Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

Agenda 20 april t/m 1 juni 2009
 

29, 30, 31 mei en 1 juni
JAZZ in DUKETOWN
Bossche Binnenstad
Website...


Het grootste gratis jazzfestival van Nederland: 10 podia, 100 concerten en ruim 500 artiesten plus livemuziek in vele caf's en restaurants.
Gelukkig - vinden Lief J. en ik - is het niet allemaal puur jazz wat de klok slaat, maar is er ook ruimte voor pop, rock en blues en mengelingen van
dat alles.


zaterdag 30 mei, 's avonds om een uur of negen, Uilenburg
Ja Maar...

Tot 01.00 uur zijn er concerten in Lepel- en Kruisstraat en Lief J. en ik hebben nog niet gegeten.
Het is overal hartstikke druk, maar op het terras van 't Keershuys komt wonder boven wonder net een tafeltje vrij. We aarzelen niet, gaan zitten, bestellen een flesje wit&droog en verdiepen ons in de vernieuwde menukaart. Als gevolg van een middagje picknick--deux in 't bos zijn we al behoorlijk
verzadigd en daarom vallen we voor 'Borrelhapjes (tot 23.00 uur)' waartussen enigszins vaag 'Plankje
met warm en koud' staat.
Als de ober komt, steken we eerst ons licht op.
Ik: "Wat zijn dat precies voor dingetjes?"
Feestdag-hulp-ober weet niet waar ik het over heb; ik moet het op de kaart aanwijzen.
"O dat! Goeie vraag ja, maar dat weet ik niet. Even m'n collega raadplegen!" vijf minuten later gevolgd door "Nou, 't zijn stukjes kaas, stokbrood, dipjes, olijven, zongedroogde tomaatjes..."
"Laat verder maar, 't klinkt goed," onderbreek ik z'n opsomming, "doe maar voor twee personen."
Ober: "Ja maar, eigenlijk zijn 't brrelhapjes."
Wij, wijzend op de wijn: "Prima, we borrelen toch?"
Ober: "Ja maar, die hapjes, dat is niet erg veel."
"Juist goed," doe ik enthousiast, "we hebben toch niet zo veel trek."
"Ja maar, het kan best eventjes duren voordat het klaar is; het moet nog allemaal gemaakt en gesneden worden," weert ober af.
"Geeft helemaal niks hoor; we hebben de tijd," geven wij aan, waarop ober zegt "Ja maar, ze zijn voor n het eten."
"Op de kaart staat toch tot elf uur?" zet Lief J. de puntjes op de i.
"Ja maar," begint ober de uitleg, "bedoeld wordt na tien uur, als de keuken al gesloten is."
En zegt er meteen achteraan "Het is nu ook rg druk met andere dingen."
"Ah!!!" begrijp ik opeens, "je wilt eigenlijk gewoon zeggen dat we dat plankje nu niet kunnen bestellen?"
Schoorvoetend geeft ober toe: "Ja. Maar..."
Waarop wij stikkend van de lach de dagschotel bestellen.

          Flesje Droog & Wit             


                 Uitrustende voeten

31 mei, 's nachts om een uur of n, Caf Carrousel, Karrestraat
Te Gekke Generatie

't Is zo'n avond waarop je zolen aan de stoep plakken en ook in de volgepakte Carrousel glij je door het geknoeide bier. Daar speelt een band een soort greatest-hits-verzameling uit de 60's en 70's, maar
het feest is bijna afgelopen en met een spetterende toegift "Let's spend the night together" werken de muzikanten zich naar de afsluiting toe.
Zingend en klappend moedigt het razend enthousiaste publiek aan tot meer.
"Dankjewel Den Bosch. We komen hier heel graag weer terug. Jullie zijn echt helemaal te gek!"
roept de zanger en de band zet "Born to be wild" in.
Naast mij staat al enige tijd een dunne sixties-vogel met paardenstaart te midden van al het feestgedruis compleet in zichzelf gekeerd te swingen. Maar nu wordt hij opeens wakker en buigt zich naar mij. Hij bekijkt, keurt, schat me in en roept dan in mijn oor: "Ja natuurlijk zijn wij te gek. Onze hele generatie was helemaal te gek. Toch?"
"Yeah," schreeuw ik terug, "en Born To Be Wild. Toch?"
Waarop hij zich geschrokken weer terugtrekt in z'n eigen wereldje.


 
Jeremy and the GrooveBreakers in de Karrestraat* helemaal te gekke Jimi Hendrix-sound

Lavalu op de Markt * zoals ze het zelf noemen: 'Jazzpoprocktriphop. Weergaloos talent.



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Wien erwartet Sie 14 - 17 mei
Wenen

We logeerden in het Delta Hotel aan de Sonnwendgasse.



Dochter A., Lief J. en ik hebben een afspraak bij een van onze zakenpartners en dochter M. kan wel wat gezelligheid gebruiken. Zodoende gaan we ouderwets met z'n viertjes op stap. De zakelijke afspraak neemt iets meer dan een halve dag in beslag en de overige tijd brengen we door met een beetje cultuur, wat zwerven door de binnenstad, veel winkel-in-winkel-uit, lekker eten en drinken en pret in het Prater. Hieronder een paar geijkte foto's van dit hartstikke leuke reisje.


Prater-Water-Pret   

Allemaal ruggen



9 mei
FOCUS
De Auw Kerk  - Bunde (L)

Website...

We logeerden een nachtje van 9 tot 10 mei in Apple Park in Maastricht.


  Logeren in m'n geliefde Maastricht...
  Een concert in een voormalige kerk in Bunde...
  Hocus Pocus en Sylvia...

    
Y       De perfecte ambiance voor ons 35-jarig huwelijksjubileum.



Heerlijk intieme locatie, dit voormalig dorpskerkje. Wie wil, kan op het trapje naar het podium gaan staan en zo, op maar een metertje afstand, de meesterlijke verrichtingen van Thijs van Leer volgen.
Hij verhindert dat op geen enkel moment; lijkt er juist wel van te genieten. Net als wanneer hij en de andere bandleden na afloop van het concert zich gewoon tussen het publiek mengen, handtekeningen uitdelen, handen schudden, praatjes maken en met uitzinnige vrouwen op de foto gaan.
't Was weer fantastisch, dit Focus. Ik wist van "Oisterwijk Swingt" (september 2007) dat ze goed waren, maar ik was vergeten he goed. De magie tussen de geniale 61-jarige Thijs van Leer en de 29-jarige gitarist Niels van der Steenhoven is fascinerend. De ultieme combinatie van het karakteristieke Hammond-geluid, de dwarsfluit en de virtuoze gitaar, pls de klassieke invloeden in de progressieve rock versterken die fascinatie. Na "Sylvia", "Eruption", "La Cathedrale" en het tegen het einde van het concert massaal meegezongen "A, aa, aaa, aaaah, A-AA-AAAHHH" ben ik weer compleet verhocuspocust. Weergaloos!


De Auw Kerk in Bunde

Dubbel-cd "Live in Europe" met de allerbeste liedjes; speciaal voor dochter M. gesigneerd


Z veel moois te beluisteren... en er waren maar 250 mensen. De echte liefhebbers, denk ik.

De verpakking van Thijs van Leer's Hammond - prachtig.


De Meester...

       ... en zijn leerling i

Ik kon het niet laten...
                                                          ... en hij vond het helemaal niet erg !




7 mei
Brasserie In den Zevenden Hemel
Korte Putstraat, Den Bosch

Website...

