Tarantella
 

 

 

 

 

  

 

 

Agenda 1 november t/m 18 december 2008

 
 

.
18 december
Raymond van het Groenewoud: Het Is Feest!
Poppodium W2 - Den Bosch

Website...

"
Er is hier nog nooit zoveel sfeer geweest. Met de muziek van Raymond en zijn groep, met begeleider Bertus erbij en de meeslepende wind van de blazers. Hugo op de sax, Pieter op trombone, en op geluksdagen ook het mondig harmonisch kleinood van Steven De bruyn! Samen swingen ze als de beesten, want dat hoort toch zo bij feesten?

Een waar genot, voor oog en oor, en voor iedereen zot van muziek die zien wil hoe het hoort, en zien zal dat het goed is. Onweerstaanbaar, overweldigend en rond, warm en pakkend. Een feest om naar te kijken en om te beluisteren.
Een feest waar U beter bent geweest, want het zal U doen zomeren en uw stoel doen dansen!
"
Ik kende de liedjes van Raymond al heel lang, toen ik hem in 2007, tijdens Appelpop in Tiel, voor het eerst ook zág. Dat was een hele ervaring. Eind van de avond, de sfeer was helemaal goed en net als heel veel anderen blèrde ik vrijwel alle nummers mee; ik was er zelf verbaasd over dat ik zoveel teksten bleek te kennen. Als 't hier in Den Bosch nou net zo leuk wordt, dan is het inderdaad feest!

Nou, leuk was het zeker.
Eigenlijk niet zozeer de liedjes, want dit repertoire zou ik - op 'Meisjes' en 'Maria Maria ik hou van jou',
allebei van die lekkere meezingers en meedansers, na - niet uitgekozen hebben en ik miste heel erg
'Je veux de l'amour', maar wat een fijne locatie is dat W2. Kleine zaal, heel gezellig.
Als publiek sta je lekker dicht op het podium; daar hou ik van, net als van staan en rond kunnen lopen,
wat een stuk plezieriger is dan op je stoel moeten blijven zitten. De wijn was smerig (door de barjongen verdedigd met "Dat komt doordat het hier een poppodium is" alsof popliefhebbers niet van een goed glas wijn kunnen houden) en zodoende hebben we nog een hele zooi consumptiebonnen over.
Een goeie reden om gauw nog eens terug te gaan.
Ik kocht voor dochter M. en mezelf het boek "Twee meisjes" (liedteksten); ik kan voorlopig vooruit met verheffende versjes voor het slapen gaan, zoals
"
Mijn lieve schatje

O m'n lieve schatje
Jij bent mij jedatje
Ik schud je heen en weer
En doen je oov'ral zeer
Maar jij
Blijft blij
Schatje
Ik wist niet dat dit bestond
Maar het lijkt me zeer gezond
O m'n lieve beertje
Jij verzorgt het weerjte
Met je lekk're smoel
Je weet wat ik bedoel
Wel ja
O ma
Schatje jij bent mijn jedatje
Niemand wiegelt zo met haar oe

O m'n lieve schatje
Jij bent m'n jedatje
Ik vreet je heel'maal op
Met mayonaise derop
Wel ja
Hoera
Schatje
Ik wist niet dat dit bestond
Maar nu kan ik niet meer zonder

Niet meer zonder, nee
"

Raymond signeert

Raymond signeert:
" Voor Chellie.
Van Harte
Maar ook
Van Raymond
XXX "

 

 
mondo leon
.
11 december
Leon Giesen; Mondo Leone: Dagboek
Koningstheater - Den Bosch

Website...

"
'Mondo Leone' staat voor een unieke voorstellingenreeks van Leon Giesen, waarin filmbeelden (van een huisje, het spoor, het pellen van een ei...), muziek (gitaar in de hand en orkest op band) en verhalen (van poëzie tot aanklacht) samenkomen. Niet alleen per editie, maar zelfs per aflevering verschilt de voorstelling, want het leven gaat door. In 'Mondo Leone: Dagboek' breidt de mix van middelen zich uit met tekeningen, snapshots en andere kriebels en gedachtekronkels.
"
Ik had, waarschijnlijk als enige Nederlander (schaam, schaam), nog nooit iets van Leon Giesen gehoord. Naar aanleiding van de nieuwsbrief van het Koningstheater keek ik op zijn website en las en zag daar zó veel dingen die me aanspraken, dat ik het gevoel kreeg dat het hoog tijd wordt voor een inhaalslag.
 
Dit bijvoorbeeld

"
Witte laarsjes

Ik had zo graag een foto van je in je blote kont

met die witte laarsjes aan en die billen bruin en rond

en die hoogrode wangen en die halfopen mond

of maak ik het nou te bont als ik dat gewoon zeg

Hebben vrouwen dat nou ook?

Of is dit echt een mannending

Hebben vrouwen dat nou ook?

Dat zij soms denken wat ik zing:

Ik had zo graag een foto van je in je blote kont

met die witte laarsjes aan en die billen bruin en rond

en die hoogrode wangen en die halfopen mond

en zijn zij ook de gebeten hond als ze dat gewoon zeggen

Hebben vrouwen dat nou ook?

Dat zij zo'n foto van hun mannen willen

Met witte laarsjes, rode wangen... enzovoort

Op de begeleidende plaatjes staan: De Venus van Willendorf (de witte laarsjes zijn er helaas af), De Venus van Milo en de allereerste centerfold: Marilyn Monroe
"

en

"
Het kortste gedicht

N U
"
als volgt toegelicht:
"
De combinatie van materialen maakt dat ik claim dat ik Het Kortste Nederlandstalige Gedicht heb gemaakt. Mijn gedicht bestaat uit één woord. Misschien kan één woord, puur technisch gezien, geen gedicht zijn. Maar de combinatie tussen de betekenis van het woordje en het materiaal waarin het staat maakt het in mijn ogen wel degelijk tot poëzie.

Joost van den Vondel heeft in 1620 een wedstrijd gewonnen door het kortste gedicht te schrijven: 'U, nu'. Een palindroom, van voor naar achter en van achter naar voor hetzelfde. Maar mijn 'nu' is korter. En ook een soort palindroom, want de mijne is op z'n kop hetzelfde. Het zijn namelijk speciaal ontworpen letters waardoor je de tegel op z'n kop kunt hangen. Of eigenlijk niet. Hij staat nooit ondersteboven.

"

Ik bleek niet de enige Nederlander die deze in Utrecht wonende, met mooie zachte-g sprekende Limbo uit Venlo niet kende: er zaten hooguit een kleine vijftig belangstellenden in het zaaltje. Maar dat waren dan ook echte fans. En wie dat nog niet was, werd het terstond, vanaf de allereerste minuten. Het voordeel van zo'n klein groepje: je zit heel dicht bij het podium. Wij zaten op rij 1; in het Theater aan de Parade is dat een crime, hier een buitenkansje. Het voelt alsof Leon iets speciaal voor jou zingt of vertelt en ik dacht ook steeds dat hij mij schuin aankeek. Je moet er trouwens niet aan denken dat je deze man in een groot theater moet beleven. Maar hij verdient het wél, heel veel publiek; op z'n minst een Koningstheater helemaal vol. Want hij is zo leuk. Ik heb me geweldig geamuseerd.
Zijn niet echt bijzondere stem compenseert hij met zijn teksten die soms vondsten van eenvoud zijn en creatieve filmpjes en foto's waarmee hij zijn liedjes illustreert. Maar vooral ook met zichzelf. De hele voorstelling (zonder pauze) zit hij vrijwel stil op een luidsprekerbox, omringd door wat gitaren, een ingeblikte band en drie projectschermen. Bescheiden, bijna verlegen, is hij. Hartveroverend. Vol milde zelfspot. Zo'n sympathiek mens met wie je meteen vriendjes wilt worden. En dat kan dan ook, want er is een Club Mondo Leone. Zoals hij zelf zegt: "Je kunt lid worden van mij". De bijna 3300 leden relativeert hij meteen: dat komt doordat het gratis is.
Leon Giesen maakt grote dingen klein en kleine dingen groot.
Het zal duidelijk zijn: heel erg van harte aanbevolen!
En kijk vooral op zijn website: www.mondoleone.nl

filmpje (27 MB) - hieronder de tekst van het liedje dat je hoort

"
Lalala (Het Wonder van de Klik - deel 2)

