Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Terug Naar Tivoli *)
v
7 juni 2013

*) Vroeger kwamen we er af en toe. In de kleutertijd van dochter M. stelde 't als pretparkje nog wel wat voor, maar kort daarna werd het ingehaald door Ponypark Slagharen, Duinrell en Beekse Bergen, om van Efteling en Walibi nog maar niet te spreken. In mijn herinnering was het klein en kneuterig. Maar péuterig ook. 't Leek nu precies goed voor een dagje uit met Sophie.

We zouden er op vrijdag naar toe en daarom hadden Sophie en haar motor de nacht daarvoor bij ons gelogeerd. 't Was de bedoeling om een beetje bijtijds op stap te gaan, maar we hadden ons weer vergist in hoeveel tijd je tuttelt met het kleine ding. Goed bestede tijd; dat wel. Zij praat honderd uit en ze vraagt honderd uit. Soms moest ik de antwoorden schuldig blijven. Zoals bij het kolossale haakwerk dat naast mijn stoel lag. Oma, wat is dat? Tja. Uh, dat wordt een poef. Daar kun je op zitten. Maar natuurlijk begreep ze dat niet. Hoe kun je nou zitten op een berg haakwerk. Dus ik begon het aanschouwelijk te maken. Vouwde het werk uit, legde het op tafel, tilde de randen op... en maakte 't allemaal nog onbegrijpelijker. Gelukkig zijn er altijd heel veel dingen die haar aandacht vragen en is ze snel afgeleid.
Maar na de boodschappen (die ook twee keer zo lang duren met haar; net als ik wil ze alles vastpakken), tegen elven, gingen we dan toch op stap.
Met picknickmand, met reserveonderbroekjes, met fototas, met zonnebril en zonnebrandspul.
Vergeleken met vroeger stelde het helemaal niks voor.
Ook anders dan vroeger is een uur in de auto ook geen probleem. Ze kijkt graag naar buiten en ze heeft zo veel oog voor details dat ze heel andere dingen ziet dan ik, waardoor wat ze aanwijst soms een raadsel blijft.
Zo'n vrijdag in juni bleek een voltreffer. Zou dat ook door de crisis komen? De parking was leeg (en zowaar gratis) en in het aangrenzende bosje waren we alleen, op de insecten na. Ik was zo druk met ze wegslaan van Sophie dat ik mezelf vergat, zodat ik een nog steeds zwellende, pijnlijke dazenbult op m'n elleboog opliep. De zoveelste keer dat me dat overkomt; voortaan ga ik onder een klamboe.
Ik leerde Sophie daar plassen achter een boom (Verwerpelijk, maar soms kan het niet anders. Hoewel wij meisjes het lang kunnen ophouden, komt er een moment waarop uitstel niet meer mogelijk is), we bedienden om de beurt de afstandbediening van de zelfontspanner (op de meest onflatteuze momenten) en Lief J. en ik hapten er wat boterhammetjes weg. Sophie at weer niet. Ze had enthousiast om pannenkoeken geroepen en ik had twaalf mini's bij me, maar toen ze een glimp had opgevangen van de zweefmolen kon ze het nauwelijks opbrengen om nog langer te wachten. Na een half hapje was ze helemaal klaar voor al het mooiere dat de middag nog ging brengen.
En mooi was het.
Tivoli is het minipretparkje dat ik me herinnerde.
Met een minireuzenradje, minibootjes, een minitreintje, miniautootjes en een miniachtbaantje.
Helemaal perfect voor Sophie, die met haar achtentachtig centimeter gewoonlijk voor alles wat spannend is geweigerd wordt. En er waren nergens wachttijden, vaak hadden we een hele attractie voor ons alleen.
Zij genoot, wij genoten.
Zomerblauw was het.
Warm.
En ik moest me zo nodig bewijzen op de trampoline. Een uur later dampte ik nog.
Later, in de zon in de auto, deed ik net als Sophie heel eventjes m'n ogen dicht.
's Avonds aten we lang buiten met dochter A. en welke verleidingen we ook in stelling brachten, Sophie bleef klaarwakker.
Pas op de terugweg naar huis is ze als een blok in slaap gevallen.

                                 Zij zit bloedserieus te sturen, maar jij zit eigenlijk een beetje voor gek

                                                                                              Samen in de spiegel

 

 
 

 

******
***
*

 

9 juni 2013

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters