Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Magisch Madeira (2)

deel 1.....           
v
 

  Au!  

Ik werd gebeten door een of ander gemeen insect, zoals mij dat wel vaker overkomt.
De wond ontwikkelde zich tot een grote, vuurrode, hete bult en hoewel erg hinderlijk, was dat nog tot daaraan toe. Maar toen kropen er in de dagen er na nóg een stuk of twintig langs m'n benen naar boven, die ook allemaal steeds dikker en warmer werden en besloot ik om toch maar een poosje m'n benen in te jeans te steken. Krabben werd daardoor gecompliceerd, maar het hielp tegen de benenbelagers.

 

  De Bergen In  

11 november

Naar Sao Jorge via en Santana
en terug langs Porto da Cruz en nog eens langs de Zuid-Oost kust
(bruine route)

Via een vreselijk slechte weg hobbelden en schudden we naar boven, hoger en hoger.
Aaifoon schokte in m'n handen en typen was bijna onmogelijk, maar op 1120 meter hoogte was er wel volop bereik!
Nog geen 20 kilometer noorderlijker ervaarden we nog eens het fenomeen van de klimaatscheiding.
We kwamen terecht in een heel andere natuur. Zonder exotische planten en bloemen, maar met sparren en lege eiken en dode varens... Hérfst! Met sneeuwhoogtepalen als voorbode van een winter die ik me hier niet kon voorstellen.
En een paar schapen, die we nog nergens elders hadden gezien.
Verderop was er het lege en kil verlaten maanlandschap waarin na talloze haarspeldbochten en  duizelingwekkende afgronden de Pico do Areeiro opdoemde. Toen we daarvandaan aan de andere kant naar beneden spiraalden, was dat al gauw in de wolken die we al gezien hadden vanaf de top
En - bijna onvermijdelijk - het regende weer aan de oceaan.

 

1818 m; Pico do Areeiro met radarstation.
Klimmen en bibberen!

De 6 km lange wandeling naar de Pico Ruivo (1862 m) maakten we niet vanwege het te klimmen hoogteverschil, de smalle paden en de vijf lange tunnels (want: oh neeh, ik niet, ik ben claustrofobisch bang in tunnels waarin ik het  licht aan het einde niet zie!) en daardoor misten we wel de hoogste top van Madeira.


Prachtige rotsformaties voor keigoedfoto's langs de route naar beneden.

Filmpje...


In de bijna-regen op een prachtig plekje in het Parqua Naturel Ribeiro Frio dat me deed denken aan de Ardennen.


Miradouro da Guindaste, Santana...


...en in dezelfde gemeente een fort waarvan ik de naam vergat te noteren en ook niet kan vinden.



Faial.
Een hemelse plek voor Maria maar ook voor meer gewone stervelingen zoals Lief J. en ik.


En toen zagen we aan de kust in Calhau de Sao Jorge dat bord 'RUINAS' en aangezien dit een ruïneloos eiland leek, móesten we daarnaar op zoek. Inderdaad kwamen we na een stukje lopen over het keistrand bij een poort en daarachter waren wat fundamenten en iets wat op een toren leek.
Ontoegankelijk terrein helaas, dus we moesten het doen met wat indrukken uit de verte.

 

Aan de oceaan.
Sao Jorge.



 

  Bananas & Gatenplanten  

Zeker, het was prachtig, de subtropische en tropische bloemenpracht, maar wat genoot ik ook van het gewonere.
Zoals de gatenplanten.
Vroeger, in de seventies, had iedereen ze door z'n woonkamer slingeren.
Ik dus ook.
Ik vertroetelde. Gaf water, zeemde af, spoot bladglans en stekte...
Maar altijd kwam er een moment waarop de plant niet meer wilde of sneuvelde tijdens verplaatsen.
Op Madeira groeiden ze in weelderige struiken, in het wild.
Nostalgie!


 

Bananen had ik op Madeira niet verwacht, maar ze waren overal.
Op grote plantages, maar ook midden in woonwijken stonden er zomaar tien bananenbomen bij elkaar; in plaats van plantsoentjes.
Ze zijn anders dan Chiquita's: kleiner en rechter en volgens Lief J., die er 's morgens een bij z'n ontbijt at, smaken ze minder lekker.

 

  Zon & Golven  

12 november

Langs de Zuidwestkust naar het noorden en terug door het binnenland.
(blauwe route)


Volop zon en de temperatuur liep op tot 28 graden; te heet om lang door het mooie plaatsje Camara de Lobos te slenteren.

 

We reden verder zuidwestelijk... over de kustweg met het ene na het andere magnifieke uitzicht.
Zoveel betoverende plekjes...


Daarna over de smalle slingerende Antiga ER101 met allemaal oude tunnels en bruggetjes en grotten...


...en met een waterval om in te dansen! Het koude water voelde verrukkelijk.  

 

Jardim do Mar.
Mooi aangelegde maar saaie boulevard.
Wel fijn plek om even uit te waaien.


En toen kwam - precies zo plotseling als we als we al kenden - de wolkerige mist en de regen van de klimaatgrens.
Nog maar 16 graden was het.


In de buurt van Porto Moniz liet de lucht weer streepjes blauw zien en we móesten gewoon nog eens gaan kijken. Mooier was het, mooier dan de vorige keer, en we stonden ruim een uur bijna weg te waaien tussen de druppels van het fascinerende golvengeweld.
Lief J. maakte 96 foto's, maar geen van allen geven ze het bijzondere weer.
De muren van woeste golven, het kolkende lawaai... De kleurschakeringen in lucht en water, de grillige vulkanische rotspartijen... het voelt alsof je er in op gaat.
Een goddelijke plek.

 

  Naar Huis  

13 november

Zeven uur op, vroeg ontbijt vanwege de terugvlucht om 10.20 uur, om acht uur klaar. Geen enkele keer eerder zag ik het zwembad om kwart voor acht 's morgens.
Om half negen, toen we wegreden naar de luchthaven, goot het.
Voor het eerst regen in Funchal.


Huurwagentje terugbrengen...

...inchecken; 19.5 kilo bagage!

...boarden

...en de terugvlucht.


 

 

******
***
*

 

deel 1.....         

 

19 januari, 1 februari 2015

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

.

 


 

 

 


 

  

free hit counters