Nu geen mooie woorden, nu geen groot verhaal

Geen fraaie metaforen, het is heel simpel allemaal

Er zat geen hogere gedachte bij, geen diepere bedoeling achter daar

Ik zag jou, jij mij en het was zonneklaar

Raar maar waar

Raar maar waar

Jij en ik, onwaarschijnlijk paar

Jij en ik en dat nu al zoveel jaar

Jij en ik, lijkt onmogelijk maar

Jij en ik... Het is toch werkelijk waar

Zo waar als ik hier sta

Raar maar waar

Jij en ik, een keiharde klik maakte

'Jij en ik' plotsklaps mogelijk

Jij en ik, ‘t Is nu dikke mik maar

Jij en ik, het verbaast me hogelijk echt waar

Zo waar als ik hier sta

Raar maar waar

Laat die woorden nou maar

Lalalalalalalala

Doe het met mij (3x)

Doe het nou maar

Zo waar ik hier nu sta

Raar maar waar

Zo waar als ik hier sta

Raar maar waar
"


 

 
10 december
Boy A
Verkadefabriek - Den Bosch


"
Gebaseerd op de met prijzen overladen, gelijknamige roman van Jonathan Trigell. Na jarenlang is de gevangenis te hebben gezeten, is het voor Jack noodzakelijk om een nieuwe identiteit aan te nemen. Zolang zijn vorige identiteit niet aan het licht komt, ziet de toekomst met een nieuwe naam, een nieuwe look en een nieuwe woon- en werkomgeving, er hoopvol uit. Ondanks het vertrouwen van zijn begeleider Terry blijft het voor de jongen lastig om te ontkomen aan zijn criminele verleden.
"

Ik had gelezen dat een jongerenjury de film als winnaar had aangewezen en dat de muziek "bijzonder mooi" was. Maar Lief J. viel aan het begin al in slaap, ik zakte halverwege eventjes weg en het duurde tot in de vijfenveertigste minuut voordat ik heel eventjes muziek hoorde. Ja, die was mooi en dat was ook de andere twee keren dat het herhaald werd zo. Maar al met al te saai en te voorspelbaar: uit de sfeer en uit hoe de dingen gaan, kun je van begin af aan opmaken dat dit niet goed gaat aflopen en het (zelfmoord)einde voelt dan ook als "zie je wel" en dat kan nooit de bedoeling zijn.


 

.
8 december
Piaf, de musical
Theater aan de Parade - Den Bosch

"
Liesbeth List verraste in 1999 iedereen met haar glansrol in de musical Piaf. Het was een hit in Theater aan de Parade en ze werd voor haar vertolking onderscheiden met de allereerste John Kraaijkamp Musical Award voor beste vrouwelijke hoofdrol. De afgelopen jaren waren er veel verzoeken voor Liesbeth om nog één keer als Edith Piaf op te treden. Dat gaat nu gebeuren! Onder regie van Eddy Habbema in een spiksplinternieuwe bewerking herleeft La Vie en Rose. Het leven van Edith Piaf staat garant voor mooie muziek, de vertolking van Liesbeth voor mooie ontroering. Kortom een avond waarvan het publiek na afloop zal zeggen: “Non, je ne regrette rien”.
"
Ik hou van Franse chansons, ook van de wat oudere.
Een paar weken geleden zag ik de film "La vie en rose" over het leven van Edith Piaf, een  tragische mengeling van ongelukkige liefdes, alcohol en drugs.
Deze musical is ongetwijfeld heel anders; de muziek ongetwijfeld net zo mooi.

Een heerlijke avond! Wat een prachtige liedjes, wat een uitstekend acteerwerk.
List en Flint zíjn Piaf: het schunnige taalgebruik, de overdreven lachjes, het ongegeneerde krabben
aan het eigen lijf en de merkwaardige manier van bewegen. Zodanig, dat ik me afvraag of ze na zo'n voorstelling nog wel normaal kunnen doen.
Behalve veel te luisteren, viel er ook veel te lachen. Heerlijk dat de liedteksten niet vertaald waren, zoals ons binnenkort te wachten staat bij 'Tommy' en zoals het geval was bij 'We will rock you'. Geen enkele andere taal dan de taal van de liefde zou immers geschikt zijn. Wel handig als je Frans kent, want de teksten van de liedjes sluiten aan bij het verhaal. Tot nu toe was 'Non, je ne regrette rien' mijn favoriete nummer, maar sinds maandagavond heeft dat moeten plaats maken voor 'La belle histoire d'amour',
het in de musical meerdere keren gezongen lied over Piaf's ongelukkige liefdes.

