Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

TransArdens (vervolg)
v
5 - 7 september 2013

deel 1......   

 
 Culinair  

Restaurant St. Remacle
In Stavelot

5 september
't Was nog zo heerlijk warm 's avonds. Binnen eten was echt geen optie. En wat een geluk hadden we toen met dat heerlijke hoekplekje op het terras van zo'n fijne Waalse brasserie, tegenover de geheimzinnig verlichte abdijruïne. Met zo'n menukaart waar je in verdwaalt... waar vleesfondue, raclette en steengrillen mogelijk was, maar waar we Luikse balletjes en kaaskroketten aten. Met dunne papieren servetjes voor onze monden en mooi gesteven linnen voor over de wijn. Zo hoort het, dat is een levenswijze.
Veel later liepen we zwijmelend in de zwoele nacht langs de poëzie op de etalageruiten. 

6 september
We aten nog eens op dat mooie terras, maar de avond eindigde toch binnen, want om tien over half tien kon ik het voetbal niet meer negeren: Schotland - Rode Duivels, WK-kwalificatie. Steven Defour scoorde, waarmee hij het tv-pubiek in de overwinningsroes schoot. Van Lief J. mocht ik niet onbekommerd hard schreeuwen, maar toen er nog een doelpunt gemaakt werd, overkwam het me toch. De 0-2 werd gevierd als een wereldtitel: met toeterende auto's en enthousiast juichende mensen. En ik was één van hen.

De poëzie in Stavelot is een overblijfsel van een groot project uit 2009/2010, een prachtig initiatief van de Provincie Luik: Passages, croiser les imaginaires (Bruggen bouwen, kruisbestuiving door verbeeldingskracht).

Guillaume Apollinaire (1880-1918)
In mei 2012 zat ik in het bos, tegenover zijn monument


 

   Grenzen Over  


6 september

In de vroege ochtend kozen we de Route des Panoramas, langs Amblève en Salm, met het felle zonlicht op z'n mooist, van zij-achter. Half tien, al 18,5 graden. Fijn tussen al dat hoge naaldbos, hoog boven de riviertjes, op de Route des Sommets Lienne-Amblève. Later door het golvende veen en langs indrukwekkende stuwdammen op de Route des Fagnes et Lacs.
Een merkwaardig taaltechnisch overgangsgebied is dit, waar men zelf ook niet goed raad lijkt te weten met de grenzen: soms zijn hier de plaatsnamen in het Frans en de straatnamen in het Duits. Toen het tijd was voor de winkels, moesten we Luxemburg in, waar de dorpen klinisch recht en schoon zijn, de huizen keurig en kleurig gestuukt. Vreemd drietalig land, waar ze in de tabakswinkel ook nog Nederlands spreken. Ik was blij dat we gauw weer terug gingen naar het grijs rommelige puur Franstalige, want ik voel me daar zo thuis. Misschien hoor ik er wel.


In Pont, deelgemeente iets ten zuiden van Malmedy

De grot in het bos
Op de scheidslijn van Frans- en Duitstalig, waar aan de ene kant van het riviertje het Bois de l'Abbaye ligt en aan de andere kant het Wolfsbusch, staat op een heuveltje, diep verscholen in het bos, een Lourdesgrot.

                                                                                     Waarvoor zou die ladder dienen?



Sur l' Amblève
Een stukje verderop, bij een bruggetje over de Amblève, is een nog veel mooier plekje.
Koele schaduw, koud water, spelende zon.

 

En route
Diep van binnen heb ik van lieverlee - niet in de laatste plaats vanwege dat heldere grote scherm dat driedimensionaal heuvels als heuvels weergeeft -  wel vrede gekregen met het navigatiesysteem. 't Is alleen te praktisch. Zij berekent recht-toe-recht-aan efficiënte routes en houdt geen rekening met mijn voorkeur voor kronkels en ongebaande paden. Daarom lees ik toch ook m'n eigen kaart. En ondanks de aanzienlijke verschillen in verschijning en beleving, komen we - dankzij een uitgekiend stelsel van coördinatie, projectie en vooral veel welwillende implementatie - via de route die ík uitstippelde op de plek die Lief J. zijn Marie influisterde.


 


Non!

 

Sur les Routes Des Souvenirs

Altijd dezelfde plekjes die als magneten aan me trekken.

Het Lac de Nisramont is er één van. Mooie wandeling vanaf de parking naar de stuwdam, maar zo heet, in de verzengende zon. Op het pad langs het meer was het een stuk aangenamer. Het water was bijna gifgroen.

 

Verderop, stop in La Roche, even genieten van het uitzicht over het stadje en de burchtruïne.
Zwijmelen bij het Hotel van Niemandal en In De Hemel Gelogeerd neuriën.

M'n voeten hebben 't koud
En ik voel me zo oud
't Werd de hoogste tijd dat je kwam

 

En dit keer kwamen we ook weer terug in Coo.
Acht jaar geleden was dat.
Zo jammer dat ze daar zo'n afgrijselijk pretpark hebben neergelegd.
Plopsa.
Maar plopsa, hopsa en alles anders.
De magie van de plek is weg.
Eén geluk: eind van de middag waren er bijna geen mensen en dan is 't plateautje bij de waterval nog wel fijn.

 

   In De Wolken  


7 september

En toen kreeg ik toch nog het weer waar ik zo veel van houd: de kil-vochtige lucht van mysterieuze wolken en een beetje regen. We reden langs de mooie Vesdre en door Chaudfontaine, waar het ondefinieerbaar anders is en het lijkt alsof je in een ver buitenland bent. En dan toch nog plotseling de vuil-grijze voorsteden van Luik. De bekende drukte. Om het centrum heen, maar niet op de snelweg en daardoor langs een intrigerend bord dat richting Chèvremont wees. 19% stijging, krampachtige bochten, Prius misschien wel voor de laatste keer gegeseld. En helemaal bovenop de Colline de Chèvremont met abdij, neogotische basiliek en kapel.

 

Notre Dame de Chèvremont, patroonheilige van Waalse sporters.
De kapel hangt vol bedankbriefjes en er zijn talloze sporttrofeeën.

Het uitzicht zou waarschijnlijk geweldig zijn...
                                                                                       ...als die enorme spar er niet voor stond...

...en 't wat minder wolkerig was.
Maar het benadrukte wel de mystiek van de plek - natuurlijk ook omdat er niemand was.

 

 

 

******
***
*

 

 

 

9,10, 13, 20, 25 september, 2, 6, 13, 24, 28 oktober 2013

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters