Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Magisch Madeira
v
5 - 13 november 2014

5 - 6 november: CitizinM, Schiphol
6 november, 6:35 uur: Amsterdam - Funchal
6 - 13 november: Pestana Casino Park Hotel, Funchal
13 november, 10:20 uur: Funchal - Amsterdam

 

deel 2.....                  

 

  Vertraging  

Altijd als ik met de trein wil reizen, is er iets aan de hand.
En gelukkig hadden we absoluut geen haast, want dit keer was dat iets een wisselstoring tussen Amsterdam-Zuid en Schiphol die ons een half uur extra kostte.
Op Utrecht-CS werden we de trein uit gestuurd en in opperste verwarring aan ons lot over gelaten. De volgende trein bleek wel te rijden, wat vreemd was, maar wel klopte, want die ging maar tot Zuid, waar we konden overstappen op een Sprinter die via een andere route wel tot Schiphol kon komen.

 

  Kamer Met Uitzicht  

5 - 6 november: CitizinM, Schiphol

De website vertelt:

. XL king size, super comfy bed
. the softest, fluffiest pillows known to mankind
. ambient mood lighting
. wall-to-wall window
. blackout blind
. rain shower for washing away jet lag
. free movies
. free Wi-Fi for Facebooking all your snaps international plug system

. Absolutely no trouser presses, bell boys, towel swans, or pillow chocolates

We zijn er zo langzamerhand kind aan huis en de foto's zijn steeds dezelfde, omdat alle kamers er precies hetzelfde zijn. 
Hoewel we er een hekel aan hebben dat de voertaal uitsluitend Engels is (dat kan toch eigenlijk niet; Schiphol is NL), genieten Lief J. en ik nog steeds van Het Bed en van de zalige stortdouche die je een kleurtje kunt geven al naar gelang je stemming.
De efficinte indeling bevalt mij ook. Het cilindervormige wasmeubeltje is weliswaar niet echt handig en er is geen kast en maar n nachttafeltje, maar je kunt een geopende koffer in de grote la onder het bed kieperen.
Ik bewonder de manier waarop een creatieve geest het voor elkaar kreeg de dure zestien vierkante meters zo ontiegelijk doelmatig maar toch comfortabel in te richten, dat je je niet bekocht voelt. De feilloze WiFi en het voor-elk-wat-wils kleurengamma dat je met de geavanceerde Philips-afstandsbediening kunt regelen werken daar ook aan mee.
Ok, het glazen toilet is ietsjes minder, maar kan voor een nachtje nog net.
Alleen van het eetgebeuren moeten we echt niks hebben. CanteenM, dat zegt genoeg. Je moet uit koelvakken la bij Albert Heijn zelf je voedsel verzamelen f je kunt een bord vol van een of ander onduidelijk, maar zeker onaantrekkelijk, orintaals gerecht uit een shafing dish bestellen. Consumeren doe je vervolgens aan een grote, hel verlichte, bar.
En hoewel de luchthaven niet de plaats-om-te-zijn is als het om gezellig eten gaat, verkozen we die toch boven de kantine.
Ten onrechte.
Alleen maar broodjes-, frites-, pizza- en hamburgertenten.
Een merkwaardige mengeling van stacaf, bar en afhaalchinees - waar een omelet met kaas, bacon en tomatenrelish op de kaart stond - leek nog het beste alternatief, totdat de omelet als tosti vermomd bleek te zijn.