Na de voorstelling: dringen bij Liesbeth List die cd's signeert

.

 

.

Kijk op de website...

Op de tribune bij de FCDB
Voetbal is So Sexy.
Stadion De Vliert, Den Bosch

15 september (tegen Fortuna Sittard)
Uitslag: 1-1 (zucht...)
23 september (tegen Haarlem - KNVB-beker)
Uitslag: 2-1 (whoei! we bekeren verder!)
26 september (tegen BV Veendam)
Uitslag: 2-2 (ai...)
10 oktober (tegen Emmen)

Uitslag: 5-0 (ik had een fantastische avond!)
24 oktober (tegen Eindhoven)
Uitslag: 0-2 (fukkerdefuk - al 13 punten achter op de nr. 1)
31 oktober (tegen RBC Roosendaal)

Uitslag: 2-1 (fijne wedstrijd - we gaan weer naar de 7e plek)
14 november (tegen Helmond Sport)
Van de week al verloren (3e ronde KNVB-beker) van Excelsior - daar liggen we dus uit; nu weer 1-1, dus weer niet echt best. Lief J. en ik waren er gelukkig niet bij: wij spijbelden een keertje; hadden meer zin in uit-eten...
Niks gemist dus.
5 december (tegen FC Zwolle)
 
 
Frank Boeijen, Henk Hofstede en Hennie Vrienten - Aardige jongens
.
1 december
Aardige Jongens
Theater aan de Parade - Den Bosch
Kijk op de website...

"Er is veel wat Frank Boeijen, Henk Hofstede en Henny Vrienten bindt. Hun vakmanschap als liedjesschrijvers bijvoorbeeld. Het zijn drie perfectionisten, dat hoor je in elke track van hun gezamenlijke cd Aardige Jongens. In de twaalf nummers die ze samen hebben gemaakt, is elke noot en elk woord helemaal op zijn plaats."

"
Eigenlijk ben ik geen uitgesproken fan van Harry Vrienten en Henk Hofstede, maar ik neem ze op de koop, genaamd 'Aardige Jongens', toe, omdat één van die aardige jongens Frank Boeijen heet.
Ik hou van de hees gezongen wollige lyriek in zijn beste liedjes; zij inspireert.
En in combinatie met de melodieuze muziek cultiveert zij de soms aanwezige wolken in m'n hoofd.
De voorproefjes die op de website staan, zijn veelbelovend en maken dat ik me geweldig verheug op dit avondje theater.

 

Generatiegenoten van Lief J. en mij zijn het en dat is te merken.
Vanwege het vele vroeger, bedoel ik. Vroeger in de rustige nieuwe liedjes vol weemoed en heimwee, vroeger in de classic songs.
Zo verschillend als ze zijn in hun succesnummers van toen, zo één worden ze in het gezamenlijke werk van nu, terwijl de individuele inbreng toch overduidelijk blijft. Daardoor is er veel muzikale en tekstuele afwisseling. Er valt heel veel te luisteren. Bijvoorbeeld naar Vrienten's mooiste song 'Zonder mij', geïnspireerd door een gesprek met Hugo Claus, vlak voor diens zelfgekozen dood:
'
Het ergst is de nacht
Die geen raad biedt maar blikken vernauwt
Het allerergst is de rat in mijn hoofd
Die vreet aan de woorden
Maar het maakt niks uit
En niks maakt ooit iets uit
'
Het allermooist is toch weer het vage van Boeijen, in het prachtige 'Geluk':
'
De herinnering aan het gemis
Het comfort van het lijden
Ontbreken is comfortabel
En ontvangen is pijnlijk
Kwetsbaar is vertrouwd
...
Geen grotere pijn dan geluk
'



 
Turks Fruit (1973) 30 november
Turks Fruit
Verkadefabriek - Den Bosch

Het boek las ik van tijd tot tijd weer, maar de film zag ik voor het laatst in 1973. Nu in de klassiekerreeks in de Verkadefabriiek. Hoewel op een onplezierig tijdstip (zondagmiddag om vijf uur), op het laatste ogenblik toch besloten om te gaan, vanwege de beelden die me bij gebleven waren: Olga bij Erik op de fiets, slingerend door Amsterdam en Olga naakt onder de spiegel op Erik's bed.

Een film van vijfentwintig jaar geleden en dat was meer merkbaar dan ik verwacht had.
Dat beeld- en geluidskwaliteit niet optimaal zijn, kun je verwachten, maar dat gold ook voor het acteerwerk, vooral dat van de bijrolspelers. Of was dat overdrevene normaal toen? Praatten wij soms ook zo nadrukkelijk, zo koningin-achtig? 't Zou best kunnen, realiseerden wij ons. Het taalgebruik wijst er namelijk ook op dat er dingen wezenlijk veranderd zijn; het gebruik van 'naaien' wanneer je nu 'neuken' zou zeggen bijvoorbeeld. Ik herinnerde me het wel weer, maar het klinkt toch gek.
Verder zat 't wel goed: ik ben een fan van Monique van der Ven.
Het meest opvallend was al met al niks uit de film, maar een opmerking van Lief J., in de lift, alweer bijna thuis: "De jouwe zijn op z'n minst zo mooi hoor."
 
 
Poster Der Baader Meinhof Komplex 24 november
Der Baader Meinhof Komplex
Verkadefabriek - Den Bosch
Kijk op de website...

"Duitsland, 1970. De geradicaliseerde Nazi-kinderen, geleid door Andreas Baader, Ulrike Meinhof en Gudrun Ensslin strijden een gewelddadige oorlog tegen het nieuwe fascisme: het Amerikaanse imperialisme. Hierbij worden onmenselijke middelen niet geschuwd. Horst Herold, hoofd van de Duitse politie, start met een meedogenloze achtervolging op deze jonge terroristen. Hij realiseert zich dat dit slechts het topje van de ijsberg is. De Duitse inzending voor de Oscars."

Mooi, al die Duitse films over hun (on?)verwerkte verleden: Der Untergang, Good Bye Lenin, Der Falscher,  Sophie Scholl, Das Leben der Anderen... Ik, dol op waar-gebeurd, historie en - in het algemeen - op de Duitse aanpak, ik vreet ze.
En dan nu de RAF. Voor de achtergronden die leidden tot deze beweging en voor hun idealen had ik sympathie; beslist níet voor het ongebreidelde geweld. Ik ben nieuwsgierig hoe dit alles benaderd wordt in deze tweeëneenhalf uur durende film.
GEWELDig ! Veel meer hoef ik er niet over te zeggen.
Opmerkelijk 1. In het begin van de film, als het tijdsbeeld wordt geschetst door middel van onder meer de overbekende verschrikkelijke Vietnam-beelden en als vervolgens in beeld wordt gebracht hoe genadeloos hard de politie inhakte op vreedzame demonstranten, kwam de sympathie en het begrip dat ik indertijd voelde, zelfs voor de communistische dogma's, weer boven.
Opmerkelijk 2. Deze film bevestigt wat ik al een poosje denk: ik had m'n kleding en schoeisel uit 1972 moeten bewaren: de huidige mode is er een tamelijk exacte kopie van.
Opmerkelijk 3. Wat is Johanna Wokalek (foto hieronder) prachtig als Gudrun (foto hieronder rechts),
de vriendin van Andreas Baader.

Johanna Wokalek 


 
poster Stranded
.
19 november
Stranded
Verkadefabriek - Den Bosch
Kijk op de website...
 
Alweer lang geleden zag ik "Alive", het gruwelverhaal over overleven na een vliegtuigramp, hoog in het Andes-gebergte.
Daarom ben ik benieuwd naar wat de echte hoofdrolspelers hierover
te vertellen hebben in deze award-winnende documentaire.
 
"Het ongelooflijke overlevingsverhaal uit 1972 van het Uruguayaanse rugbyteam, dat zich na een vliegtuigcrash in de Andes ruim tien weken in leven wist te houden op een vierduizend meter hoge gletsjer. 35 jaar later is het verhaal nog altijd spectaculair - en niet alleen omdat zij mensenvlees aten. De regisseur reist met een aantal overlevenden (van de oorspronkelijke 45 passagiers komen zestien jongens levend thuis) naar de plek des onheils. Gezeten in de Valley of Tears vertellen de mannen hoe zij de eindeloze weken op de onbereikbare gletsjer doorkwamen met niet meer dan sigaretten, een radio en de beschutting van het wrak."
Dat deze documentaire niet zulke volle zalen zou trekken als de nieuwste James Bond, dat wist ik natuurlijk wel. Maar dat Lief J. en ik op de dag waarop de tweede vertoning plaatsvond vrijwel een privé-voorstelling kregen (we zaten om precies te zijn met z'n vijven in het filmzaaltje!)... nee, dat had ik niet kunnen voorzien.
Onbegrijpelijk.
Dit mooi, integer, gemaakte drama verdient beslist een groter publiek.
Knap: de - wegens het natuurlijk ontbreken van archiefbeelden - verfilmde fragmenten zien er uit als puur authentiek.
 
 

.

 

11 november
Wolke 9
Verkadefabriek - Den Bosch
Kijk op de website...
 
Wolke 9, oftewel 'In de zevende hemel'.
Natuurlijk spreekt mij dat aan.
Niet vanwege het gelijknamige voortreffelijke restaurant in de Korte Putstraat, maar omdat het slaat op de gevoelens van een vrouw die op 60-jarige leeftijd hopeloos (en natuurlijk buitenechtelijk) verliefd wordt en de omvangrijke emotionele problematiek die de keerzijde is van deze levens-overhoop-halende nieuwe liefde.
 
"Volgens filmmaker Andreas Dresen heeft dat allesoverheersende gevoel niets met leeftijd te maken. Zijn hoofdpersoon Inge, gelukkig getrouwd met Werner, valt als een blok voor Karl en voelt zich weer een jong giechelend meisje. Wolke Neun werd in Cannes bekroond met de Coup de Coeur en na de wereldpremière met een minutenlange staande ovatie onthaald."
Uit de NRC:
"Maar toch is het allesbehalve een jubelverhaal over de seksuele bevrijding van een oudere vrouw. Zij bloeit op, ze begint weer te stralen, maar de pijn die ze veroorzaakt, is er niet minder om. Mensen worden niet wijzer met de jaren in Wolke 9, maar wel kwetsbaarder.

Nooit eerder kreeg ik bij een kaartje voor de film een condoom. Maar gisteravond pakte de kassa-mevrouw er twee uit een grote schaal en overhandigde ze met de woorden "Deze horen er ook nog bij." Lief J. reageerde: "Oei, dát is lang geleden." Waarop zij taxerend opkeek en ik meteen begreep hoe ze zich afvroeg wát er precies lang geleden was. Ik lachte haar toe - duidelijke boodschap?
                             
"Vertel het hem niet; het zal hem zo'n verdriet doen," adviseert Inge's dochter haar. Maar Inge wil eerlijk zijn en haar biecht aan Werner is ook een schreeuw om begrip en hulp: "Ik wilde het niet; het overkwam me gewoon; wat moeten we nou...". Maar Werner reageert furieus en overspoelt haar met verwijten: "We zijn al 30 jaar samen...", "Wat ben je toch stom..." en schudt haar hardhandig door elkaar. Inge vlucht naar haar minnaar, maar kan niet onverdeeld gelukkig met hem zijn. Toch stelt ze een verdrietige, gedeprimeerde Werner voor om te gaan scheiden.
Na deze ontwikkelingen ligt een happy end niet voor de hand, maar de dramatische wending die het verhaal vervolgens neemt, kwam voor mij volkomen onverwacht.
Het 60+-bloot wordt niets verhullend en in onverbiddelijke close-ups in beeld gebracht: vetrollen, pigmentvlekken en rimpels... er is niet geprobeerd om iets mooier te maken dan het is. Dit in combinatie met de sober verfilmde scènes, onderstrepen wat de regisseur heeft willen zeggen: als je verliefd bent, doen leeftijd en uiterlijk niet (meer) ter zake.
Tot zover begrijpelijk en zelfs mooi.
Maar ik miste wel heel erg wat goed gekozen achtergrondmuziek om de blijverliefde, pathetische en
dieptragische momenten te onderstrepen.
Terzijde, maar opvallend genoeg om te vermelden: de 'prachtige' jaren-60-DDR-sfeer in de flat van Inge en Werner.
Door onze - alweer! - kutplekken (eigen schuld: te lang bij tapas en drank blijven hangen), heb ik nu een beetje een pijnlijke nek, maar we hebben daar op die eerste rij wel erg gelachen om de idiote bochten waarin ik me wrong om de 98 minuten nog enigszins comfortabel door te komen.
 

 

.
6 november
Het Brabants Orkest - Serie De Piano
Theater aan de Parade - Den Bosch
Kijk op de website...
Nielsen - Helios ouverture
Grieg - Pianoconcert
Sibelius - Lemminkäinen suite

Eerlijk gezegd weet ik niet of ik ooit iets hoorde van de componisten Nielsen en Sibelius, maar...
Ik houd van pianomuziek.
Ik houd van Grieg's romantiek en vind zijn pianoconcert helemaal te gek; bij het - door "Joost mag 't weten" overbekende - begin lopen nog steeds rillingen over m'n rug. (Ooit schafte ik de pianonotatie aan, alleen maar om de imponerende beginakkoorden zelf te kunnen spelen, maar mijn techniek schoot ernstig tekort.)
Ik houd van het genre 'groot-symfonisch'.
Uitstekende redenen om dit concert te willen bijwonen, lijkt mij.
 
Beschrijving:
"De sprookjesachtige sfeer van het noorderlicht en de lieflijke, maar ook dreigende natuur inspireerde componisten als de Deen Nielsen, de Noor Grieg en de Fin Sibelius. Grieg schreef veel van zijn muziek aan een vleugel in een eenzame hut met uitzicht op een fjord. En in een tijd van Russische overheersing gaf Sibelius de Finnen hun identiteit terug door volksverhalen op muziek te zetten. De Helios ouverture van Nielsen is een ode aan zonsopgang, niet in zijn geliefde Denemarken, maar boven de Egeïsche Zee in Griekenland, de geboortegrond van de klassieke mythologie."
DIRIGENT Markus Lehtinen * PIANO Plamena Mangova


Verkeerde bezuiniging: kaarten tweede rang gekozen; we bleken op de eerste rij te zitten en zagen alleen violen en cello's en die dan nog vanaf een laag standpunt, waardoor voeten en benen van de musici nog het meest in het oog sprongen.
Ter illustratie maakten we wat plaatjes. Op de foto links is de schoenpunt op de voorgrond de mijne en de foto hieronder is zonder inzoomen met de zelfontspanner genomen vanaf de rand van het podium.
Na de pauze zijn we illegaal op het balkon gaan zitten en hadden zodoende in elk geval het tweede deel van het concert nog zicht op de overige orkestleden, waarvan met name de slagwerkers mij altijd boeien.




 Na een machtige Helios ouverture,
 overdonderde Bulgaarse Plamena, een zeer
 struis Balkan-type met wapperende lange
 rode krullen. Griegs pianoconcert was bij haar
 in goede handen: haar vingers poezelden
 fluwelen trillers, hamerden staccato's en
 sloegen extra forte akkoorden.
 Vanwege onze belabberde plekken op de
 eerste rij hadden we een fantastisch zicht op
 haar stevige blote linker kuit en haar voet op
 11-centimeter-stilletohak, waarmee ze op de
 meest dramatische momenten furieus op het
 podium stampte.


klik op de foto voor een filmpje (helaas 12 MB)...    


       Wat een talent!
      Wat een temperament!

      Rillingen niet alleen over m'n rug,
      maar van top tot teen; zalig!

 

 


 

 
4 november
Youg @ heart (documentaire)
Verkadefabriek - Den Bosch
Kijk op de website...

In eerste instantie trok deze docu me niet zo, maar toen ik eenmaal de trailer had gezien was ik óm. Kijk en begrijp...

Documentaire over het Young at Heart zangkoor uit New England. Het koor bestaat uit twee dozijn senioren met een gemiddelde leeftijd van 82 jaar. Ze  worden zeven weken lang gevolgd terwijl ze proberen de melodieën en teksten van hun nieuwe liederen onder de knie te krijgen. Het koor covert o.a. liederen van The Clash, Coldplay en Talking Heads. Tijdens de opnames belanden er koorleden in het ziekenhuis en niet allemaal komen ze daar weer uit. Lang wordt daar niet om getreurd: het (koor)leven gaat verder...

 Eileen Hall (* 1913  +2007) zingt
"Should I stay or should I go" (The Clash)


Een aanrader voor iedereen, maar een must voor wie oud wil worden: de spirit van de hoofdrol'spelers' is grandioos inspirerend.
Verdrietig om de dood van vrienden-koorleden, geconfronteerd met de onvermijdelijkheid van hun eigen sterven en ondanks allerlei ernstige lichamelijke beperkingen, hebben ze er alles voor over om er bij te zijn: "The show must go on!" Symbolisch hiervoor is het solo optreden van Fred Knittle, die begeleid door pufjes uit zijn zuurstoffles "Fix You" - oorspronkelijk bedoeld als duet met de kort daarvoor overleden Bob Salvini - zingt. Letterlijk adembenemend.
Behalve de drie clips die in deze docu verwerkt zijn, is alles mooi sober in beeld gebracht. Deze bejaarden dwingen bewondering af en ontroeren; gelukkig ervaar je ze nergens als belachelijk.
En dan de lekkere rock-, punk en soulmuziek nog. Zakdoeken mee en feel good!

 

 

Fred Knittle (83) zingt "Fix You" (Coldplay)
 
 

 
1 november
Liefdesbrieven (toneel)
Theater aan de Parade - Den Bosch
Kijk op de website...

Ik wilde vorig jaar (de première was op 29 augustus 2007) al naar deze voorstelling. Vanwege de acteurs, maar vooral ook vanwege het intrigerende onderwerp en de omschrijving "...een stuk vol dramatische en sensuele spanning."
Ik was te laat: alle voorstellingen bleken al uitverkocht.
Herkansing in Den Bosch!

Anne Wil Blankers en Paul van Vliet: samen goed voor meer dan tachtig jaar theaterervaring op het hoogste niveau, maar nooit eerder samen op de planken. “We moeten toch ooit een keer op het toneel samen iets doen, maar dan moet het wel héél bijzonder zijn,” hebben ze zo vaak tegen elkaar gezegd. Dat gaat nu gebeuren! In Liefdesbrieven, de Amerikaanse klassieker (Loveletters) uit 1988 van A.R. Gurney, zullen Anne Wil en Paul een waar koningskoppel vormen.
Het verhaal:
"
Iedereen heeft wel eens een liefdesbrief geschreven in de hoop het verlangen en de diepgekoesterde wens zo spoedig mogelijk in vervulling te laten gaan.
Andrew Makepeace en Melissa Gardner delen een onvervulde liefde. Zij zijn bevriend sinds hun kindertijd en hoewel ze zich sterk tot elkaar aangetrokken voelen, bepaalt een soort noodlot dat er nooit een werkelijke liefdesrelatie ontstaat. Wat hen blijft binden, is een intense briefwisseling die zij een leven lang volhouden, een briefwisseling vol hoop en versluierd verlangen. In hun brieven schrijven zij elkaar alles wat ze in het werkelijke leven niet kunnen of willen delen.
Eigenlijk is hun verhaal een wanhopige zoektocht naar elkaar en de essentie van het leven.
"
“Liefdesbrieven is een prachtproductie geworden met twee acteurs die een zeldzaam artistiek bondgenootschap hebben gesloten.” (Algemeen Dagblad)

Kan het boeien, een uur en drie kwartier Anne Wil en Paul, gezeten aan een lange tafel, brieven aan elkaar voorlezend? Het antwoord is een volmondig 'ja', hoewel het wat mij betreft wel iets minder statisch had mogen zijn.
Buitengewoon hinderlijk was het voortdurende gekuch, gehoest, genies en geproest van zo'n 900 mensen. Bij elke kuch mis je een paar woorden en moet je je oren spitsen om de draad weer op te pakken.

xxxxx
xxx
x
 

 

 


 

  

free hit counters