Ik ga er geen gewoonte van maken om restaurant- en kroegbezoek in deze agenda te vermelden, maar voor mijn lieve knuffelbeer Jan (koosnaampje Honza) en Zuzana (voor mij Zoezi) uit Praag maak ik een uitzondering: zakenrelaties die door de vele intensieve contacten sinds 1994, voelen als vrienden van vroeger. We troffen het: Den Bosch was op z'n best vanwege het heerlijke weer; het gonsde overal van de gezellige drukte en in de Korte Putstraat waren de terrassen overvol. Na het eten was het nog zo fijn op straat, dat we nog even zijn neergestreken bij caf Het Veulen in de Korenbrugstraat. Pas toen om half drie de tafels en stoelen om ons heen werden opgeruimd, maakten we er - met moeite - een einde aan.
't Was weer fantastisch.
Tot de volgende keer, lieverds!



Een paar foto's                                                                                                                        
<  Zoezi

Honza, ik, Lief J.                              Knuffelbeer en ik

                  

Zoezi en Lief J.


 
6 mei
Harry Sacksioni
 - DE SACKSIONI METHODE
Jubileumprogramma
Koningstheater - Den Bosch

Website...

"
De goede voetballer (van Ajax) werd de topgitarist (van Nederland). Eerst studiomuzikant, toen begeleider (van Herman van Veen) en uiteindelijk solist en het voorbeeld voor elke akoestische gitarist. Hij staat dit seizoen veertig jaar onafgebroken op het podium. Daarom brengt hij een jubileumprogramma met composities van zijn 24 geluidsdragers, met filmbeelden die hij bij composities maakte en met anekdotes uit zijn boek 'Dat kunnen ze allemaal wel zeggen' (inkijkjes uit het leven van een topgitarist). Dat alles onder de titel 'De Sacksioni-methode', wat ook de titel is van zijn leermethode voor beginnende en gevorderde gitaristen. Ook dat levenswerk vindt in dit jubileumjaar zijn voltooiing.
"


En man, zes gitaren. Meer blijkt er niet nodig om een vrijwel uitverkocht Koningstheater een avond lang geboeid te houden. Voorgelezen anekdotes, min of meer gemproviseerde inleidingen en vr alles natuurlijk dat fantastische gitaarspel. De 58-jarige virtuoos lijkt nog lang niet uitgespeeld en barst nog van de inspiratie. Hij is trots op zijn prestaties en z'n succes en schroomt niet om dat tijdens de voorstelling meermaals uit te dragen. Ook zijn verre verleden als talentvolle voetballer van Ajax haalt hij nogal eens aan, wat tamelijk irritant is als je fanatiek supporter bent van die ndere club; die uit 010. Maar het zij je vergeven Harry; vanwege je serene "Geland" en je technisch volmaakte versie van
"I wish" mag je van mij dingen die anderen niet mogen.


Johan Verminnen - 'Solozeiler'
4 mei
Johan Verminnen & Trio
(in de aankondiging is sprake van een kwartet, maar dat blijkt niet te kloppen) - SOLOZEILER

        
Ik voel me als een solozeiler
           En al liep mijn schip vaak averij
           Toch is het altijd blijven drijven
           Want storm en ontij gaan voorbij

Koningstheater - Den Bosch

Website...

"
Hij was leermeester van Stef Bos en Raymond van 't Groenewoud en inspirator voor onder anderen Herman van Veen. Hij geldt nog altijd als een van de grootste chansonniers van Vlaanderen. Elk seizoen zingt hij hier een of meerdere dagen de mooiste chansons uit zijn carrire die al veertig jaar omsluit: Nederlandstalige klassiekers van eigen hand en Franstalig repertoire van Jacques Brel en vele anderen. Maar ook nieuw repertoire, waarbij hij steeds opnieuw aantoont dat hij openstaat voor andere invloeden dan de muziek vanonder de eigen kerktoren.
Nu is er alweer een nieuw programma, waarin hij wederom wordt bijgestaan door zijn vaste muzikanten Bert Candries (gitaren), Leo Caerts (toetsen) en Nils De Caster (op viool en mandoline), maar er stapt nog een vierde muzikant aan boord.
De zee staat centraal. Het wegvaren, de weidsheid, de vrijheid, de onbeperktheid... Johan Verminnen: Als veertienjarige schreef ik reeds naar de Hogere Zeevaartschool in Antwerpen om het studieprogramma voor kapitein ter lange omvaart te kennen. Toen bleek dat wiskunde en wetenschappen de hoofdmoot van de studie vormen, werd ik dan maar zoetwatermatroos. Ik vaar nu mee met ervaren zeilers of zeelui en maak zo mijn dromen waar...
"


De voorstelling begint om kwart over acht. Even voor achten hang ik over de bar, wachtend op twee biertjes. Opeens verstomt binnen enkele ogenblikken het geroezemoes en verroert niemand zich meer.
Dodenherdenking; ook in het Koningstheater.
En dan, na twee minuten volslagen stilte, gaat alles gewoon weer verder waar het eventjes opgehouden was.
Heel bizar.

Ik kende Johan Verminnen nauwelijks, maar ik hou van het Vlaams en ik hou van zijn genre, dus ik wilde hem wel eens gaan zien. Verminnen blijkt een heel sympathieke bijna 58-jarige wiens gezicht - waarschijnlijk vanwege de bos grijs haar - me een heel klein beetje aan Martin Bril doet denken. Een knuffelbeer met guitige ogen, die in zijn uitvoerige inleidingen veel verklaart en mild de spot drijft met van alles en niet in de laatste plaats met zichzelf. Lekker subtiele humor. Zijn liedjes zijn overwegend erg mooi; ik hou alleen niet zo van het levendige jazzy ritme van sommige nummers. Het liefst hoor ik de melancholieke chansons waarin hij zingt over zijn verlangen naar zee en verre landen, over kansen en idealen, zijn stad Brussel, de liefde natuurlijk en de odes die hij brengt aan collega-grootheden uit het verleden.
Bert Candries, de gitarist, heeft mijn speciale aandacht: de vrijwel permanente bevlogen lach op z'n gezicht in combinatie met zijn bijna fragiele gestalte maken hem tot een speciaal snoepje van de week. Maar ook de andere muzikanten zijn uitstekend en heel veelzijdig. Wij - het publiek, waaronder enkele zeer uitgesproken fans; wat heerlijk! - en Johan zelf, niemand kan er genoeg van krijgen. De aangekondigde eindtijd is kwart over tien, maar het wordt vr na half elf.

"Vier hoog in de wolken"

"
Neem me mee naar je land
Vol muziek en vol dromen
Leid me naar je land
Laat me in jouw wolken wonen
"




Vermoorde Onschuld
1 mei
VERMOORDE ONSCHULD
- toneel
Theater aan de Parade - Den Bosch

Website...

"
Een echtpaar geniet nog na van hun geslaagde 25 jarige huwelijksfeest. De gasten zijn nt vertrokken. Dan dient zich een verlate bezoeker aan. Wat komt de man doen? Heeft het keurige bruidspaar soms iets te maken met het auto-ongeluk waarbij zijn zoon omkwam? Vermoorde onschuld is een psychologische thriller over liefde, ontrouw, jaloezie en wraak. Met een verrassende ontknoping die past in de beste Britse krimitraditie. Drie topacteurs maken er een adembenemende avond van, geregisseerd door Wannie de Wijn.
"

Een misser, jammer.
Zelfs Peter Tuinman, die ik heel graag zie, kon het zwakke, zeer voorspelbare, plot niet compenseren.
Gauw vergeten maar.
Daarna met z'n vijfjes (dochters en schoonzoon waren er ook bij) Italiaans gegeten bij "Da Peppone" in de Kerkstraat, wat gelukkig wl voldeed aan de verwachtingen.


Bob Dylan

 

  25 april
BOB DYLAN
O2 Arena - Londen

Website...

Lief J. en ik logeerden van 25 - 27 april in The Grosvenor Hotel.

Bob kwam rijkelijk laat in mijn leven. Om precies te zijn in 1971, toen tien van zijn songteksten op mijn Engelse literatuurlijst werden toegestaan. Maar toen ik eenmaal voor 'm gevallen was, bleek dat heel heftig en de liefde is nooit meer over gegaan.
Die inspirerende teksten...
Die monotone stem...
Die heerlijke muziek...

Op 4 april was Bob Dylan in Mnchen, maar toen zaten Lief J. en ik in Mnster. Op 10, 11 en 12 april gaf Dylan concerten in Amsterdam, maar toen zaten Lief J. en ik in Mnchen.
Londen leek de laatste gelegenheid om op korte termijn m'n idool een keer live te zien, hoewel Florence (18 april) ook wel een perfect decor geweest was. Zoals een bezoekster schreef:
"Grande evento, grandi musicisti, grande Dylan."
Tot mythe verheven...
En ik mag hem ook gaan zien!
 
 
 
 
 

Londen... ik weet 't eigenlijk al van vorige keren, maar het blijkt maar weer eens: 't is van alles t.
Te groot, te duur, te druk, te heet, te hectisch, te onoverzichtelijk, te links georinteerd.
Te veel plompe benen, te veel dikke borsten, te veel talen die ik niet versta, te veel schreeuwende mensen. Nee, het is gewoon niet helemaal mijn stad, maar wat doet het er toe; we komen voor Dylan en hij gaat deze drie dagen natuurlijk helemaal goed maken.

Uitgerekend op die 25e april zijn er werkzaamheden aan een metrolijn en uitgerekend is dat aan de Jubilee naar North Greenwich. Voor het vervangend busvervoer moet je een extra halfuurtje rekenen, begrijpen we. Ongetwijfeld is dat geteld vanaf de halte vanwaar die bus vertrekt. Probleem: wij dolen eindeloos door ondergrondse labyrinten en moeten voortdurend politieagenten, metromeneren en metromevrouwen raadplegen. Voordat wij goed en wel in de gaten hebben waar we moeten zijn, zijn we al ruim een uur verder en hebben we zes tubestations gezien, zonder dat we ook maar een kilometertje dichterbij de O2 Arena zijn gekomen. Maar uiteindelijk staan we dan toch bij busstop Embankment. Vijf minuten, tien minuten... ik ga ongeduldig wippen... vijftien minuten... ik word bijna gek van de gedachte dat we te laat komen. Zodra Lief J. mijn paniek begrijpt, houdt hij een taxi aan. Godzijdank... zitten! En karren met die handel! We hebben nog ongeveer anderhalf uur voordat het feest begint. De chauffeur meldt: vanwege de marathon de volgende dag zijn er nogal wat versperringen en omleidingen en we moeten rekening houden met oponthoud. Hij doet z'n uiterste best: hij passeert files om vervolgens op het laatste moment onbeschoft weer in te voegen, laveert van linker- naar rechterbaan en toetert zich kruispunten over. Nee, aan hem ligt het niet, dat ik het somber inzie als de zoveelste opstopping opdoemt. Ik had zo graag vooraf op m'n gemak een fles wijn willen wegwerken - de gebruikelijke mentale voorbereiding op wat komen gaat - maar hoe dichter we de O2 naderen, hoe onheilspellender de drukte wordt en het is alleen aan de behendigheid van die lieve Londenaar te danken, dat we uiteindelijk om tien voor acht pal voor de ingang worden afgeleverd. En dat voor maar 45 pond; van mij had 't eventueel ook het dubbele mogen kosten.

De O2 Arena met meer dan 10.000 Dylan-fans, dat is een schitterende combinatie, maar ik zou de door het ticketbureau geroemde peperdure plaatsen in vak A1 niet bepaald met VIP willen omschrijven: 24 rijen, allemaal op hetzelfde 0-niveau en wij zitten op rij X; de achterste dus. Wil je hiervandaan wat zien, dan moet je wel gaan staan en dat doet dan ook iedereen op het moment dat de band opkomt. Het hele concert blijft dat zo, zij het dat enkele prebejaarden, om omvallen te voorkomen, van tijd tot tijd even moeten gaan zitten. Mijn voeten, al pijnlijk door Cuby de avond ervoor, voelen langzamerhand als gemarteld, maar vanaf het vierde nummer, "Chimes Of Freedom", ben ik high door sfeer en muziek en merk ik er niks meer van. Euforie! Verwonderd voel ik hoe er tranen over m'n wangen lopen. We zijn met zovelen: jong en oud, Dylan-fans van alle tijden. We swingen, we zingen, we schuifelen en we vrijen wat. Emoties alom. Tegen het einde lijkt het massaal meegezongen "Like a Rolling Stone" wel een collectief orgasme. Of ervaar ik dat zo, doordat ik huil en lach tegelijk en het heet heb terwijl er rillingen over m'n rug lopen? Ik ben in de war als een veertienjarige groupie. Na de eerste toegift ("All Along The Watchtower") ben ik zo ver heen, dat ik hysterisch schreeuw "Bo-ob, Bo-o-ob, Bo-o-o-o-b!!!" en ik gil net als iedereen titels van de liedjes die ik nog wil horen. Buurman voor me kijkt achterom wie er zo in z'n nek staat te hijgen en suggereert "Forever Young"? Ik weet niet precies wat hij bedoelt, maar wat maakt 't uit; ik stem in - o ja, o ja, o ja - vul aan "What about Just Like A Woman" en ik applaudiseer. Bob laat lang om zich roepen en komt dan met "Spirit on the water", gevolgd door "Blowin' in the wind" in een verrassend nieuw arrangement. Tegen die tijd voelt m'n lijf als een rune; ik ben bek- en bekaf, maar na het concert houdt de trance me nog lang op de been en de resterende nachtelijke uurtjes brandt het achter m'n ogen.
Een objectieve beschrijving? Dat is te veel gevraagd. Veel ging in de vervoering half langs me heen en ik waag me er niet aan. Alleen dit: Times They Are A Changin' geldt niet voor de persoon Dylan. Hij raspte zich pauzeloos en schijnbaar moeiteloos ruim twee uur lang door 18 nummers, waarbij hij geen enkele keer terugviel op het makkelijke, het oude vertrouwde.
67 jaar, maar springlevend en creatief.
Indrukwekkend.
Verrukkelijk dat ik dit heb meegemaakt; 't werkt een beetje verslavend ben ik bang.

"Emotionally Yours"

Onze plekken op rij 24 zijn nog top vergeleken met die links en rechts van het podium.
           Als je daar zit, kijk je de arena in! (en er zijn gn grote schermen)...

... en vanaf de tweede ring zie je alleen stipjes, lijkt me.

Voor wie Bob niet herkent: uiterst rechts achter het keyboard,
           vanzelfsprekend met een kenmerkende hoed...

... en mondharmonica spelend voor de band - hij speelde geen enkele keer gitaar
           tijdens dit concert.

Nagenieten in de hotelbar


  24 april
Cuby & The Blizzards
Pleinzaal Theater aan de Parade - Den Bosch

Website...

"
Jaar in, jaar uit weten Cuby & The Blizzards de fans van de blues aan zich te binden. Dit unieke theaterconcert is geen revival of renie, de heren staan niet alleen stil bij de muziek van vroeger, maar spelen ook nieuwe nummers die het gevoel van deze tijd vertolken. Reden te meer om nader kennis te maken met de band.
"

Nou, dat kennismaken, dat hoeft niet meer: in de afgelopen jaren heb ik ze verschillende keren gezien. Dat ik er desondanks wr naar toe wil, zegt genoeg. En nou hebben ze ook nog zojuist een nieuwe cd uitgebracht, waarvan de fragmenten die ik hoorde hartstikke goed klonken. Misschien laten ze daar ook nog wat van horen; dat zou fantastisch zijn.
Als ze in elk geval maar 'Window of my Eyes' en 'Somebody Someday' doen, dan ben ik alweer helemaal tevreden.
't Is een sta-concert met permanent geopende bar, maar omdat we zaterdagochtend vroeg naar Londen vertrekken, moet ik daar toch maar niet al te veel gebruik van maken.



't Was een heerlijk overzichtelijk gebeuren daar in die Pleinzaal van het Theater aan de Parade. Ik kon bij wijze van spreken bij Harry Muskee op schoot kruipen. Alleen staanplaatsen en de bar comfortabel dichtbij: een stuk beter dan dat verplichte-zitten-blijven. Ons omringden overwegend generatiegenoten waarvan sommigen het net als vroeger eens lekker op een zuipen hadden gezet. Zo ook naast ons. Hj had al de nodige biertjes weggewerkt, maar haar kreeg hij niet erg op gang. "Jij ook nog een lekker drankje?" vroeg hij met hoopvol fronsende wenkbrauwen; maar nee, zij haalde onverschillig haar schouders op om zijn uitgelaten stemming. Een kwartiertje later vertrokken ze, ver voortijdig. Zo zonde.
Het concert was een anderhalf uur durende prachtige mix van oud en net nieuw (dit laatste van "Cats lost"), van bekende en minder bekende liedjes. Hier en daar gaf Cuby uitleg, die ik helaas niet goed kon verstaan, behalve toen hij zei "Herman (Brood) vliegt voorbij", maar ik ben vergeten bij welk nummer dat was. Veel stevige blues, maar gelukkig ook Cuby's allermooiste nummer, het symfonische "Window of my Eyes", waarbij de daarbij horende vergaande staat van melancholie de verrukking verdiepte.
En toen, na "Appleknockers Flophouse" bij wijze van toegift, op het moment dat ik dacht dat "Somebody will know someday" nog wel zou komen, bleek dat een abrupt einde. Het gros van het Bossche publiek, gewoonlijk toch vreselijk enthousiast fluitend, joelend en klappend, droop snel af. Was 't al te laat geworden voor de semi-bejaarden of zo? Slechts een enkeling kon er net als wij geen genoeg van krijgen. Verbijsterd bleven Lief J. en ik achter in de steeds heller verlichte zaal, wachtend op het moment waarop we ten minste nog de nieuwe cd, liefst gesigneerd natuurlijk, zouden kunnen scoren. Maar nee, ook daarvan was geen sprake. Nog voordat wij ons bier op hadden, was het podium al ontluisterend half leeg en de betovering vervaagd.

Harry Muskee, 67 jaar, springlevend en onopgesmukt - als altijd met pet.

Erwin Java - gitaarvirtuoos in de stijl van Jimmy Hendrix - elke keer weer spectaculair:
          "Too blind to see".


Omdat Cuby dit liedje niet zong, hieronder de eenvoudige en toch zo wondermooie tekst.

"
Somebody will know someday, will know........why, why you walked out of me
Somebody, somebody will know someday......will know, why you walked out of me
But nobody will know someday, nobody will know, that I will never agree, never agree.

So many will see someday, will see someday.......the tears that filles my eyes
So many will see someday.....the tears, the tears that filled your eyes.
But nobody will see someday , that I ...That I realise..............

One misty morning, I gonna, gonna write,gonna write your name in the sky
One misty morning.............Im gonna write your name in the sky
And after that babe, I run away, I run away at myself and cry.............
"


 


  20 april
The Reader
Verkadefabriek - Den Bosch

Website...

"
Wanneer de jonge Duitse scholier Michael Berg op weg naar huis ontzettend ziek wordt, wordt hij geholpen door tramconductrice Hanna. Ze geven zich hartstochtelijk aan de liefde over en daarna leest hij haar voor. Het ene boek na het andere, de hele wereldliteratuur. Totdat Hanna van de ene op de andere dag verdwenen is
"

 

 

OUDERE AGENDA's

Agenda 9 januari - 24 april 2009...  

Agenda november en december 2008... 

Agenda augustus t/m oktober 2008...



xxxxx
xxx
x

Spinsels, weblog van Tarantella

 

 


 

  

free hit counters