 

  Wreed Vroeg  

Half zeven vliegen, uiterlijk veertig minuten daarvoor inchecken.
Ik had geen zin om me te pletter te haasten en te moeten rennen en omdat je nooit weet hoe lang de rijen zullen zijn - de veiligheidscontroles lijken wel steeds strikter  te worden - had Lief J. de wekker op vier uur gezet.
Om tien voor vijf aten we op de luchthaven een croissant met kaas bij wijze van ontbijt - Ik heb er wat chocolaatjes bij gedaan, zei de serveerster, voor het lekkere! alsof een croissant met kaas niet al lekker genoeg is - en we overbrugden de giga afstand naar de verst afgelegen gates waartoe je veroordeeld bent als je goedkoop vliegt.
De wachtruimte zat zo propvol, dat we verwachtten in een creatieve variant van de economy klasse terecht te komen, maar dat bleek gelukkig mee te vallen. Lief J. gunt mij altijd de raamplek en zodoende had hij last van de hinderlijk corpulente buurman. Ik kon lekker m'n benen optrekken en onder m'n grote sjaal een uurtje in Lief J.'s armen slapen en had dat vast nog wel langer gekund als hij mij niet gewekt had toen ik me verlegde richting de sponzige schoot van de buurman.

Ik vind kerstversieringen, terwijl het nog niet eens advent is een soort van zonde,
maar werd er overal mee geconfronteerd:

                                                                                                          Schiphol

                                                                                                    Winkelcentrum Dolce Vita in Funchal

                              Boeing 737-800; we zaten op de achterste rij. Transavia dus.

Zo mooi, de opkomende zon... die  je verzoent met zo'n wreed vroege vlucht...

...en later dit: alsof we op de wolken zweven...

...en deze schitterende allereerste indruk van Madeira.


 

Ik zag het asfalt op palen onder ons aan voor een nog af te bouwen stuk snelweg, maar het bleek de spectaculaire landingsbaan van de Aeroporta da Madeira te zijn waarop we vol in de remmen met een bons neerkwamen.

Ik zocht en vond de uitdagendste, de gevaarlijkste, de engste, de bizarste landingsbanen ter wereld.
Funchal staat overal in de top 10.
Sinds de baan verlengd werd tot 2700 meter, staat hij echter niet meer in het lijstje van de kortste banen.
 
Funchal Airport, Madeira
www.reishonger.nl:

Speciale training is vereist voor piloten die moeten landen op het vliegveld van Funchal op het eiland Madeira. Landen tussen een hoge berg en de Atlantische Oceaan maken dit tot een tricky landing, zelfs voor ervaren piloten. Tijdens de laatste minuut voor de landing moet de piloot nog een stevige bocht naar rechts moeten maken om de landingsbaan optimaal te kunnen raken.


En toen de gebruikelijke rompslomp rond de autohuur, terwijl de warmte als een deken over me heen viel...
24 graden, felle hoge zon.

We huurden weer een emotie, net als toen.

 

  Quarto Com Vista  

We boekten het Casino Park Hotel vanwege de gunstige ligging, de prachtige wellnessvoorzieningen - voor je-weet-maar-nooit; misschien vervelen we ons na drie dagen te pletter  op zo'n klein eiland - en de meer dan uitstekende prijs-kwaliteitverhouding.
We betaalden grif extra voor zeezicht.
Inderdaad ligt het hotel niet ver van het centrum, maar een puntje is wel, dat je de comfortabele 10% daling van de heenweg, op de terugweg moet klimmen. We namen twee keer laf de wagen en 's avonds kwamen we niet verder dan het straatje in de buurt, waar ook talloze verleidelijke restaurantjes zijn.

Het zeezicht bleek helaas slechts zij-zeezicht en omdat er aan de zuidkust in de verste verte geen golven te bekennen zijn, riep het balkon niet bepaald de Nerja-ervaring op waar ik stiekem op gehoopt had.

De uitzichten vanuit tuin en zwembadbar.
Schitterend.
En nooit een probleem met te weinig ligbedjes... en altijd plek op het terras.

De niet zo heel grote kamer.
De meeste ruimte werd ingenomen door een bed van 4,2 m2. Met n enorm dekbed waaronder Lief J. en ik elkaar niet in de weg lagen.

Is dit normaal? Ja dus. En Aaipet ligt er nog niet eens bij.

Nee nee nee! riep Lief J., ik ga niet wr bij die tonnen een foto maken.
Maar hij deed het wl.

Vreselijke eetzaal, maar ontbijtbuffetten die niets te wensen over lieten, fijne stoelen, geweldig uitzicht en een pianist die mijn spiegeleieren in de stralende zon begeleidde met eindeloze variaties op Les Feuilles Mortes.

Volle maan!

De bar...
Niet mijn idee van gezelligheid, hoewel er heel wat af geanimeerd werd.
Meteen de eerste avond al, toen we na het eten terugkwamen in het hotel, was er - oh neeh, net net net! - bngo!
Op andere avonden waren er zangers en zangeressen met een wisselend repertoire van musicalliedjes uit de jaren '50, milde jazz, foute top1000-hits en latijns-amerikaanse dansmuziek.
Maar de Mateus parelde nostalgisch.
En de glazen werden
voorgekoeld in zacht ijs voordat de fles volgens een onnavolgbaar ritueel werd ontkurkt door een barkeeper die wonderlijke drankjes op wonderlijke manieren maakte, terwijl hij ondertussen onze wijntjes bijschonk voordat wij merken dat ons glas iets leger was.
WOW.

Tegen de tijd dat er in de bar niks meer te beleven was, verhuisden we naar het balkon, met nog een kleintje Mateus uit de supermarkt bij.



Het uitzicht op stad en zee was formidabel, maar kamerinwaarts na enkele dagen alweer ontluisterend.

Lekker binnenbad met overal lekkere tegenstroom.

Lekker buitenbad ook.
Waarschijnlijk.
Want we deden er niks anders dan een enkel keertje op de bedjes liggen en soms wat eten op het terras.

 

  Autoritten  

 

  Op De Hoogste Klif  

De Cabo Girao (Kaap van de Terugkeer).
De hoogste klif van Europa, de n na hoogste ter wereld.
Beide claims schijnen niet waar te zijn, maar de 589 meters, volledig te zien door het glazen balkon, zijn spectaculair en het uitzicht over de oceaan is adembenemend.
Ik kan me voorstellen dat dit in de hoogseizoenen een niet-fijn toeristencircus is, maar wij waren er vrijwel alleen.

 

 

  Souvenirs  

 

  Faja dos Padres  

7 november

Faj dos Padres

We waren er gestopt om een foto te maken van het spectaculaire uitzicht maar toen zag ik het bord: Acesso praia.
Toegang tot het strand!
Vanaf een honderden meters hoge klif!
Een kabelbaan
, dacht ik, maar een stukje verderop zei een bordje Elevador.
Een lift!
De loopbrug van net was al sensationeel, maar een lift die langs een honderden meters hoge, steile klif valt...
IJzingwekkend, maar oh, ik moest dat meemaken!
Dus Wow! riep ik tegen lief J., die alleen maar zei: NEE.
Dat had ik wel kunnen weten.
Zijn hoogtevrees is berucht; hij vermijdt kabelbanen en afgronden en hij had vandaag een slechte dag ook nog; dat was al gebleken op het Miradouro do Cabo Girao, waar hij niet op het glas had durven lopen.
Maar ik was zo gefascineerd, ik wilde dit. En hoe prachtig zou het daar beneden wel niet zijn!
Bij mijn talloze argumenten kreeg ik hulp van een man die iets onduidelijks aan het doen was tussen de weelderige plantengroei.
Ga maar kijken! moedigde hij aan. En als jullie naar beneden willen, roep me!
Voor dat gaan kijken moesten we 180 traptredes af, maar op een gegeven moment waren we al zo ver, dat teruggaan ook geen optie meer was. En het uitzicht, diep naar beneden, was zo grandioos dat ook Lief J. -  hoewel hoogtevrezend angstig - toegaf dat we dit toch maar moesten doen.

Ik vind het eigenlijk nog steeds een wonder dat ik Lief J. mee kreeg.
Maar ik moest de dieptefoto's maken.

De lift: glas, veel glas.

Na de lift waren er nog 180 traptredes. De Leeuw van Waterloo was er niks bij...


...maar beneden wachtte de beloning.
Een paradijs.
Een biologische plantage vol tropisch fruit en weelderige bloemen en exotische bomen en struiken en cactusbosjes en een paar schapen...
In een lucht vol verrukkelijke boeketten.
Een Tuin der Lusten.
Voor ons alleen.

Aan de boomstammen langs de paden waren devote tekstjes gespijkerd die volkomen op hun plaats leken op dit land van Jezueten, die het 150 jaar lang cultiveerden.

Deze regels geven heel precies weer hoe het voelde:

Onthaast land, eenvoudige mensen,
die leven van de grond en de zee,
door God gezegend land
dat zo zal blijven


Uit: God maakt me gelukkig



Steeds enthousiaster werd ik.
Kijk die en die en voel die vrucht en ruik die bloem! riep ik.
En toen: En dt... Wat is dt voor moois?
Dat is pur, zei Lief J. nuchter.


 

Hoeveel prachtiger kon het nog zijn?
Toch.
Want daar waar het pad eindigde, was een authentiek restaurantje. Met een terrasje onder palmbomen. En een pier waarop je de oceaan in loopt.
Ik werd er overspoeld
Overspoeld door sereniteit en overspoeld door water, want opgaand in de schoonheid van deze plek, zag ik de golf niet op tijd aankomen.

De takelconstructie zag ik pas toen we weer naar boven werden gehesen. Gelukkig keek  Lief J. de andere kant op, want het is niet iets om een rotsvast vertrouwen in te hebben.
Maar het grootste gevaar vormen naar beneden stortende rotsblokken. Op de paadjes beneden hingen waarschuwingsbordjes.
Alsof je voortdurend naar boven kan gaan lopen kijken.
Alsof je nog op tijd zou kunnen wegkomen.
Want het staat wel vast dat de beschadigde netten niet veel zullen tegenhouden.
In 2002 werd de lift geraakt en waren er doden te betreuren.

We overleefden en keken nog n keer naar het paradijs in de diepte.

 

 

  Meeuwen & Duiven  

's Morgens vroeg is het zwembad van de meeuwen...

...en pikken de duiven een hapje mee van het ontbijt.

Behalve als de zeehavik zijn territorium opeist.
De valkenier vertelde me alles over de ecologisch verantwoorde overlastbestrijding en maakte me razend enthousiast.

 

  Nog Meer Ecologisch Verantwoord  

Preserve natural recourses...
Prima, tuurlijk, ik doe mee!
Dus ik hing de handdoeken na gebruik te drogen en ik vroeg geen enkele keer om wissel van het beddengoed.
Maar het goede doel werd niet goed gecommuniceerd met de kamermeisjes, zodat we elke dag toch  allemaal schoon badlinnen kregen: twee grote en twee kleine handdoeken, twee bidetdoekjes, twee waslapjes en twee badkleedjes... en het ergste: het bed werd dagelijks verschoond.

 

  Culinair &Zo  

Vroeger, toen er nog geen smartfoons en feesboek waren... een jaartje of acht? geleden dus... toen was uit-eten een andere beleving dan nu. Toen kon je ongecompliceerd genieten van wat er op je bord lag - of eventueel ook niet - maar je aandacht beperkte zich in elk geval tot je voedsel en je gezelschap.
Dat werkt tegenwoordig anders.
Ik zag het om me heen allemaal gebeuren.
Ik oordeelde en veroordeelde.
En nu doe ik het zelf ook.
Zodra ik zit, komt de telefoon op tafel om te zien of er WiFi is en als die niet openbaar is, hoop ik dat de ober uitkomst kan brengen. Die moet de doorgaans ingewikkelde code minstens twee keer voor me spellen en soms nog een derde keer, als ik m'n leesbril niet op heb en telkens verkeerde tekens toets. 
En dan, eenmaal voorzien van gratis internet, moet er gedeeld worden met de rest van de wereld en daarvoor moet alles wat op tafel komt, evenals de mensen die de gerechten eten, gefotografeerd worden.
Ik maak geen foto's voor feesboek, maar wel voor... ja, waarvoor eigenlijk... voor dit blog? Om later-als-ik-echt-oud-ben nog eens naar te kijken? Geen idee, maar 't is een gewoonte die er in is geslopen en eigenlijk niet meer is weg te denken. Ik heb dus talloze plaatjes van voedsel, drankjes en van Lief J. en mezelf aan tafel.
De oogst van een week Madeira (en ik heb natuurlijk al geschift).

6 november, 20.30 uur, op het terras van Restaurant Jardins do Infante

6 november, 22.45 uur. Voor de verandering nder de tafel; in de bar van Casino Park

7 november, restaurant  in Funchal
Vega lasagne. Het leek zo'n goede keuze.
Maar onder het lekkere kaaskorstje zat een vieze prut van smakeloze deegbladen en spinazie.

8 november, op een terras in Ribeira Brava. Al het kanariegeel deed haast pijn.

8 november, restaurant Cachalote in Porto Moniz

8 november. Restaurant Dona Amelia  in Funchal.
Mooie, bekroonde, wijn van Madeira. Met kurk.

9 november - Ponta de Sao Lourenzo; broodje voor onszelf...

...en een broodje voor de zwerfhonden

9 november, terras Restaurant Dona Amelia Funchal

Can I use your machine? vroeg de ober.
Hij bleek een foto van ons te willen maken. Deze dus.

10 november, terras aan de haven in Funchal

10 november, restaurant Casal da Penha, Funchal

Ik vroeg en mocht een omelet; werd helemaal blij van geen vlees.

Madeira-wijntjes van het huis
 

11 november, zelfde restaurant

12 november, terras  van hotel Aqua Natura in Porto Moniz.
Uitzicht op de door lavarotsen gevormde natuurlijke zwembaden.
Samen n omeletje met frites.

12 november, weer in Casal da Penha

 

  Regen & Kliffen  

8 november

Via Ribeira Brava en So Vincence naar Porto Moniz

Tot nu toe zagen we elke dag de donkere wolken uit het noorden verschijnen en toen we door het binnenland naar Porto Moniz reden, bleek hoe dat klopte. In Ribeira Brava wandelden we door het stadje en zaten we nog op een terras, maar iets verderop in het binnenland gebeurde het, op een hemelsbrede afstand van nog geen 20 kilometer... De lucht verkleurde van blauw naar grijs en donkergrijs en bijna zwart en tegen de tijd dat we bij So Vincente in de buurt kwamen, lagen de kliffen in een waas van stortregen.

                                                                                                                                                           Ribeira Brava.
                                    Hier is zowaar zoiets als een strand. Maar het is onaantrekkelijk antracietkleurig.

                                                                Bij So Vincente. Schitterende uitzichten op kliffen en het stadje...

                                                                                                    ...in de stromende regen. De horizon vervaagde.


Porto Moniz.
Tussen de rotsen, op de glibberige stenen, te midden van plassen, in de motregen.
Mysterieus. Onwerkelijk.
Het was daar zo fantastisch, dat we later in de week nog eens teruggingen.

                                         Terra Grande. 0p de terugweg naar Funchal: de pot met goud... z dichtbij!            
                                                                                                                                                            Wow!


 

  Funchal  

9 en 10 november

                                                                                                                                                             De haven.
             Elke dag lag er wel een ander enorm cruiseschip dat z'n passagiers los liet op het eiland.

                                                                         De Mercado dos Lavradores; midden in een exotisch park.

                                  

Ik miste het voor mij kenmerkende van de oude stijlen in de architectuur: er is natuurlijk geen eenvoudig romaans kerkje te vinden, maar de gotiek is ook niet van dat overweldigende en de barok heeft niet de tierelantijnen en de verguldsels van het historische Europa.
Maar de weelderige interieurs van de S en de Igreja do Colgio vergoedden alles. Die maakten diepe indruk.




Op vrijwel iedere straathoek staat zo'n rij taxi's.
Onbegrijpelijk waar de passagiers vandaan moeten komen.


Prachtig mozaiekwerk in de straatjes, op de pleinen, in het park en op de boulevard.
Zo keurig aansluitend gelegd dat het helemaal hakproef is.
Leuk werkgelegenheidproject ook, lijkt me.


 

                            We deden ook het hop-on-hop-of-rondje, maar dat was natuurlijk een grote vergissing:
                                                                     dat viel zo vreselijk tegen dat we het tweede deel lieten schieten.

 

  Miradouro do Pinaculo  

9 november 's middags

Op 283 m hoogte, iets ten oosten van Funchal.
Een heerlijke plek.
Het uitzicht door de prachtig bebloemde pergola is zo mooi en het contrast tussen de donkergrijze wolken en de blauwe lucht maakte het extra bijzonder.

 

  HUP... Het Uiterste Puntje  


9 november 's middags

Het schiereiland in het oosten, natuurreservaat Ponta de So Loureno


Ik las:
De wind kan hier behoorlijk uitpakken. Heb je geen vaste tred of last van hoogtevrees, dan maak je deze wandeling beter niet of kies voor een windvrije dag. 
Hoewel Sao Lourenco veel weg heeft van een woestijn, kent het gebied een unieke fauna en flora met ruim 140 plantensoorten en diverse beschermde vogels.

Die wind... ja, dat heb ik gemerkt... en he!
Dat van die hoogtevrees niet. Lief J. had gelukkig geen enkel probleem, ook niet op de kaap aan de noordkant.
Van de fauna zag ik letterlijk helemaal niets - of het zou een niet zo unieke meeuw moeten zijn - en qua flora... hier en daar was wat kaal gras en een enkel halmpje. Het zal er wel aan gelegen hebben dat wij niet alle acht kilometers liepen en dat kwam dan weer doordat ik - niet voorbereid op een lange wandeling - op sandalen was die niet veel houvast boden op de stenen.
Maar er waren heel veel spectaculaire vulkanische rotsformaties en de uitzichten waren adembenemend.
Het landschap is hier zo anders dan op de rest van het eiland.
Bruinrode rotsen, diepblauwe zee; kalm in het zuiden, woest in het noorden.
Geen bloemen, nauwelijks groen, maar kale ruige schoonheid.
Ongenaakbaar.
Onaangetast.
Een meesterwerk van de natuur.

 


Om voor mij onduidelijke redenen stapelen mensen hier stenen, maar bang om iets moois te missen, deed ik voor de zekerheid maar mee.
Terug  thuis vond ik uitleg over steenmannetjes die in bergachtige streken fungeren als wegwijzers, maar aan de andere kant van de wereld mag je een wens doen als je minstens drie stenen stapelt.
Ik deed het dus hoe dan ook verkeerd, want ik legde telkens maar n steentje bovenop het stapeltje van iemand anders en ik deed geen wens omdat ik dacht dat het moois me vanzelf wel tegemoet zou komen.

                                                                        Die kleintjes bovenop, dat zijn dus de mijne. Die tellen vast niet...

                                                                                                                        De kalme zuidkust...

 

                                                                                                                       ...en de veel wildere noordkust

 

deel 2.....          

******
***
*

 

15, 16, 17, 25 november, 6 december 2014, 6, 8 januari 2015

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

.

 


 

 

 


 

  

free hit counters