur of twee het moment dat Lief J. zei: Mensen, dit heeft geen zin meer. Laten we maar naar huis gaan.
En ik, ik hou heus wel van een beetje regen; maar dit was ook mij te gek.
Als surrogaatattractie beloofden we Sophie een verrassing uit het cadeautjesparadijs.
Ze was er volmaakt tevreden mee en ze heeft werkelijk niet één keer opgemerkt dat ze eigenlijk wel heel weinig geëfteld had, terwijl dat toch supersneu was.
De enigen die er chagrijnig van geworden waren, dat waren wij, de volwassenen.

Stiekem hoopte ik nog wel op een stukje compensatie van Rijke Rabo, maar tot op heden heb ik daar helaas nog niks van mogen gezien. Daarom:

Lieve mensen van de ledendagorganisatie,
Laat die centen nou eens lekker rollen en stuur ons nieuwe kaartjes.
Dan blijven wij nog een poosje lid van de coöperatie.
Alvast dankjewel hoor en natte groetjes uit Den Bosch van
Tarantella


 

******
***
*

 

12 maart 2013

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters